บันทึกนี้อาจช้าไปสักหน่อย แต่ก็อยากแบ่งปันให้คนอื่นได้รับรู้ในสิ่งที่น้องกันได้มีประสบการณ์ (ที่ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก) ในการช่วยเหลือผู้อื่น แม่พาน้องกันไปช่วยเขาสร้างสื่อเพื่อเด็กด้อยโอกาสที่มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม เมื่อวันทื่ 15 มีนาคม ที่ผ่านมา กิจกรรมที่ร่วมกันทำเป็นงานที่ไม่ยากคือการทำการ์ดตัวอักษรเพื่อใช้ในการเรียนภาษาไทยและอังกฤษสำหรับเด็กเล็ก เป็นการ์ดกระดาษแข็ง ตกแต่งตัวอักษรด้วยดินกระดาษ มีคนไปร่วมกันประมาณ 40 กว่าชีวิต น้องกันจัดเป็นเด็กรุ่นเล็กสุดเพราะอายุเพียง 9 ปี (ถ้าไม่นับลูกๆ ของเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิฯ ซึ่งเล็กกว่าน้องกันมาก) การทำงานแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ คือ กลุ่มผลิตดินกระดาษ กลุ่มตัดกระดาษแข็งทำการ์ด กลุ่มออกแบบตัวอักษร กลุ่มตกแต่งตัวอักษร และกลุ่มระบายสี นอกจากนี้ยังมีกลุ่มทำงานพิเศษคือต่อรถเด็กเล่น
น้องกันกับแม่ตัดสินใจเข้ากลุ่มตกแต่งตัวอักษรและระบายสี เริ่มแรกน้องกันจับคู่กับพี่ใจดีคนหนึ่งคือพี่ปู พี่ปูใจดีและใจเย็นมาก เพราะน้องกันยังไม่สามารถควบคุมสมาธิตนเองให้ทำงานให้เรียบร้อยได้ ทำงานเลอะเทอะเกือบทุกชิ้น แต่พี่ปูก็บอกว่าไม่เป็นไร พี่ปูจะจัดการแก้ไขให้ และไม่เคยดุน้องกันเลยตลอดเวลาครึ่งวันที่ต้องแก้งานที่น้องกันทำ พอตกบ่ายแม่เลยจับคู่กับน้องกันเสียเองจะได้ไม่รบกวนคนอื่นอีก
กิจกรรมการทำการ์ดตัวอักษรนี้นับว่ามีประโยชน์ต่อน้องกันอย่างมาก ช่วยฝึกความอดทนและความมีสมาธิเพราะต้องค่อยๆ ทำทีละนิดๆ พอเริ่มเบื่อแม่ก็ให้น้องกันเดินดูคนอื่นๆ ทำงาน ซึ่งทุกคนก็ไม่มีใครแสดงท่าทีว่ารำคาญแต่อย่างใด เจ้าหน้าที่ของมูลนิธิฯ ก็ให้ความเอ็นดูและช่วยแนะนำเป็นอย่างดี
เมื่อเสร็จกิจกรรมในตอนเย็น ได้มีการแจกกระดาษให้เขียนแสดงความรู้สึกว่า ก่อนที่จะมาคิดว่าอาสาสมัครคืออะไร และเมื่อมาแล้วเป็นอย่างไร รวมทั้งข้อคิดเห็นต่างๆ น้องกันเขียนอย่างพาซื่อว่า ไม่คิดอะไร เพราะแม่ให้มา อย่างไรก็ตามการมาร่วมสร้างสื่อกับมูลนิธิฯ ครั้งนี้เป็นสิ่งที่ทำให้เห็นว่า น้องกันก็สามารถช่วยเหลือผู้อื่นได้ทั้งที่มีโรคประจำตัวและยังมีอายุน้อยอยู่ แม่รู้สึกภูมิใจในลูกมาก
ภูมิใจ เช่นกันคะ อายุน้อย แต่คุณแม่ ก็ฝึกให้เด็กๆได้ช่วยเหลือผู้อื่น
เรียนรู้ งาน อาสาสมัครแต่เล็กๆ