เมื่อหลายปีมาแล้วตอนที่ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่องดังชื่อ Pearl Harbor เข้าฉาย นักศึกษาทันตแพทย์คนหนึ่งได้เล่าให้ผู้เขียนฟังว่าเธอไปดูหนังเรื่องนี้กับเพื่อนต่างคณะ ตอนหนังจบเดินออกจากโรงก็เดินคุยกันไปวิพากษ์วิจารณ์หนังกันไป ประเด็นแรกที่เธอเริ่มคุยกับเพื่อนก็คือ พระรองของหนังเรื่องนี้ฟันหน้าห่าง !!!
ดูคล้ายจะเป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับทันตแพทย์ ที่สิ่งที่เธอเห็นและเลือกหยิบยกมาพูดถึงเป็นสิ่งแรกคือ “ฟันห่าง” ตอนได้ฟังครั้งนั้นผู้เขียนก็ได้แต่หัวเราะแล้วก็สับสนอยู่ในใจว่าความสามารถแบบนี้แท้ที่จริงแล้วเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจหรือน่ากังวลกันแน่ แต่เธอก็เล่าต่อไปว่าหลังจากเธอเปิดประเด็นเรื่องนี้ออกมา เพื่อนเธอก็ผงะกันทั้งกลุ่ม เธอเลยกลับมานึกตกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับวิถีการมองของเธอเหตุใดเธอจึงเลือกที่จะข้ามความสนุกสนานของหนังทั้งเรื่องมาหยิบยกเอา diastema ขึ้นมาเป็นจุดสนทนา(Diastema เป็น technical term ของฟันหน้าห่างในทางทันตแพทยศาสตร์)
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เขียนบทความสั้น ๆ ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ตั้งชื่อบทความว่า The Interested Point หรือ ความสนใจที่กว้างเพียงแค่จุด
ผู้เขียนคิดว่าเรื่องเล่าสั้น ๆ เรื่องนี้ สะท้อนให้เห็นความสามารถที่มีความเฉพาะตัวอย่างยิ่งของวิชาชีพทันตแพทย์ที่เราสามารถจะมองเห็นลักษณะเฉพาะของฟันของผู้คนที่เรามีปฏิสัมพันธ์ด้วยโดยอาศัยเวลาเพียงชั่วพริบตา ซึ่งความสามารถนี้จะนำไปสู่การสนทนาเรื่อง Humanized Dentistry ต่อไป
