สิ่งที่หายไป


วันครอบครัว...เราละเลยอะไรหรือเปล่า

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีต้นมะม่วงใหญ่อยู่ต้นหนึ่งเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งชอบไปที่นั่น และเล่นกับต้นมะม่วงอยู่เป็นประจำ  เขามักจะปีนขึ้นไปยังยอดไม้ เด็ดลูกมะม่วงมากิน และงีบหลับไปที่ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วงนั่นเอง... เขารักต้นมะม่วงต้นนี้มาก และต้นมะม่วงก็รักที่จะเล่นกับเขาเช่นกัน

เวลาผ่านไป...เด็กน้อยคนนั้นได้เติบโตขึ้น และไม่ค่อยได้มาเล่นที่ต้นมะม่วงทุกๆ วันเหมือนแต่ก่อน ...วันหนึ่งเด็กน้อยคนนั้น ก็กลับมาที่ต้นมะม่วงต้นนี้อีกครั้ง แต่เขาดูไม่สดใสอย่างเคย ดูเศร้าสร้อย เหงาหงอย

"มาเล่นกับฉันสิ" ต้นมะม่วงร้องเรียก "ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ จะได้มาเล่นกับเธอได้อีก" เด็กน้อยคนนั้นตอบ "ฉันอยากได้ของเล่นน่ะ แต่ฉันไม่มีเงินซื้อ" เด็กน้อยพูดต่อ "ฉันเสียใจด้วยนะ ฉันก็ไม่มีเงินเลย... แต่ถ้าเธอเด็ดลูกมะม่วงของฉันทั้งหมดไปขาย เธอก็จะมีเงินไปซื้อของเล่น" เด็กน้อยได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นเป็นอันมาก ก่อนที่จะรีบเด็ดผลมะม่วงไปอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างมีความสุข โดยที่ไม่กลับมาที่นี่อีกเป็นเวลานานต้นมะม่วงกลับมาเศร้าสร้อยอีก

วันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้นมะม่วงตื่นเต้นดีใจมาก "มาเล่นกับฉันนะ" ต้นมะม่วงร้องเรียก "ฉันไม่มีเวลาเล่นกับเธอหรอกนะ ฉันต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ตอนนี้เราต้องการบ้านซักหลัง เธอพอจะช่วยฉันได้ไหม" "ขอโทษนะ ฉันไม่มีบ้านให้เธอหรอก... แต่เธอสามารถตัดกิ่งไม้ของฉัน แล้วนำไปสร้างบ้านได้นะ" เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็ตัดกิ่งไม้แทบทั้งหมดจากต้นมะม่วง และกลับไปอย่างมีความสุข ต้นมะม่วงยินดีที่ได้เห็นเด็กน้อยมีความสุข แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นอีก ต้นมะม่วงจึงกลับมาเศร้าสร้อยและเดียวดายอีกครั้ง

วันที่อากาศร้อนวันหนึ่ง เด็กน้อยในวัยกลางคนก็กลับมา ต้นมะม่วงดีใจมาก "มาเล่นกับฉันนะ" ต้นมะม่วงร้องเรียก "คงไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้ฉันแก่แล้วและกำลังรู้สึกเศร้ามากด้วย ตอนนี้ฉันอยากจะล่องเรือเพื่อผ่อนคลายซะบ้าง เธอมีเรือให้ฉันบ้างไหม" "ใช้กิ่งไม้ที่ยังเหลืออยู่ มาสร้างเรือสิ เธอจะได้ล่องเรือออกไปและมีความสุขซะที" เมื่อได้ยินดังนั้น เขาจึงตัดกิ่งไม้ที่เหลือทั้งหมด และนำมาสร้างเรือ จากนั้นจึงล่องเรือออกไป... ไม่กลับมาอีกเป็นเวลานานในที่สุด เด็กน้อยก็กลับมาที่นั่นอีกครั้ง หลังจากที่จากไปนานหลายปี บัดนี้เขาได้กลายเป็นชายชราไปแล้ว "ฉันขอโทษด้วยนะเด็กน้อย ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรให้เธอได้อีกแล้ว ฉันไม่มีมะม่วงเหลืออยู่เลย ซักลูกเดียว" ต้นมะม่วงบอก "ฉันไม่มีฟันที่จะเคี้ยวแล้วล่ะ" เขาตอบ "ฉันไม่มีกิ่งไม้ ให้เธอปีนเล่นได้อีกแล้วนะ" "ฉันแก่เกินไปที่จะทำอย่างนั้นแล้วล่ะ" เขาน้อยพูดเบาๆ "ฉันไม่มีอะไรจะให้เธอได้อีกแล้ว...สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ คือ รากของฉันที่ตายแล้วเท่านั้น" ต้นมะม่วงพูดทั้งน้ำตา

"ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากที่พักผ่อน ตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องราวที่ผ่านๆมา"เด็กน้อยในวัยชราตอบอย่างอ่อนล้า "ดีเลย รากไม้แก่ๆ นี้เป็นที่ที่เหมาะแก่การที่เธอจะเอนหลังและนอนพักผ่อน มานี่สิมานอนข้างๆตัวฉัน และพักผ่อนซะที" เด็กน้อยล้มตัวลงนอนใต้ต้นมะม่วงอย่างมีความสุข ขณะที่ต้นมะม่วงนั้นมองเด็กน้อยนอนหลับอย่างปลื้มปิติ พร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา...

นี่เป็นเรื่องราวของทุกๆ คน โดยต้นมะม่วงก็เปรียบเสมือนพ่อแม่ของเราเมื่อเรายังเด็ก เราชอบที่จะเล่นกับพวกท่าน แต่เมื่อเราเติบโตขึ้น เรากลับจากท่านไป เราจะกลับไปก็ต่อเมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่างหรือมีปัญหาเท่านั้น แต่ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านก็ยังอยู่ที่นั่นเสมอ และจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่จะทำให้เรามีความสุข

คุณอาจจะคิดว่าเด็กน้อยคนนี้ใจร้ายกับต้นมะม่วงมาก แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เราทำกันอยู่ในทุกวันนี้!

 

หมายเลขบันทึก: 176660เขียนเมื่อ 12 เมษายน 2008 21:02 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 18:56 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (4)

ขอบคุณคะ ... อยากบอกว่า รักพ่อกับแม่นะคะ

ขอบคุณค่ะ สำหรับบทความที่ให้ข้อคิดดีๆ

สวัสดีค่ะ

  • อ่านแล้วชอบค่ะ
  • สะท้อนใจ โดยมากเรามักจะมองเห็นคุณค่าของบางสิ่งเมื่อเราไม่มีสิ่งนั้นแล้วเสมอ
  • ขอบคุณสำหรับนิทานดี ๆ ค่ะ

ด้วยความยินดีทุกท่าน

ขอความสุขจงสถิตย์อยู่กับทุกคน

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี