เพลงพิกุลแก้วนั้น เป็นเพลงที่หม่อมเจ้าหญิงพิจิตรจิราภาเทวกุล ทรงประพันธ์ ขึ้น และ ท่านได้ประทานให้เป็นเพลงประจำโรงเรียนราชินี

เพลงพิกุลแก้ว

 พระนิพนธ์ในหม่อมเจ้าพิจิตรจิราภาเทวกุล

ทำนองโดย คุณครู สุชาดา เลิศประไพ

  “ ตัวเธอสิดอกหนึ่ง ณ อุทธยานราชินี

ส่งกลิ่นและทรงศรี วิลาสล้ำสำอางสม

แม้ว่าถึงคราวชรา จะงามซาอย่าปรารมภ์

 พึงรักษ์อุดมฉม สนิทกายตราบวายปราณ

เฉกเช่นพิกุลแก้ว ผิว์แห้งแล้วยังหอมนาน

ไป่ทิ้งสุคนธ์ธาร บังเกิดการระเหยหาย

เชิดชื่อผกาพันธุ์ นิรันดร์อยู่มิรู้วาย

เชิดเกียรติกำจรจาย ระบายบ่งถึงสวนขวัญ ”

เพลงพิกุลแก้วนั้น เป็นเพลงที่หม่อมเจ้าหญิงพิจิตรจิราภาเทวกุล ทรงประพันธ์ ขึ้น และ ท่านได้ประทานให้เป็นเพลงประจำโรงเรียนราชินี โดยผู้ประพันธ์ ทำนอง คือ คุณครูสุชาดา เลิศประไพ

แม้จะออกมาจากโรงเรียนราชินีบนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เพื่อสอบเข้าโรงเรียนสตรีวิทยา และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ตามลำดับ แต่แณณก็ยังประทับใจเพลงพิกุลแก้ว ซึ่งเป็นเพลงประจำโรงเรียนราชินีบนมาก และยังคงเป็นเพลงที่แณณร้องติดปาก จนถึงทุกวันนี้

จะด้วยเพราะเนื้อหาของเพลง ที่มีความหมายลึกซึ้งว่า คนเรานั้น เมื่อยามอยู่ก็ต้องครองตนเป็นคนดี ให้มีเกียรติ มีศรี พร้อมทั้งความสง่างาม ของหญิงไทย เปรียบเสมือนดอกพิกุล เมื่อครั้งเริ่มผลิดอก ก็มีพร้อมไปทั้งความงามของดอกพิกุล และกลิ่นที่หอมหวล เหมาะที่จะนำไปร้อยเป็นพวงมาลัยเพื่อถวายพระได้ (ประโยคหลังนี่เป็นความเห็นของแณณเองค่ะ ไม่ได้อยู่ในเนื้อหาของเพลงนะคะ)                                          

เมื่อครั้งดอกพิกุลเริ่มเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา กลิ่นที่เคยหอมหวลนั้น จะยังไม่จางไป ยังคงประทับตราตรึงอยู่กับดอกพิกุล เปรียบเสมือน ชีวิตของคนเรา เมื่อคราที่ต้องจากโลกไป ก็จะไปแต่กาย ชื่อเสียง คุณงาม ความดี ที่เคยกระทำไว้ เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ หาได้จากโลกไปด้วยไม่

จะด้วยความหมายแฝงในเนื้อหาของเพลงที่มีการเปรียบเปรยได้อย่างลึกซึ้ง เหมาะสม หรือจะด้วยทำนองที่ฟังเมื่อไหร่ ก็ไม่รู้สึกว่าเก่าหรือเชย ตรงกันข้าม แณณกลับรู้สึกว่า เป็นทำนองเพลงที่ฟังดูคลาสสิค เรียบง่าย ถ่อมตน ฟังเท่าไหร่ ก็ไม่รู้เบื่อ และที่สำคัญ เป็นเพลงที่ ร้องง่ายด้วยค่ะ

น่าเสียดายที่แณณไม่มีเทปเพลงโรงเรียนราชินีบนเก็บไว้เลยแม้แต่ม้วนเดียว เทปของโรงเรียนม้วนนั้นได้หายไปแล้ว แณณเสียดายมาก

จำได้ว่า ตอนเด็กๆ ที่ได้ไปเป็นแค่เด็กร้องเพลงประสานเสียงเพลงของโรงเรียนอีกเพลงหนึ่ง ชื่อเพลง ยามรุ่งอรุณ นั้น ได้ตั้งความหวังอยู่ในใจว่า หากขึ้นชั้น ม.ศ. 6  แณณจะเป็นพี่หมวด (ซึ่งมีหน้าที่ต้องคอยดูแลน้องๆ) และจะเป็นหัวหน้าชั้น เหมือนพี่ร้องเพลงนี้ ในเทปโรงเรียนม้วนนั้น แล้วเราจะได้ขอมาร้องเพลงพิกุลแก้ว ขอเป็นนักร้องเดี่ยวที่ได้ร้องเพลงที่ไพเราะที่สุดเพลงหนึ่งในอัลบั้มนี้ให้ได้เลยทีเดียว...

แต่กาลเวลา ผ่านไป พอไม่ได้อยู่โรงเรียนราชินีบนแล้ว ความฝันนั้นก็หายไป แต่ยังคงเป็นความฝันเล็กๆ ที่จำได้จนถึงทุกวันนี้ ค่ะ

ประณยา จองบุญวัฒนา

29 มีนาคม 2551