เป็นครูสอนคนย่อมดีกว่าสอนหนังสือ

             ดิฉันนางอรวรรณ  มาพูนธนะ ตำแหน่งครูวิทยฐานะครูชำนาญการพิเศษ รับราชการครูมา 31 ปี ดิฉันเคยตั้งใจจะเป็นพยาบาลแต่สอบไม่ได้ คงจะเก่งเกินไปเลยต้องมาเป็นครู ซึ่งเมือได้เริ่มสวมชุดสีกากีวันแรกนั้นก็เกิดความภาคภูมิใจ และตั้งใจว่าจะเป็นครูสอนคนให้สำเร็จ การสอนหนังสือสอนง่าย การสอนคนนั้นยากแต่ถ้าเราเข้าใจและศึกษาหาความรู้ ประสบการณ์เข้ามาช่วยจะทำให้มีความสุข สิ่งแรกที่ดิฉันจะศึกษาและก็ปลุกให้ตื่น สอดแทรกคุณธรรมจริยธรรมเพื่อให้เกิดจิตใต้สำนึกที่ดีต่อการเรียนแล้วก็เริ่มปลูกความรู้ สร้างความสัมพันธ์อันดีงามกับผู้ปกครอง กล้าที่จะลงทุนในการให้ความรู้ และเสริมแรงจูงใจ สิ่งสำคัญต้องให้ผู้ปกครองเกิดความเลื่อมใส เชื่อมั่น ถ้าครูรักเด็กด้วยความจริงใจ ครูก็จะได้รับตอบจากเด็ก การเป็นกัลยาณมิตรบ้านกับโรเรียนก็เกิดขึ้น ดิฉันอยากจะบอกว่าคุณครูค่ะ อย่าแบ่งเด็กทั้งทางฐานะความเป็นอยู่และสุขภาพร่างกาย ให้รักเด็กให้เท่า ๆ กัน หากเราไม่สนใจเด็กที่มีข้อบกพร่อง เด็กก็จะไม่ได้เติบโตในสิ่งที่ดีงาม อย่างเช่น เด็กเนื้อตัวสกปรก มอมแมม ฐานะไม่ดี เขียนหนังสือไม่สวย อ่านหนังสือไม่ออก ครูก็จะไปตอกย้ำ ทำให้เด็กหยุดอยู่แค่นั้นไม่กล้าที่จะแสดงออก สำคัญคำว่า “โง่” ไม่ควรใช้กับเด็ก เพราะจะย้อนกลับว่าทำไมครูไม่สอนให้ฉลาด ดิฉันสอนช่วงชั้นที่ 1 เจอปัญหาปีแรก (ป.2) นักเรียนเป็นเหา แต่งกายไม่สะอาด เนื้อตัวสกปรก ไม่ชอบทำงาน พอตรวจงานยื่นมือให้ตี เขียนหนังสือไม่สวย ขาดเรียนไม่ยอมมาโรงเรียน ดิฉันดีใจมากที่จะมีงานทำ ดิฉันรับเด็กห้องนี้มา 26 คน เมื่อสอนไปก็เพิ่มเป็น 31 คน เริ่มแรกดิฉันจะสอนให้เด็กรักกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ให้เพื่อนช่วยเพื่อนรักกันเหมือนพี่น้อง ตัวอย่างเช่น

 

 

 

-          นักเรียนคนไหนมีเหา ดิฉันก็จะคูดให้ และสระผมให้บ่อย ๆ ก็หายไปเอง

-          เล็บยาวก็นั่งตัดให้

-          ผมยาว ก็จะเขียนในสมุดการบ้านขอร้องผู้ปกครอง มาถึงโรงเรียนใครผมยุ่งครูก็หวี ทาแป้งให้

-          ฝึกให้แปรงฟัง เข้าแถวให้เป็นระเบียบในการเปลี่ยนห้องเรียน ไปทานอาหาร กลับบ้าน เรื่องระเบียบวินัยสำคัญมาก หากสนใจฝึกประจำนักเรียนก็จะเป็นเด็กที่มีระเบียบวินัย ต่อไปก็เป็นคนดีของสังคม

-          การอ่าน การเขียน ดิฉันจะให้นักเรียนเขียนลงสมุดและท่องทุกวัน

“เขียนให้สวย         ลบให้สะอาด           อ่านให้คล่อง           ว่องไวทันเวลา        มีเมตตาต่อเพื่อน”

             ดิฉันมีลูกศิษย์อยู่หลายรุ่นตั้งแต่ทำงานถึงปัจจุบัน ลูกศิษย์จะไปมาหาสู่เป็นประจำ จะรักเคารพ ส่วนใหญ่จะเรียกดิฉันว่า แม่ ผู้ปกครองก็เรียกว่า แม่ครู มีความสุขที่สุด สิ่งที่ทำให้ดิฉันดีใจที่สุด คือ ตั้งแต่ปีที่ 49 คือ ดิฉันเจอปัญหากับนักเรียนหญิงคนหนึ่ง หน้าตาน่ารักมาก คุณแม่เป็นนักการเมือง (นายก อบต.) คุณพ่อเป็นถึงกำนันแหนบทอง ไม่ค่อยอยากมาโรงเรียนเพราะอ่านหนังสือไม่ออก เพื่อน ๆ เข้าแถวแล้วจึงมาโรงเรียน จะงอแงตลอด ดิฉันจึงย้ายมาอยู่ห้องของดิฉันและค่อย ๆ สอนให้เพื่อนช่วยเพื่อน ให้เขาเกิดความรักและไม่คิดว่าด้อยกว่าเพื่อน พยายามให้ร่วมกิจกรรมทุกอย่างที่ทำได้ จนกระทั่งเดี๋ยวนี้ลายมือสวย กล้าแสดงออก รายงานผลงานตนเองได้ ก็ยังติดเรื่องการอ่าน การผสมคำ ลายมือสวย ดิฉันไม่ทิ้ง เมื่อปิดภาคเรียนก็จะนักมาเรียนโดยชวนเพื่อน ๆ มาด้วย ดิฉันไม่เคยเบื่อเลยค่ะ คุณครูขา เพราะเป้าหมาย คือ ได้สร้างเด็กให้ได้รู้ ได้คิด และเป็นคนดีของสังคม และยังมีเด็กอีกหนึ่งคนเป็นผู้ชาย คุณพ่อคุณแม่อาชีพค้าขาย แต่บังเอิญตัวเด็กเป็นดักแด้ ผิวหนังเป็นเกล็ดเล็ก ๆ สาก ๆ หน้าหนาวผิวจะติดกัน แยกออกจะมีเลือดไหลตามข้อพับทุกที่ แพ้อากาศขี้มูกเกลอะ ดิฉันไม่รังเกลียดเลยจะเอาโลชั่นทานวดให้ และพามาเล่นกีฬาเทเบิลเทนนิส จนปัจจุบันนี้เนื้อตัวหายเป็นเกล็ด แต่ก็จะมีนิ้วมือเหี่ยวบ้าง การเรียนก็ดีขึ้น ลายมือสวย ดิฉันจึงคิดว่าความสุขที่สุดของดิฉันก็คือเด็กเป็นคนดี แรงเสริมจะสำคัญมากสำหรับเด็กแค่ปรบมือเด็กก็ภูมิใจแล้ว เวลาสอนดิฉันจะสอดแทรกคุณธรรมจริยธรรม ระเบียบ วินัย การไปลา-มาไหว้ ขอบโทษ ขอบคุณ นักเรียนทุกคนจะต้องจำและที่สำคัญคือ น้ำใจ คุณครูอยากสอนให้เด็กทำอะไรเราต้องทำให้ดูก่อน เด็กจึงจะเกิดความเชื่อมั่น ผิดครูก็ขอโทษว่าครูผิด ดิฉันมีเรื่องมากมายและไม่ใช่คุยอย่างเดียวดิฉันทำด้วยค่ะ ท่านใดคิดว่าดิฉันมีประโยชน์ก็มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะค่ะ ขณะนี้ดิฉันประสบผลสำเร็จในการทำงานหลายอย่างคือว่า โรงเรียนคือบ้าน งานคือหน้าที่ ลูกศิษย์คือหัวใจ สุดยอดกว่าสิ่งใดคือครอบครัว ดิฉันจะตั้งใจเสริมสร้างคุณธรรมจริยธรรม ส่งเสริมการเรียนของเด็กให้ดี เพื่อให้นักเรียนมีความสุขและรักในการเรียน