กำลังใจ...ดั่งหยาดฝนบนฟากฟ้าไกล...ที่หลั่งรินสู่พื้นดินแห้งผาก

  

 

    เพราะมีกำลังใจ...ทำให้ชีวิตเขายืนหยัดได้   

                      "ขุนเขาไม่อาจขวางสายธารเที่ยงธรรมได้ 

                                    ความหวังยังพริ้งพราย  เก่าตายมีใหม่เสริม 

                                            ชีวิตที่ผ่านพบ   มีลบย่อมมีเพิ่ม  

                                                      ขอเพียงให้เหมือนเดิม..........กำลังใจ"

                                                               (สุรชัย  จันทิมาธร :  หงา  คาราวาน)

                 เมื่อตอนหัวค่ำ  ได้ไปงานแต่งงานลูกศิษย์สาว  ครูที่โรงเรียนไปแสดงความดีใจกับลูกศิษย์กันหลายคน  ความจริงกำหนดการในการ์ดเชิญเป็นวันพรุ่งนี้แต่เนื่องจากว่าเสาร์อาทิตย์นี้ที่โรงเรียนมีภารกิจสำคัญเพื่ออนาคตของชาติที่รออยู่คือ  จะมีการสอบคัดเลือกเข้าเรียนต่อในชั้น ม.1 และม.4 ซึ่งจะสอบพร้อมกันทั่วประเทศ  ก็เลยยกขบวนกันไปวันนี้ซะเลย   เสียดายจังไม่ได้เห็นเค้าในชุดเจ้าสาวแสนสวยคู่เคียงด้วยเจ้าบ่าวสุดหล่อ  เขาว่ากันว่าผู้หญิงจะสวยที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่งก็คือวันแต่งงานนี่แหละ...ไม่ได้เห็นกันซะนาน  หลังจากไปทำงานที่ต่างจังหวัด  เป็นครูที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ วันนี้ดูอรชรอ้อนแอ้นยิ่งกว่าเดิม  คงเหนื่อยจากการที่ต้องเตรียมงานหนักหลายวันแต่น่าชื่นใจที่เพื่อนร่วมงานที่เชียงใหม่เหมารถตู้หลายคันมากันหมดโรงเรียนเลย   

                  ยินดีที่เห็นเขามีความสุขเสียที  หลังจากเศร้าโศกที่ต้องสูญเสียคุณพ่อไป   และพอมาได้ไม่นานก็ต้องเสียใจกับเคราะห์ร้ายของน้องชายคนเดียวที่ต้องมาสูญเสียขาข้างซ้ายจากอุบัติเหตุรถบรรทุกสิบล้อทับขาขาดขณะคุมงานก่อสร้างอีก......โชคดีดวงยังไม่ถึงฆาตมีพลเมืองดีมาช่วยไว้ทันได้ข่าวช่วงนั้นตกใจมาก. พี่น้องคุ่นี้เป็นศิษย์เก่าของโรงเรียน   เป็นเด็กดีน่ารักทั้งคู่  ทุกวันนี้พี่สาวก็ไปทำงานที่อื่น....นองชายก็อยู่บ้านกับแม่ซึ่งตอนกลางวันก็ต้องไปทำงานรับจ้างเหมือนกัน.....ชีวิตที่ต้องอยู่บนรถเข็น มีขาเทียมซึ่งยังใช้งานไม่ค่อยได้ดีนักเนื่องจากขาที่ผ่าตัดยังไม่ค่อยแข็งแรง.....นัยว่าพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในเชียงใหม่นานจนสนิทชิดเชื้อกับเหล่าพยาบาลเป็นอย่างดีถึงขั้นพยาบาลมีอารมณ์ขันทำป้ายทะเบียนรถติดไว้ที่ข้างรถเข็นด้วยใครเห็นก็พากันหัวเราะชอบใจ.....เพราะเว้นเวลาเข้านอนแล้วก็เจ้ารถเข็นคู่กายนี่แหละเป็นเพื่อน  ไปไหนไปด้วยกันตลอด 

                  จากร่างกายที่เคยแข็งแรง  กำยำล่ำสันมีกำลังวังชา  กลับเป็นร่างอ้วนใหญ่เพราะไม่มีโอกาสได้ออกกำลัง  ไม่ได้ทำงานเป็นปีๆ  คงอึดอัดขัดใจ  น้อยใจสารพัด  ตามที่พี่สาวเคยเล่าให้ฟังเป็นธรรมดาของคน  เพราะเคยมีอวัยวะครบแล้วกลับมาหายไปย่อมเสียใจ  ทำใจไม่ได้  แต่หมอก็ตัดส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนใหญ่ไว้  มิฉะนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้.....

                  ชีวิตทุกวันนี้อยู่ได้ด้วยกำลังใจจากแม่และพี่สาว....แล้วก็กำลังใจที่เพิ่มขึ้นมาในครอบครัวอีกหนึ่ง  คือ ชายที่จะมาอยู่เคียงข้างพี่สาวตลอดไปโดยไม่รังเกียจคนพิการที่ต้องให้ความเอาใจใส่ดูแลเป็นพิเศษทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจที่ต้องหล่อเลี้ยงด้วยรักจากหัวใจที่งดงามของผู้ให้กำเนิด  ญาติพี่น้อง  ผู้ใกล้ชิด....กำลังใจเท่านั้นที่จะเยียวยารักษาใจของเขาคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะดีขึ้น  

                  ถึงแม้จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก  ก็ขอให้เขามีกำลังใจในการต่อสู้ชีวิต  ......คิดเสียว่าที่ผ่านมาเขาโชคดีได้มีโอกาสมีลมหายใจของวันพรุ่งนี้......ได้เห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขของแม่กับพี่สาวที่รักเขามากที่สุดในโลก ชีวิตนี้ยังมีหวัง  ขอเพียงแต่เราไม่สิ้นหวัง

                   ก่อนจะกลับได้ไปร่ำลาแม่  พี่สาว  และเขาเป็นคนสุดท้าย  ยังจำได้ดี...ถึงรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจของเขาพร้อมกับยกมือไหว้ตอนครูเดินเข้าไปแตะบ่าและตบเบาๆเป็นการทักทายเมื่อพบกันครั้งแรก.....กับภาพชายหนุ่มคนเดิมบนรถเข็นที่ครูต้องแอบมองด้านหลังเวลาเขาเผลอ  แอบน้ำตาคลอสงสารแต่ต้องแสร้งทำตลกพูดคุยกับเขาให้ธรรมดา  ให้เหมือนเขาเป็นคนปกติทั่วไป จะได้ไม่ต้องคิดมาก    อยากให้เขามีกำลังใจในการต่อสู้ชีวิตต่อไป  ไม่อยากให้เขาท้อแท้  กลัววันที่เขาอ่อนแอ....อยากให้เขาภูมิใจว่าในวันที่หลายคนไม่มีใคร  แต่เขายังมีคนที่เขารักและรักเขาที่สุดอยู่...และไม่มีวันที่จะทอดทิ้งเขาไป.....

                   ขอให้เขาหยัดยืนด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง  ขออย่ายอมแพ้   อย่าอ่อนแอแม้จะแพ้พ่ายจงลุกขึ้นสู้ไป ..สู่จุดหมายไม่ไกลเกินจริง     ได้สัญญาแล้วว่า....ครูจะมาเยี่ยมเธออีก....และขอมอบบทเพลงนี้เป็นกำลังใจให้เขา.....และผู้ที่กำลังท้อแท้ทุกคนค่ะ

                                                          ***กำลังใจ ***   (โฮป)       

                    ในยามที่ท้อแท้    ขอเพียงแค่คนหนึ่ง   จะคิดถึงและคอยห่วงใย  ในยามที่ชีวิตหม่นหมองร้องไห้   ขอเพียงมีใครปลอบใจสักคน

                    ในวันที่โลกร้างความหวังให้วาด  มันขาดมันหายใครจะช่วยเติม   เพิ่มพลังใจให้ฉันได้เริ่มต่อสู้อีกครั้งบนหนทางไกล

                    กำลังใจจากใครหนอขอเป็นทานให้ฉันได้ไหม   ดั่งหยาดฝนบนฟากฟ้าไกลที่หลั่งรินสู่พื้นดินแห้งผาก 

                    กำลังใจจากใครหนอขอเป็นทานให้ฝันให้ใฝ่    ให้ชีวิตได้มีแรงใจ   ให้ดวงใจลุกโชนความหวัง

                    กำลังใจจากใครหนอขอเป็นทานให้ฉันได้ไหม   ดั่งหยาดฝนบนฟากฟ้าไกล  ที่หลั่งรินสู่พื้นดินแห้งผาก...........

                    กำลังใจเปรียบดั่งน้ำอมฤตที่ชุบชีวิตคนที่สิ้นหวังให้กลับมีหวังขึ้นมาใหม่ได้........คุณเคยสิ้นหวังจนหมดกำลังใจกันบ้างไหมคะ......ขออย่ายอมแพ้....อย่าท้อแท้นะคะ   เป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ...........