หากว่าวันนี้..เหลือเพียงวันสุดท้าย รักแค่ไหนได้ทันบอกกันหรือยัง หากว่าพรุ่งนี้สายเกินไปทุกอย่าง..เรารักเราดีต่อกันพอไหม..

นานมาแล้ว เราเคยมีพระจันทร์สองดวง ดวงนึงเป็นจันทร์ผู้หญิง อีกดวงเป็นจันทร์ผู้ชาย ทุกค่ำคืนพระจันทร์ทั้งสองดวงจะส่งแสงเหลืองนวลเคียงคู่กันท่ามกลางท้องฟ้าราตรี

 

ย่ำรุ่งคืนหนึ่ง จันทร์ผู้หญิงแลเห็นแสงอรุณที่ขอบปลายฟ้าอีกฝั่งและตกหลุมรักพระอาทิตย์ เจ้าของแสงเรืองรองนั้นทันที จันทร์ผู้หญิงเปลี่ยนมาปรากฏกายเวลากลางวันและติดตามแสงของพระอาทิตย์ไปทุกแห่ง

 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนจึงหม่นหมอง มีเพียงจันทร์ผู้ชายส่องแสงอย่างอ้างว้างในเวิ้งฟ้าที่ดำมืด “เหงาเหลือเกิน” จันทร์ผู้ชายออกตามหาจันทร์ผู้หญิงไปทั่วทุกแห่ง แต่เหลียวไปทางใดก็ไม่มีแม้แสงจากเสี้ยวของจันทร์อีกดวง ทุกคืนที่ผ่านไป ความคิดถึงและความรักกลับทวีเพิ่มขึ้นๆ เขาเป็นห่วงเธอมากเหลือเกิน จันทร์ผู้ชายจึงตัดสินใจ ... ระเบิดตนเองออกเป็นดาวดวงเล็กดวงน้อย ที่แม้ส่องแสงได้เพียงริบหรี่ แต่ปริมาณที่มากมายเกลื่อนท้องฟ้า เขาหวังอย่างสุดใจว่า อณูใดอณูหนึ่งของความรักของเขาจะตามหาเธอจนเจอ ..

 

แต่ละวันผ่านไป จันทร์ผู้หญิงจึงตระหนักได้ว่า แสงทองของพระอาทิตย์ที่เธอหลงใหลนั้น ไม่ได้สาดส่องมาเพื่อเธอ พระอาทิตย์ทำงานให้แสงสว่างแก่ทุกสรรพสิ่งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และไม่มีเวลาหันมองรอบกาย ซึ่งมีเธออยู่ด้วย “ความเป็นตัวตน”ของเธอก็ถูกแสงแรงกล้าแห่งพระอาทิตย์กลบไปเสียสิ้นความสำคัญ เมื่อท้องฟ้าที่สว่างกลับไม่สดใสสวยงามอย่างที่คิด เธอรู้สึกได้ถึงความเงียบเหงา อ้างว้าง และโหยหาความอบอุ่นของแสงนวลจากจันทร์ผู้ชายที่คุ้นเคย ความเคยชินทำให้ความรักถูกเพิกเฉยและบิดเบือนมาตลอด ต่อเมื่ออยู่ห่างกันเช่นนี้ เธอจึงได้เข้าใจว่าความรู้สึกผูกพันที่เธอมีต่อจันทร์ผู้ชายนั้นมากเพียงใด จันทร์ผู้หญิงจึงตัดสินใจ ... กลับสู่แผ่นฟ้ายามราตรีที่ซึ่งเคยมีจันทร์สองดวง

 

คืนนี้ท้องฟ้ากว้างใหญ่ไร้ซึ่งแสงจันทร์อีกดวง “จันทร์ผู้ชายอยู่ที่ไหนนะ” ดวงดาวที่สุกสกาวเต็มฟ้าต่างกระพริบแสงอันน้อยนิดอย่างยินดีในการกลับมาของจันทร์ผู้หญิง แว่วเสียงอันอบอุ่นคุ้นหูของจันทร์ผู้ชาย “ฉันอยู่ที่นี่..อยู่ข้างๆกายเธอ..เหมือนที่เป็นมาเสมอและตลอดไป” จันทร์ผู้หญิงมั่นใจในวินาทีนั้นเองว่า สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด คือ การได้อยู่ในผืนฟ้ากำมะหยี่ที่ที่เป็นของเธอ และในอ้อมกอดของดวงดาวแห่งความรักของจันทร์ผู้ชายนั่นเอง

 

ตราบเท่าที่ยังมีแผ่นฟ้าราตรี ดวงจันทร์ก็จะทอแสงอยู่ท่ามกลางดวงดาวตลอดไป

 ... ทุกครั้งที่เราแหงนมองฟ้า ไอรักจากดวงดาวและดวงจันทร์ที่ส่งถึงกันจึงทำให้หัวใจเราอบอวลไปด้วยความคำนึงถึงคนไกลได้เสมอ

... แม้ฟ้าจะมืดลง แต่แสงสกาวจากดวงดาวและแสงนวลของดวงจันทร์ ก็ยังส่งผ่านเรื่องราวความรัก และปรารถนาให้ทุกคนมองเห็นความสำคัญของคนใกล้ตัว คนที่เรารักและรักเรา อย่าปล่อยให้ต้องสูญเสียกันและกันจึงจะเข้าใจ