เงาใจของเราก็ไม่ต่างจากเงาแห่งขุนเขาในทะเลสาบอันกว้างไกล

การอยู่คนเดียวโดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดาย  เพราะระบบเทคโนโลยียุคนี้เป็นสื่อนำคุยกันกว้างไกลไปจรดฟ้าดินเลยครับ

  ต้องขอชื่นชมทุกท่านที่สร้างระบบแห่งความเป็นเรา..Gotoknow..ขึ้นมาให้พวกเราได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันทำให้มุมคิดของผู้คนหลั่งไหลออกมาเหมือนสายน้ำไหลลงสู่ทะเลมหาสมุทรแห่งนี้ 

 ซึ่งล้วนเป็นตะกอนของความรู้ที่ฝังแน่นอยู่ในตัวตนของคนเรา  ที่อยากจะถ่ายทอดออกมาเป็นรอยทางมุมคิดไว้อย่างน้อย ๆ ก็ได้รู้ว่า  ในแต่ละวันนั้นเราคิดอะไร  เราสื่อสารอะไร  ท่ามกลางการก้าวไปของชีวิต 

 ไม่ว่าเราจะเป็นใครอยู่ที่ไหน  จะไปทางไหนก็เป็นเงาติดตามตัวเราไปทุกทิศทุกทาง  เงาใจของเราก็ไม่ต่างจากเงาแห่งขุนเขาในทะเลสาบอันกว้างไกล  ย่อมมองเห็นเหมือนจริงกับขุนเขาที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ตราบเท่าที่ภูเขายังยืนอยู่ 

 ต่อเมื่อขุนเขาหายไปเท่านั้นเงาจึงหายไปตาม  เงาใจของเราก็ไม่ต่างจากเงาตัวตนจริงของเราเท่าไหร่  ถ้าเรามีสัจจะธรรมประจำจิตใจอย่างแท้จริง  เงาใจก็ย่อมส่องแบบมาจากเงาจริงในตัวตนของเราแน่นอน 

 ยกเว้นคนลวงโลกที่เขาจะแปลงร่างสวมหัวเสือแล้วเดินไปหาวัวทำให้วัววิ่งหนีด้วยว่าคิดว่าเป็นเสือจะมาตะครุบเอาเป็นเหยื่อกิน...  นั้นแหละคือการทำให้เงาตนผิดเพี้ยนไปได้เพราะไม่ใช่ของจริง...

ผมเองชอบที่อยากเห็นตัวตนจริงและเงาจริงของคนมากกว่าการสวมหัวให้เงาใจไม่ตรงกับเงาจริงครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ