โอ..ป่านนี้พึ่งเจอกันนะ...เสียงพระคุณเจ้าอดีตผอ. ห้องสมุดนั้นเองพูดทักทาย...ด้วยอารมณ์ดีใจตามประสาคนเคยรู้จักกันมาก่อน

ผ่านพระพึ่งพานพบ..? จากกันทั้งเคารพรักศรัทธา  มักจะลืนกันยากนะ...

ท่านผู้อ่านครับ...ในชีวิตของผมเองนั้นเกี่ยวข้องกับพระในพระพุทธศาสนามาพอสมควร  ช่วงเรียนปริญญาตรี

ในภาพพระกำลังเรียนหนังสือที่  ม. มจร.

ผมมักเข้าห้องสมุดยืมหนังสือมาทำรายงานบ่อยเลยรู้จักกับ 

 พระคุณเจ้าที่เป็น ผอ. ห้องสมุดของมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยในช่วงนั้นเมื่อตนเองต้องไปเรียนเมืองนอกเลยห่างกันแต่บัดนั้น 

และวันศุกร์ที่ผ่านมานี้ผมผมเข้าไปประชุมที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย  พอเปิดประตูสำนักงานที่นั้นเข้าไปก็เจอสองตาจ้องมองผมแล้วเหมือนจะมองทะลุดวงตาลงไปถึงจิตใจผมเลยครับ  ใช่แล้ว...

โอ..ป่านนี้พึ่งเจอกันนะ...เสียงพระคุณเจ้าอดีตผอ. ห้องสมุดนั้นเองพูดทักทาย...ด้วยอารมณ์ดีใจตามประสาคนเคยรู้จักกันมาก่อน...

แล้วเรื่องราวต่าง ๆ ก็ได้เล่าสู้กันฟัง...ท่านเป็นชาวสงขลาโดยกำเนิดมาพำนักอยู่ที่วัดมหาธาตุ ฯ ท่าพระจันทร์ กอทอมอนานแล้ว  ท่านกับผมคุยกันด้วยภาษาท้องถิ่นใต้...

ก่อนจากท่านไปปรากฏว่าท่านล้วงย่ามมอบพระและอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมรับแบบงงงงสิ่งนั้นคือ...เงินสองใบใหญ่  เอาไปเถอะโยม...เอาไปทานข้าวเย็นนะ...น้ำใจพระที่เคยรู้จักและมาพานพบกันอีกทีโดยบังเอิญแท้ ๆ

นี่แหละหนาคนเรา  ดีชั่วอยูที่ตนกระทำ  จะสูงหรือต่ำก็เพราะกรรมของตน...