คุณธรรมของเด็กนักเรียนอยู่ที่ไหน เราจึงว่ากันว่าเดียวนี้คุณธรรมศีลธรรมของเด็กและเยาวชนไม่มี

คุณธรรมของเด็กนักเรียน   

           บ่อยครั้งที่เรามักพบบ่อยว่า เด็กนักเรียนของเราสมัยนี้ เรื่องความนอบน้อม รู้จักการกราบการไหว้ นั้น แทบจะไม่เห็นเลย สิ่งเหล่านี้เป็นเพราะอะไรกันหรือ

           สิ่งหนึ่งผมจะพูดถึงก็ คือเรื่องการอบรมและการปลูกฝัง และการเป็นแบบอย่าง  ผมยังนึกถึงสมัยที่ผมเป็นพระอบรมคุณธรรมและจริยธรรมแก่เด็กนักเรียนและเยาวชน รวมทั้งการสอนศีลธรรมในโรงเรียน เรารู้เลยว่าเด็กนักเรียนขาดการปลูกฝัง

           เมื่อเราไปถึงเด็กนักเรียนส่วนมากในโรงเรียนแทบไม่ยกมือไหว้พระกันเลย นึกในใจว่าทำไมกัน ทั้งที่บ้านเรามีวัดโรงเรียนไกล้วัด เหตุไฉนจึงเป็นเช่นนี้ หรือว่าเราทำผิดพระธรรมวินัย ข้อนี้พิจารณาดูก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ จากการสังเกตุประการหนึ่ง คือ ครูที่นิมนต์เราไปสอนศีลธรรม นั้น ไม่เคยทำแบบอย่างให้นักเรียนดูเป็นแบบเลย เราจึงโทษเด็กไม่ได้   เมื่อเราเข้าไปในห้องเรียนปรากฎว่านักเรียนอาย

ไม่กล้าแสดงออก เพราะไม่ค่อยมีกิจกรรมทางศาสนา หรือพระไม่เคยมาสอนศีลธรรม โรงเรียนก็ไม่นิมนต์ นาน ๆ  ครั้งเท่านั้น เพราะอย่างนี้นี่เองจึงทำให้เด็กนักเรียนของเราเป็นดั่งที่ว่า  สรุปแล้วก็คือ

1. ขาดแบบอย่างหรือตัวอย่างที่เป็นตัวแบบหรือต้นแบบในการปฏิบัติ

2. ขาดการอบรมอย่างต่อเนื่อง สถาบันต่าง ๆ  ละเลยกันโดยคิดว่าดีแล้ว มันก็เลยไปเลยปล่อยไปตามยถากรรม

3. เด็กนักเรียนขาดกิจกรรมที่เน้นการแสดงออก เพราะครูเป็นผู้ให้ผู้ป้อนอย่างเดียว นักเรียนเป็นฝ่ายรับอย่างเดียว  จึงได้อย่างเดียว คือพูดและเล่น เวลาเอาเข้าจริง กลับไม่กล้าแสดงออก   ข้อนี้เห็นชัดเจนเลยไม่ว่าเราไปที่โรงเรียนที่ไหน ส่วนใหญ่ นักเรียนขาดการกล้าแสดงออก

           สิ่งเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าที่จริงเด็กและเยาวชนไม่ได้เลวร้ายเหมือนอย่างที่เราคิดกัน เพียงแต่ต้องเสริมให้แน่น และเติมให้เต็มก็เท่านั้น  ศีลธรรมคุณธรรมของเด็กนักเรียนไม่ได้หายไปไหนอยู่ที่ผู้ใหญ่อย่างเรานี่แหละว่าจะให้ความสำคัญกับการปลูกฝังมากน้อยอย่างไร รวมทั้งการเอาใจใส่จากผู้ที่ทำหน้าที่ด้วยว่า เต็มที่หรือยังกับการพัฒนา.....ลูกหลานสังคมไทย

                                 ถ้าเราตั้งใจทำซะอย่าง    สิ่งที่เราทำจะไม่สูญเปล่า

          อีกหลายท่านก็คงคิดเช่นเดีรยวกันกับผม  แต่สิ่งเหล่านี้เป็นประสบการณ์ที่จะขอแลกเปลี่ยนกับท่านผู้รู้ทั้งหลาย เพื่อเราจะได้เป็นข้อคิหรือแนวทางในการจัดการศึกษาหรือพัฒนาบุตรหลานให้เป็นคนดี รักษาสังคมให้น่าอยู่ต่อไป