ความคุ้นเคยทำให้ไม่อาย เมื่อพูดผิดพูดถูก

          แต่ละวันของการทำงานที่คลินิก นอกจากจะช่วยหมอตรวจรักษาคนไข้แล้ว เมื่อมีเวลาว่าง ผู้เขียนกับหมอ ก็จะเรียนรู้ภาษากัน หมอมีหนังสือเล่มหนึ่งที่ คนไทยเป็นครู แล้วมาช่วยงานที่วัดอยู่นาน จนรู้ภาษา ทั้งอังกฤษ ไทย ฮินดี เป็นผู้จัดทำขึ้น และมอบให้หมอ ๑ เล่ม เป็นการเขียนทับศัพท์ลงไป ซึ่งก็ช่วยได้มาก

 ผู้เขียนก็จะจดคำต่างๆ ประโยคบ้าง ใส่สมุดส่วนตัว แล้วก็นำไปท่องจำ พอเวลาเช้ามาคลินิก ผู้เขียนเจอเจ้าหน้าที่ คนใดก็ตาม พวกเขาต้องถูกขอให้ฟังผู้เขียนพูดก่อน" อาปแก ซีแอ" คุณสบายดีไหม  "ปานีปีนา" ขอน้ำดื่ม "การัมจาย"ชาร้อน หรืออีกหลายๆคำ ที่จะนึกขึ้นมาได้ ก็จะทำอย่างนี้ กับคนนั้น คนนี้ ถ้าพูดถูกเรื่องราว ถูกสำเนียง เขาก็จะว่า"อัดช่า" ดีมาก

   เขามีน้ำใจนะ พอเราไปถึงใคร เขาก็จะหยุดฟังเราพูด อย่างตั้งใจทุกคน คนที่ได้คุยกันมากที่สุด ก็หมอB.N.SINGH นั่นแหละ โชคดีที่หมอพูดภาษาอังกฤษได้ดี และก็จะนำภาษาอังกฤษ มาขยายคำฮินดี บางครั้งก็ใช้เขียน ให้เราอ่าน หมอจะใจเย็น ใจดี อธิบายซ้ำๆจนเข้าใจ รวมทั้งอาการของคนไข้ด้วย

 บอกตรงๆ สัปดาห์แรก ผู้เขียน เหมือนคนเซ่อ ฟังเขาไม่รู้เรื่องเลย ได้แต่คำที่เป็นศัพท์แพทย์ บางวันผู้เขียนรู้สึกอึดอัด ก็ไม่พูดเลย พยักหน้าไปเรื่อย เคยเป็นไหมคะ เวลา มีความรู้สึกว่า เราฟังไม่เข้าใจ มันพาลๆ จะไม่ยอมรับการเรียนรู้ไปด้วย ท้อแท้อย่างไร ก็บอกไม่ถูก

 สัปดาห์ต่อมา ผู้เขียนใช้วิธี พูดไปก่อน อยากพูดอะไรก็พูด ทั้ง ๓ ภาษานั่นแหละ แต่แปลกนะ หมอกลับตั้งใจฟังดี แม้บางครั้งก็คงไม่รู้เรื่องเท่าไหร่ หรืออาจกำลังประติดประต่อเรื่องราวอยู่ก็ไม่ทราบ

  การเป็นผู้เริ่มก่อนนี่สบายใจดี พูดไปเรื่อย ถามไปเรื่อย จนกระทั่งวันหนึ่ง การเรียนศัพท์ต่างๆ ก็ยังเป็นความพยายามที่ดีอยู่ ความคุ้นเคยทำให้ไม่อาย เมื่อพูดผิดพูดถูก วันนั้นหมอเกิดถามศัพท์คำหนึ่ง ซึ่งทำให้ผู้เขียนหนักใจมาก เพราะหมอได้นำคำๆนั้นมาใช้กับผู้เขียน  ด้วยคงอยากให้ผู้เขียนรู้สึกดี หมอถามว่า บิวตี้ฟูล ภาษาไทยว่าอย่างไร ผู้เขียนตอบไปว่า "สวย" เท่านั้นแหละ หมอแกก็บอกว่า "คุณซวย" เฮ้ย! ไม่ใช่ ผู้เขียนโบกมือห้าม แล้วว่า สวย ไม่ใช่ซวย เพราะ ซวยคือ อันลัคกี้ หมอพยายามออกเสียงอยู่นาน ทำให้รู้ว่า ภาษาฮินดี เขาก็พอๆกับอังกฤษนั่นแหละ ไม่มีวรรณยุค ผู้เขียนไม่ยอมให้ผ่านคำนี้ไปง่ายๆหรอก ก็เล่นว่าเราซวย ใครจะยอม ในที่สุด เมื่อหมอเข้าใจว่า ใช้คำว่าซวยไม่ได้ จึงต้องฝึกอยู่นานทีเดียว

  จะบอกว่า ทุกวันนี้ หมอไม่ว่าผู้เขียนซวยอีกแล้วค่ะ พูดว่าสวยได้ชัดเจนดีมากค่ะ อัดช่า!