ในเมื่อเราตั้งใจ...เค้ายังตั้งป้อม...เราจะยอมแพ้หรือหยุดที่จะพยายามให้เกิดความเข้าใจระหว่างกันกระนั้นหรือ

ผมเพิ่งเขียนเรื่อง "กำแพงที่กั้น...ระหว่างฉันกับเธอ" ไปไม่นานนี้ ซึ่งผมเองพยายามทลายกำแพงที่กั้นอยู่ระหว่างตัวผมกับเพื่อน...ผมเองก็พยายามอย่างหนัก..อดทน..สงบเสงี่ยมเจียมตัว..ไม่กระโตกกระตาก..จะพูดจะจาอะไรก็พยายามนิ่ม..ประนีประนอมเข้าไว้...ทั้ง ๆที่บางสิ่งบางอย่างมันควรเป็นไปตามความเหมาะสมถูกต้องมากกว่าที่จะต้องมายอม ๆกัน ในเมื่อเราตั้งใจ...เค้ายังตั้งป้อม...เราจะยอมแพ้หรือหยุดที่จะพยายามให้เกิดความเข้าใจระหว่างกันกระนั้นหรือ

หลายวันที่ผ่านมา  หลายเดือนที่ผ่านมา บางเรื่องราวเป็นปี...ผมลืมเหตุการณ์ ความผิดพ้องหมองใจในอดีตหมดแล้ว...ผมไม่เคยปฏิเสธว่าบางครั้งคนเราก็ผิดและพลั้งได้...แต่ไม่เคยที่จะไม่ให้อภัยใคร......มาวันนี้ชีวิตจึงรู้สึกสงบร่มเย็นมากขึ้น  กำแพงที่ผมเคยก่อ..เริ่มทลาย...ลงแล้ว ผมก้าวออกมาพร้อมกับสะพานมิตรภาพและต้นไม้แห่งความจริงใจ   ถึงแม้วันนี้ป้อมปราการของเพื่อนยังคงตั้งตระหง่าน..แข็งและหนา...สุดที่จะทลายจากภายนอกได้...มองไปที่ประตูที่อยู่เหมือนไม่ไกลเกินที่จะก้าวเดินเข้าไปและเอื้อมมือที่เหลือพลังเรี่ยวแรงหมายจะเคาะ..จะผลักให้ประตูนั้นเปิดออก...แต่หลังประตูบานนั้นกลับมีสายตาที่เย็นชาเหลือเกินที่มองลอดช่องประตูออกมา...จนรู้สึกสะท้าน..ผมก็ยังไม่ละความพยายามที่จะเอื้อมมือไปเคาะประตูบานนั้น...และเอื้อนเอ่ยด้วยความจริงใจ....รอบนี้แม้ถูกผลักใสออกมาอย่างไม่ใยดี....จากผู้อยู่ในกำแพงแห่งนี้...ก็หาเป็นไรไม่...เพราะอย่างน้อยขณะนี้เราก็ก้าวออกจากำแพงที่คุมขังตัวเองออกมาแล้ว..และประตูทุกบานในใจผมเปิดอ้าไว้เสมอเพื่อมิตรภาพที่ดีงาม(ผมชนะใจตัวเอง...ไม่โกรธ ไม่เกลียดแล้ว...)

ใช่แล้ว...เมื่อถึงเวลา..ทั้งประตูและกำแพงแห่งนี้คงเปิดออกสู่โลกภายนอก...เมื่อเค้าเปิดประตูออกมาย่อมพบกับ...สะพานมิตรภาพที่ผมได้บรรจงสร้างเอาไว้อย่างแน่นอน

แล้วผมจะรอ...