วันนี้วันที่สองของการสัมมนานานาชาติ ที่ภูเก็ต วันนี้อากาศดีหน่อยครับ หูเริ่มฟังรู้เรื่องบ้าง (ฮิฮิ) แต่ก็ยังไม่น่าพอใจเท่าไร อย่างนี้แหละครับเด็กบ้านนอก เพิ่งมาเรียนอังกฤษตอนแก่ ฮิฮิฮิ
เมื่อวานวุ่นทั้งวันกับการติดต่อประสานงานกับหลายๆคนพร้อมกับการนั่งฟังสัมมนา เหตุผลคือ ไม่มีใครให้คำตอบผมได้ว่า ผมจำเป็นต้องไปร่วมประชุมที่กระทรวงศึกษาธิการ เพื่อนำเสนอโครงการวิจัยของผมหรือเปล่า จนกระทั่งบ่ายสอง คำตอบชัดเจนจากคุณจุฬากรณ์ โทรมาว่า ผมต้องไปนำเสนอด้วยตัวเอง ไม่ใช่ผู้ประสานงานเสนอแทน แหละนั่นแหละครับ ต้องจองตั๋วไปกทม. ลองอยู่หาอยู่นานโขครับ จึงจะได้เทียวที่มีที่นั่งว่างให้ผมได้ไปกทม. สรุปว่าต้องไปก่อนหนึ่งวัน แล้วนำเสนอวันที่ 11 กลับเย็นวันที่ 11 คงถึงบ้านประมาณ 4 ทุ่ม (ขออัลลอฮฺให้รอดปลอดถัยจนถึงบ้านครับ)
วันนี้ก็มีเรื่องใหม่อีก ทีมนักวิจัยที่จะไปเก็บข้อมูลที่มาเลเซีย ก็โทรมาคนละครั้งคนละครา จะอย่างโน้นบ้างอย่างนี้บ้าง จนผมสับสนไปหมดว่า ตกลงใครหัวหน้าโครงการหว่า ผมไม่ใช่หัวหน้าโครงการสักหน่อย ทำไมหัวหน้าโครงการไม่ดูโครงการให้เข้าใจ อันนี้แย่จริงๆ ครับ ผมประเภทไม่ชอบพูดซ้ำๆ หลายครั้ง เพราะก่อนหน้าที่ก็คุยกันหลายครั้งแล้วว่าต้องไปวันที่ 12 เพื่อร่วมงานสงกรานต์วันที่ 13 ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน
ถ้ามีเวลาหลังจากงานวุ่นๆ นี้ ผมจะสรุปไอเดียผมจากการร่วมสัมมนาครั้ง มีประเด็นที่ผุดในสมองเยอะเลยครับ (ขนาดฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องนะนี้)
