เปลี่ยนแปลงผู้อื่นยาก เราต้องเปลี่ยนที่ตัวเราก่อน ก่อนที่จะดูแลคนไกลตัว ก็ดูแลคนใกล้ตัวก่อน

         กลับจาการเข้าร่วมโครงการ  IOCS  ( Intelligent  Organization  Coaching  Service ) Module 4 ผู้เขียนได้รับคำถามว่า  ในงานทรัพยากรบุคคล  เริ่มต้นทำอะไรไปบ้างหรือยัง  จริงสิ!!  พวกเรามัวแต่ห่วงภาพใหญ่ขององค์กร  มัวแต่ตระเตรียมความพร้อม ต่างๆ  ตั้งแต่ห้องสำหรับคุยกันในบรรยากาศสบายๆ  สงบ  รวมทั้งอุปกรณ์ข้าวของต่างๆ และให้น้องๆ  ช่วยกันจนยังไม่ได้เริ่มที่ตัวเราเลย ทำให้ต้องกลับไปทบทวนว่าเปลี่ยนแปลงผู้อื่นยาก เราต้องเปลี่ยนที่ตัวเราก่อน ก่อนที่จะดูแลคนไกลตัว ก็ดูแลคนใกล้ตัวก่อน  เหมือนกับชีวิตครอบครัว  ที่บางคนก็ดูแลหรือพูดกันในบ้านดีน้อยกว่าพูดกับผู้อื่น

          เมื่อกลับมารอบนี้ได้คติประจำใจ  “ คิดแล้วต้องลงมือทำ ” ก็เลยชวนน้องในงานทรัพยากรบุคคลมานั่งคุยกันในบรรยากาศสงบ

          เมื่อวันที่  24  มีนาคม  2551  ได้ชวนน้อง  งานพัฒนาทรัพยากรบุคคลและงานประเมินผลฯ  มาคุยกันที่ห้องประชุมไพจิตร ในกิจกรรม “เพลินไพจิตร” ให้น้องๆเล่าความประทับใจในวัยเด็ก   และตั้งใจฟังแล้วสะท้อนกลับซึ่งกันและกัน  และต่อด้วยให้ค้นหาตัวเองว่ามีบุคลิกอย่างไร   ตามแบบผู้นำสิบทิศ   ส่วนใหญ่ก็เป็นหนู  ซึ่งก็เหมาะกับงานเพราะต้องประสานงานกับคนมาก  ดูแลคน  700  คน  มีความประนีประนอมสูงย่อมเป็นสิ่งที่ดีมากๆ

          สอบถามน้องๆถึงการเรียนรู้ที่ได้รับ  น้องบอกว่าได้รู้จักตัวเอง  และเพื่อนร่วมงาน  ทำให้ปรับตัวเองได้ทำให้รู้จักคนที่ติดต่อกับเราและปรับคำพูดให้เหมาะสม

           ส่วนในวันที่   25  มีนาคม  ได้ชวนน้องๆ  ในงานบริหารทรัพยากรบุคคล; งานพัฒนาทรัพยากรบุคคล;งานคลังข้อมูล  มาคุยต่อ  เราคุยพร้อมกันหมดไม่ได้  เดี๋ยวมีคนติดต่องานจะไม่เจอใคร  ต้องแบ่งกันมาคุย

          ในวันนั้นให้ทุกคนเล่าความประทับใจ  ไม่ว่าจะเป็นช่วงใดของชีวิต  ตั้งแต่วัยเด็ก  ผู้ใหญ่ ครอบครัว  ลูก  และเรื่องงาน  และให้ถ่ายทอดออกมาเป็นรูปภาพ  และจับคู่เล่าให้เพื่อนฟังและผู้ฟังก็สะท้อนกลับสลับให้อีกคนเล่า  และผู้ฟังก็สะท้อนกลับ   ที่ทำไม่เหมือนวันแรกเพราะแบบใหม่น่าจะคุมเวลาได้ดีกว่าเพราะพวกเรามีเวลาเพียง  1 ชั่วโมง  และให้ค้นหาตนเอง  ตามแบบผู้นำสี่ทิศ  ซึ่งก็มีครบทั้งสี่แบบ

          สอบถามน้องๆถึงการได้เรียนรู้อะไรบ้าง  ก็ได้คำตอบ

         “รู้จักตนเองดีขึ้น”

        “ได้เรียนรู้แต่ละคน  มีบุคลิกในตัวตนอย่างไร ทำให้อยู่กันอย่างสงบสุข  เรียนรู้    อุปนิสัยของแต่ละคน”

       “ทำให้ทุกคนรู้จักนิสัยกัน  และปรับตัวเข้าหากัน”

       “ทำให้รู้ว่าจะพูดอะไรกับน้องๆผู้ร่วมงาน”

       “ทำให้รู้จักน้องๆมากขึ้น”

 

          จากการสังเกตของผู้เขียน  น้องๆมีแววตาที่มีความสุขในเวลาที่เล่าเรื่องของตนเอง  สำหรับผู้เขียนเองมีความสุข เพราะทำให้นึกถึงภาพเก่าๆที่จำได้แต่ไม่มีเวทีให้เล่า  อย่างน้อยก็มีหนึ่งคนตรงหน้าของเรากำลังฟังเรื่องเล่าของเราอยู่  ชีวิตคนเราในปัจจุบันรีบเร่งและมองแต่อนาคต  จนหลงลืมอดีตที่มีความสุขไป  อยากให้ทุกคนย้อนกลับนึกถึงอดีตที่ประทับใจ  และมีความสุขเมื่อนึกถึงแล้วเรามีความสุข  ก็จะทำให้ชีวิตเราชื่นบานมีแรงคิดงานต่อๆไปได้อีก