ศิลปะอย่างหนึ่งของการมีชีวิตอยู่ จึงน่าจะได้แก่ การจัดการอย่างพอเหมาะ ให้สัมพันธภาพ พฤติกรรมที่แสดงออก และ การจัดระยะห่างระหว่างตัวเรากับคนทั้งสองกลุ่ม เป็นไปอย่างสมดุล ไม่มาก ไม่น้อยครับ

    ผมไปตามอ่านบันทึกใน Blog ของ ท่านผู้นี้ อยู่บ่อยๆ แต่ละบันทึกล้วนท้าทายให้คิด และทบทวนตัวเอง และความเชื่อ ความคิดได้ดีมาก เช่นหลังสุดนี้อ่านเรื่องที่ชวนให้คิด จนไปฝากความทิ้งท้ายไว้ในบันทึกของท่านว่า ...

ขอบพระคุณครับ

  • ตามอ่านโดยละเอียด
  • พบความจริงตามที่ท่านบอก
  • เพราะคิดว่า sure thing มันใกล้ มันชิด มันมีเวลาที่จะแก้ไข ปรับปรุง สิ่งที่ทำผิดทำพลาดได้ .. คิดกันเช่นนั้นเลย พอกพูนเป็นการไม่ระมัดระวัง ไม่ประณีตบรรจง และละเอียดอ่อนกับบรรดา sure thing  ครับ .. สั้นๆ ตรงๆ ก็คือ ทำ มักง่าย ได้บ่อยๆ และ สม่ำเสมอ
  • ส่วนกับคนที่ห่างออกไป ก็กลัวกันว่า จะห่างไปแล้ว ไม่ประทับใจ  ไม่ชื่นชม ไม่ตอบสนองโลกธรรมที่เป็นบวก โดยเฉพาะเรื่อง สรรเสริญ จึงปรุงแต่ง แสร้งทำ(ก็มี) ให้ประณีตบรรจงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ... แท้จริงก็ทำไปเพราะความกลัวนั่นเอง
  • ศิลปะอย่างหนึ่งของการมีชีวิตอยู่ จึงน่าจะได้แก่ การจัดการอย่างพอเหมาะ ให้สัมพันธภาพ  พฤติกรรมที่แสดงออก และ การจัดระยะห่างระหว่างตัวเรากับคนทั้งสองกลุ่ม เป็นไปอย่างสมดุล ไม่มาก ไม่น้อยครับ

         ติดตามอ่านสาระ เต็มจอ ได้ครับ ที่บันทึกเรื่อง .. คนใกล้ชิด และ อาคันตุกะ