เรื่องการดิ้นรนของคนอีสาน ในช่วงที่เข้าทำมาหากินในเมืองกรุง ส่วนมากจะเริ่มที่ท่านผู้นำหัวไวใจสู้ เข้ามาดูลาดเลา เข้าไปทดลองทำงาน ฝึกฝนจนพบประสบการณ์ แล้วพัฒนาขึ้นมาเป็นสายวิชาชีพสไตล์อีสานจำกัด

บางหมู่บ้านรุ่นบุกเบิกเข้ามาเป็นลูกมือทำขนมถ้วย เร่ขายตามซอกซอยในหมู่บ้าน ที่ร้อง..ขนมถ้วยแม่เอ๊ย ขนมอร่อยๆมาแล้วจ้า  เมื่อกิจการขยายตัวไปขายยังซอยอื่นๆ รุ่นพี่ก็จะเรียกรุ่นน้องจากหมู่บ้านมาฝึกหัดให้ แล้วกำหนดพื้นที่ขายจากซอยนี้ไปซอยโน้น จัดเป็นระบบเครือข่ายธุรกิจ แต่งานนี้หนักทั้งขาไป-ขากลับ เพราะถ้วยขนมมันไม่ได้ตามขนมไปด้วย ต้องหาบถ้วยกลับนะสิครับ

เกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านนี้  ก็หาบขนมถ้วยไหล่ลู่ไปทั้งหมู่บ้านสิครับ

หมู่บ้านหนึ่ง ผลัดหลงไปอีท่าไหนไม่รู้ ได้เข้าไปทำโรงงานรองเท้า  คงเป็นโรงงานเล็กๆไม่มีเทคโนโลยีอะไรมาก ใช้แรงคนช่วย หมู่บ้านที่ว่านี้ ผู้นำรุ่นแรกก็มากะแตงเอาหนุ่มสาวจากหมู่บ้านไปเข้าโรงงาน ฝึกหัดทำอยู่หลายปีจนกระทั่งชำนาญ ต่อมาเถ้าแก่หัวดี บอกว่า..พวกเอ็งเอาสินค้าพวกนี้ไปนั่งประกอบที่หมู่บ้าน ทำให้เรียบร้อยแล้วส่งกลับมา จะให้ค่าแรงชิ้นละเท่านั้นเท่านี้

ผู้มีอันจะกินในหมู่บ้าน อาสาเอารถบรรทุกเล็กไปขนคนขนสินค้า มาประกอบให้สำเร็จรูป หลายคนกลับมาเปิดโรงงานเล็กๆในหมู่บ้าน แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นี้ ในการผลิตรองเท้าใช้กาวมาเป็นตัวประสาน ชาวบ้านก็ดมสะสมพิษจากกาวที่ว่านี้ โธ่ๆๆๆ วิสาหกิจชุมชนนี่นะ

เกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านนี้ ก็ติดกาวจมูกบานทั้งหมู่บ้าน นะสิครับ

บางหมู่บ้าน ไม่มีทุนมาแต่ตัว ต้องใช้ขาหากิน มาเดินเร่ขายฉลากกินแบ่งรัฐบาล ทำมานานจนรู้เส้นสนกลใน สามารถประมูลโคต้าออกมาจำหน่าย ทำไปทำมาเก่งขึ้นๆก็ขยายกิจการสิครับ เรียกลูกหลานมาหมดหมู่บ้าน แบ่งกันขายแบ่งกันเดินพล่านไปทั่วกรุงเทพฯ ถ้าใครจัดม๊อบอย่าลืมเรียกนักเดินอาชีพเหล่านี้ก็แล้วกัน

เกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านนี้ ก็จะอะไรเสียละ เดินขาลากสิครับ

วันนี้ เราจัดอบรมเรื่องหมู่บ้านสมุนไพร ที่ไปที่มาของเรื่อง เนื่องจากมีผู้นำรุ่นกล้าแหกคอก ออกไปหางานการทำที่เมืองกรุง ไปเจอคนแนะนำเรื่องสมุนไพร กลับมาบอกให้ทางบ้านรวมรวม หว่านชักมดลูก หว่านไพร มะตูม ขมิ้น ต้นโด่ไม่รู้ล้ม ฯลฯไปทดลองขายตามสวนจตุจักร ขายไปขายมาลูกค้ามาถามหาสมุนไพรตัวนั้นตัวนี้  กิจการก็ขยายตัวออกไปทั้งด้านการตลาดและการรวบรวมผลผลิต ทุกวันนี้รวบรวมสมุนไพรจากหลายหมู่บ้านไปจำหน่าย

ผมก็ไม่ทราบรายละเอียดที่ไปที่มาทั้งหมด เคยลงไปเยี่ยมที่หมู่บ้านนี้ครั้งหนึ่ง ได้ข้อมูลมานิดหน่อย ช่วงที่มากินนอนอบรมกัน4-5วันต่อไปนี้ น่าจะได้ข้อมูลด้านสมุนไพรชุมชน สมุนไพรเพื่อชีวิต สมุนไพรายได้เสริม จะเป็นอย่างไร? ตามอ่านเรื่องจริงผ่านBlogนี่ก็แล้วกันนะขอรับ

 

หมายเหตุ: โจทย์นี้ ชักจะเข้าเค้าการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนสไตล์อีสาน

1.   ถ้าคนขายฉลากกินแบ่ง ไปเจอขนมถ้วย จะชวนกันไปทำอะไร จะหาบขนมที่แสนหนัก หรือเปลี่ยนไปเดินตัวปลิวขายกระดาษแบบเบาๆ

2.    ถ้าคนที่1-2 ไปเจอคนทำรองเท้า จะอุดหนุนรองเท้าคนละกี่คู่

3.    ถ้าคนที่1-3 ไปเจอคนขายสมุนไพร จะอุดหนุนกัน หรือปรึกษาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันในด้านใด

4.    ,มีเครื่องมืออะไร ใครละ ที่จะทำให้คนอีสาน4กลุ่มนี้ได้เจอกัน