ช่วงเย็นหลังกินข้าวแล้วผมแวบดูข่าวนิดหน่อยไปเจอข่าวสะเทือนใจคือคู่หนุ่มสาวที่จบชีวิตลงใกล้โรงพัก  ขอแสดงความเสียใจไปยังครอบครัวผู้สูญเสียด้วยครับ...ตามข่าวเล่าว่าโดยฝ่ายชายใช่ปืนสั้นยิงฝ่ายหญิงตายแล้วยิงกรอกปากตนเองตายตาม...

ตามข่าวนะผมไม่ได้เห็นเองด้วยตา  เพียงฟังคนเล่าข่าวผมอาจจะผิดก็ได้นะ คือ ผมมองว่า...

คนรักกันนี้ต้องอภัยให้กันได้ด้วยหนักนิดเบาหน่อยก็ต้องขออภัยกันได้  ก็เพียงแค่คนรักออกงานโชว์แล้วมีหนุ่ม ๆ มาชื่นชมขอถ่ายรูปเท่านั้นเราควรยินดีที่แฟนเรามีคนนิยมชมชอบ  ไม่ใช่ไปกระชากแขนเธอลงมาจากเวทีแล้วต่อว่าด้วยความหึงหวง 

 เราไม่ควรมีสายตาที่หลงมืดบอดทางปัญญาอย่างนั้น  ความรักกันควรรู้จักรักอย่างมีปัญญา  ถ้าฝ่ายหญิงบอกเลิกราเราก็ควรจากกันด้วยดี  ไม่ใช่รวมกันเราอยู่ถ้าแยกกูมึงตายนะ...

ผมไม่เห็นด้วยเลยอย่างนี้...เราดูผลตามมาสิ...ความสูญเสียใจทั้งสองครอบครัว...ความสูญเสียทรัพยากรบุคคลดีมีประโยชน์ต่อสังคมประเทศชาติ...ความสูญเสียความรู้สึกของคนทั้งชาติ...

ผมไม่ปรารถนาให้หนุ่มสาวที่มีรักกันแล้วทำแบบนี้...ผมเห็นคู่รักกันแล้วผมสุขใจและปรารถนาให้พวกเขาสมหวังดังฝันเอาไว้...หรือคุณคิดว่าไง..?

แง่คิดหนึ่งสำหรับคนเราคือ...ชีวิตคนเรานั้นเหมือนฝูงนกบินมาจับกิ่งไม้ใหญ่  พอถึงคราวคับขันไซร๊  พวกนกต่างก็บินหนีไปคนละทิศละทาง...อนิจจา.