อย่าได้มีความมุ่งหมายใดๆ ในมิตรภาพ เพราะความรักที่มุ่งหวังสิ่งใดอื่น นอกจากเพียงเพื่อตนเองมิใช่ความรักที่แท้จริง

   

วันนี้ผมขอนำปรัชญาชีวิตของ  คาลิล ยิบราน ซึ่งได้อ่านมาถ่ายทอดให้ทุกคนอ่านกันครับ

                 เมื่อเพื่อนพุดเปิดอก เธอย่อมไม่กลัวที่จะขัดแย้งหรือสนับสนุน

                 และเมื่อเขานิ่งเงียบ ดวงใจของเธอก็มิได้หยุดฟังสำเนียงจากดวงใจของเขา

                 เพราะในมิตรภาพนั้น ความนึกคิด ความปรารถนา และความมุ่งหวังทั้งหลาย ย่อมอุบัติขึ้นและร่วมรับรู้ด้วยกันในความสงัด และด้วยความปราถนาปราโมทย์อันไร้คำกล่าวใดๆ

                  เมื่อยามต้องจากเพื่อน เธอก็ไม่เศร้าโศก

                  เพราะคุณธรรมในเขาอันเธอรักยิ่งนั้น จะปรากฏชัดแจ้งขึ้นในยามห่างไกล เช่นเดี่ยวกับที่ชาวเขาจะเห็นยอดผาชัดแจ้งก็ต่อเมื่อมองดูจากทุ่งราบเท่านั้น

                   และขออย่าได้มีความมุ่งหมายใดๆ ในมิตรภาพเลยนอกจากเพื่อขยายดวงวิญญาณให้กว้างขวางลึกซึ้งขึ้น

                     เพราะความรักที่มุ่งหวังสิ่งใดอื่น นอกจากเพียงเพื่อเปิดเผยความล้ำลึกของตนเองนั้น มิใช่ความรัก แต่เป็นร่างแหที่ถูกเหวี่ยงทอดออก และจะจับเอาไว้ได้ก็แต่สิ่งที่ไร้คุณค่าเท่านั้น

                    และจงให้สิ่งที่ดีที่สุด แก่มิตรของเธอ

                    ถ้าหากเขาจำต้องรู้ระดับน้ำของเธอ ขณะน้ำลด ก็ขอให้เขาได้รู้ขณะมีนเอ่อท่วมท้นด้วย

                    เพื่อนที่เธอแสวงหา เฉพาะขณะเมื่อยามต้องการฆ่าเวลาเท่านั้น จะมีคุณค่าอะไร

                   จงใฝ่หาเขา ขณะที่เธอปรารถนาจะดำรงอยู่อย่างแท้จริงด้วย

                    เพราะเขามีหน้าที่ อันจะทำความปรารถนา มิใช่ความว่างเปล่าของเธอให้เต็มเปี่ยม

                  และในความหวานชื่นของมิตรภาพ ขอจงมีเสียงหัวเราะและการร่วมเริงบันเทิง

                                      เพราะในหยาดนำค้างของสิ่งเล็กน้อยนั้นลง

                                    ดวงใจจะได้พบรุ่งอรุณของมัน และกลับสดใสอีก

 

                                         (ปรัชญาชีวิต  คาลิล ยิบราน : เขียน  ระวี ภาวิไล: ถอดความ)