วันครอบครัว...เราละเลยอะไรหรือเปล่า

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีต้นมะม่วงใหญ่อยู่ต้นหนึ่งเด็กชายตัวเล็กๆคนหนึ่งชอบไปที่นั่น และเล่นกับต้นมะม่วงอยู่เป็นประจำ เขามักจะปีนขึ้นไปยังยอดไม้ เด็ดลูกมะม่วงมากินและงีบหลับไปที่ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วงนั่นเอง...เขารักต้นมะม่วงต้นนี้มาก และต้นมะม่วงก็รักที่จะเล่นกับเขาเช่นกัน

เวลาผ่านไป...เด็กน้อยคนนั้นได้เติบโตขึ้นและไม่ค่อยได้มาเล่นที่ต้นมะม่วงทุกๆ วันเหมือนแต่ก่อน...วันหนึ่งเด็กน้อยคนนั้น ก็กลับมาที่ต้นมะม่วงต้นนี้อีกครั้งแต่เขาดูไม่สดใสอย่างเคย ดูเศร้าสร้อย เหงาหงอย… "มาเล่นกับฉันสิ" ต้นมะม่วงร้องเรียก "ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ จะได้มาเล่นกับเธอได้อีก" เด็กน้อยคนนั้นตอบ"ฉันอยากได้ของเล่นน่ะ แต่ฉันไม่มีเงินซื้อ" เด็กน้อยพูดต่อ"ฉันเสียใจด้วยนะ ฉันก็ไม่มีเงินเลย...แต่ถ้าเธอเด็ดลูกมะม่วงของฉันทั้งหมดไปขาย เธอก็จะมีเงินไปซื้อของเล่น"เด็กน้อยได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นเป็นอันมากก่อนที่จะรีบเด็ดผลมะม่วงไปอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างมีความสุขโดยที่ไม่กลับมาที่นี่อีกเป็นเวลานาน…ต้นมะม่วงกลับมาเศร้าสร้อยอีก

วันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วต้นมะม่วงตื่นเต้นดีใจมาก "มาเล่นกับฉันนะ" ต้นมะม่วงร้องเรียก"ฉันไม่มีเวลาเล่นกับเธอหรอกนะ ฉันต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัวตอนนี้เราต้องการบ้านซักหลัง เธอพอจะช่วยฉันได้ไหม""ขอโทษนะ ฉันไม่มีบ้านให้เธอหรอก... แต่เธอสามารถตัดกิ่งไม้ของฉันแล้วนำไปสร้างบ้านได้นะ"เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็ตัดกิ่งไม้แทบทั้งหมดจากต้นมะม่วงและกลับไปอย่างมีความสุขต้นมะม่วงยินดีที่ได้เห็นเด็กน้อยมีความสุขแต่เด็กน้อยก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกต้นมะม่วงจึงกลับมาเศร้าสร้อยและเดียวดายอีกครั้ง

วันที่อากาศร้อนวันหนึ่ง เด็กน้อยในวัยกลางคนก็กลับมา ต้นมะม่วงดีใจมาก"มาเล่นกับฉันนะ" ต้นมะม่วงร้องเรียก"คงไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้ฉันแก่แล้วและกำลังรู้สึกเศร้ามากด้วยตอนนี้ฉันอยากจะล่องเรือเพื่อผ่อนคลายซะบ้าง เธอมีเรือให้ฉันบ้างไหม""ใช้กิ่งไม้ที่ยังเหลืออยู่ มาสร้างเรือสิเธอจะได้ล่องเรือออกไปและมีความสุขซะที" เมื่อได้ยินดังนั้นเขาจึงตัดกิ่งไม้ที่เหลือทั้งหมด และนำมาสร้างเรือ จากนั้นจึงล่องเรือออกไป...ไม่กลับมาอีกเป็นเวลานาน… ในที่สุด เด็กน้อยก็กลับมาที่นั่นอีกครั้ง หลังจากที่จากไปนานหลายปีบัดนี้เขาได้กลายเป็นชายชราไปแล้ว"ฉันขอโทษด้วยนะเด็กน้อย ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรให้เธอได้อีกแล้วฉันไม่มีมะม่วงเหลืออยู่เลย ซักลูกเดียว" ต้นมะม่วงบอก"ฉันไม่มีฟันที่จะเคี้ยวแล้วล่ะ" เขาตอบ"ฉันไม่มีกิ่งไม้ ให้เธอปีนเล่นได้อีกแล้วนะ""ฉันแก่เกินไปที่จะทำอย่างนั้นแล้วล่ะ" เขาน้อยพูดเบาๆ "ฉันไม่มีอะไรจะให้เธอได้อีกแล้ว...สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ คือรากของฉันที่ตายแล้วเท่านั้น" ต้นมะม่วงพูดทั้งน้ำตา

"ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากที่พักผ่อนตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องราวที่ผ่านๆมา"เด็กน้อยในวัยชราตอบอย่างอ่อนล้า"ดีเลย รากไม้แก่ๆ นี้เป็นที่ที่เหมาะแก่การที่เธอจะเอนหลังและนอนพักผ่อนมานี่สิมานอนข้างๆตัวฉัน และพักผ่อนซะที"เด็กน้อยล้มตัวลงนอนใต้ต้นมะม่วงอย่างมีความสุขขณะที่ต้นมะม่วงนั้นมองเด็กน้อยนอนหลับอย่างปลื้มปิติ พร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา...

นี่เป็นเรื่องราวของทุกๆ คนโดยต้นมะม่วงก็เปรียบเสมือนพ่อแม่ของเราเมื่อเรายังเด็กเราชอบที่จะเล่นกับพวกท่าน แต่เมื่อเราเติบโตขึ้น เรากลับจากท่านไปเราจะกลับไปก็ต่อเมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่างหรือมีปัญหาเท่านั้นแต่ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านก็ยังอยู่ที่นั่นเสมอและจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่จะทำให้เรามีความสุข

คุณอาจจะคิดว่าเด็กน้อยคนนี้ใจร้ายกับต้นมะม่วงมากแต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เราทำกันอยู่ในทุกวันนี้!