โอ๊ะ...ผมขยับห่างนั่งยอง ๆ แล้วจ้องดูมันเคลื่อนไหวกลับไปกลับมาอยู่ใต้ท้องรถนั้นเอง...กล้องอยู่ไหน อยู่ในกระเป๋าจะเอามาถายรูปมัน...

หายวับไปกับตา..?  ช่วงนี้คุณตาของเด็ก ๆ จะมาเข้าโรงพยาบาลบ่อย ๆ แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับตาไหนนะ...ฮิ ฮิ ฮิ...

ยามบ่ายแก่ ๆ วันนี้ถือว่าอากาศร้อนใช้ได้เลยครับถึงแม้ว่าเราจะอยู่บนเกาะยอกลางทะเลสาบสงขลาก็ตาม 

พอแดดร่มลมเย็น ๆ ได้ไม่นานเกิดไฟฟ้าที่ทำงานดับอีกโดยไม่รู้สาเหตุว่าทำไมมันจึงดับได้ตั้งนานสองนาน...เกือบถึงเวลาเลิกงาน 

 ผมจึงคลำหาที่ปิดเครื่องคอม  ปิดระบบไฟฟ้าในห้องอันมืดมิดนั้นให้นึกถึงผีผีขึ้นมาบ้างแล้วละ...แล้วคว้าหากระเป๋าเตรียมตัวเพื่อออกจากห้องทำงานแล้วลงมายังปากประตูตรงสำนักงาน ฯ  แล้วเลี้ยวรถเข้าจอดเพื่อจะลงไปสำรวจเอกสารในรังนกกระจอกนั้น 

 พอลงจากรถได้ก็ยืนรับลมชมวิวสักพัก...เอ๊ะ...ตัวอะไรนะ...ความยาวเกือบ 10 นิ้วได้มีขาเป็นร้อย  ลำตัวสีแดงอมดำกำลังเดินเข้าไปใต้ท้องรถผม...

โอ๊ะ...ผมขยับห่างนั่งยอง ๆ แล้วจ้องดูมันเคลื่อนไหวกลับไปกลับมาอยู่ใต้ท้องรถนั้นเอง...กล้องอยู่ไหน  อยู่ในกระเป๋าจะเอามาถายรูปมัน...

ผมนึกขึ้นได้เลยเปิดประตูคว้าเอากล้องแล้วรีบออกมาปิดประตูรถดังปัง ...รีบนั่งยอง ๆ ดูที่ท้องรถ...

เอ๊ะ...ผมรีบก้มมองดูเวียนรอบรถเลยครับ...ผล...มันหายวับไปกับตา...แปลกจริง ๆ ดูทิศทางมาของมันไปสะดุดตรงบัวอันเก่าแก่...หรือว่า...วิญญาณ...ผมนึกและขนลุก...ทั้งที่กลางวันแสก ๆ ไม่จริงมั่ง...ผมคิดไปเอง...

แล้วเพื่อนๆ เห็นพฤติกรรมเหมือนผมค้นหาอะไรสักอย่างวิ่งรอบรถเลยเข้ามาถามแล้วเขาก็เอ่ยว่า...โอ..ตัวเค็บ...อาจารย์มันไม่ขึ้นรถดอก...ฮิ ฮิ ฮิ...