ยางลบสาวอ่านข้างกระปุกแก้ว “ เบื้องหลังความสำเร็จ ”

อยากให้อ่าน....อีกสักเรื่อง.....ครูพรรณา  อ่านเรื่องนี้ของเธอแล้ว...ก็เข้าใจว่าทำไม...นักเรียนบางคนจึงมีพฤติกรรมเปลี่ยนไป.....การให้ความสำคัญแก่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จ.....

 

หน้าที่ของยางลบ

 

นางสาวสุภพาลัยน์ กล่อมสุริวงษ์ เลขที่ 22 ม.5/3

 

            ปากกา สมุดบันทึก อุปกรณ์ เครื่องเขียน ทุกอย่างวางอย่างกระจัดกระจาย บนโต๊ะของนักเขียนผู้หนึ่ง  ...... อีกมุมหนึ่งของลิ้นชักโต๊ะมียางลบมากมาย วางระเกะระกะอยู่ด้านใน

            ณ ปลายสุดของลิ้นชัก มียางลบสีขาวบริสุทธิ์ ไม่สิ ยางลบนั้นเกือบจะไม่เป็นสีพื้นเดิมเลย เพราะเจ้าก้อนยางลบถูกปกคลุมไปด้วยสีเทาๆ ของไส้ดินสอ ทำให้ยางลบเปรอะเปื้อน

“ นี่ ฉันถามอะไรพ่อหนุ่มหน่อยได้ไหม”  เสียงหนึ่งดังมาจาก

ด้านหลังของยางลบ ซึ่งเป็นเสียงของยางลบผู้เฒ่าก้อนหนึ่ง ดังขึ้น

“ ได้ซิครับ ”  ยางลบผู้เปรอะเปื้อนตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม

“ ทำไมพ่อหนุ่มจึงยอมให้คุณนักเขียนเอาตัวของนายไปใช้ล่ะ ”

“ นายไม่กลัวตัวเองหมดไปเหรอ”  ยางลบสาวผู้ที่มีกลิ่นหอม

ถามบ้าง

              “ ท่านผู้เฒ่าครับ ผมมีอะไรอยากถามซักหน่อย ” ยางลบผู้เปรอะเปื้อนนั่งคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนถามกลับไป

 “ ได้สิ ”  ยางลบผู้เฒ่ากล่าวตอบ

“ หน้าที่ของเราคืออะไร”

คำถามนี้ทำเอายางลบผู้เฒ่าที่หลบซ่อนตัวในลิ้นชักมานานถึงกับนิ่งเงียบ และไม่พูดอะไรต่อ

“ นายไม่ควรพูดคำถามนี้กับผู้เฒ่านะ ” เสียงของยางลบสาวกล่าว

ขึ้น พร้อมกับความโกรธ

“ นายรู้ไหม ว่าทำไมท่านผู้เฒ่าและพวกเราจึงไม่ปรากฏตัวให้คุณ

นักเขียนเห็น”

ยางลบผู้เปรอะเปื้อนมีสีหน้าไม่เข้าใจ

“ ก็เพราะว่า ก่อนหน้าที่นายจะถูกซื้อมาใช้น่ะมียางลบก้อนหนึ่ง

มีความคิดแบบเดียวกับนาย เขาถูกใช้งานหนักมาก …..จนกระทั่งวันหนึ่ง

ยางลบก้อนนั้น เหลือเพียงเสี้ยวเล็กๆ  จากยางลบผู้ร่าเริงแจ่มใสเขาก็เปลี่ยนไปกลายเป็นยางลบที่ไม่เคยพูดจากับพวกเราเลย”

“อ้อ!...เป็นเพราะเหตุนี้เองหรือ พวกนายถึงไม่อยากให้คุณ

นักเขียนเห็นพวกนาย ” ยางลบผู้เปรอะเปื้อนเอ่ยขึ้นบ้าง

“ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกพ่อหนุ่ม  ผู้เฒ่ายางลบคิดคำนึงและเอ่ยขึ้น

เบาๆ... นานมาแล้วที่ยางลบก้อนนั้นจากไป พวกเรายังจำกันได้ดี ยางลบผู้มีเนื้อตัวสกปรกเปรอะเปื้อนไปด้วยไส้ดินสอ

            เมื่อก่อนที่เจ้ายางลบถูกซื้อมาใหม่ๆ  ก็ดูจะเป็นที่รักของคุณนักเขียนเป็นอย่างมาก แต่พอใช้ไปนานๆ  ตัวของเจ้ายางลบเองก็ค่อยๆ หดลงๆ  และหมดไปทีละน้อยทีละน้อย…..ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเขา ฉันหมายถึงยางลบก้อนนั้นนะ วันนั้นคุณนักเขียนเปิดลิ้นชัก แล้วนำยางลบก้อนนั้นออกไป ......

ฉันไม่สามารถรู้ได้เลยว่าคุณนักเขียนเอาเจ้ายางลบก้อนนั้นไปทิ้งหรือเปล่า

นั่นเป็นสิ่งที่ฉันกลัว กลัวว่าหากทำหน้าของตัวเองแล้ว สุดท้ายฉันก็ต้องโดนทิ้งเหมือนของไร้ค่าสักวัน ”  ยางลบผู้เฒ่ากล่าว

“ ถ้าอย่างนั้นเราก็แอบปืนขึ้นไปดูบนโต๊ะสิครับว่ายางลบก้อน

นั้นยังอยู่รึเปล่า ”  ยางลบผู้เปรอะเปื้อนออกความเห็น

“ จะดีเหรอ” ยางลบสาวผู้มีกลิ่นหอมกล่าวขึ้น

“ มันไม่เสี่ยงเกินไปเหรอ ” ยางลบหลายก้อนเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

...บนโต๊ะของคุณนักเขียน...กระปุกแก้วสีใส ข้างในบรรจุยางลบก้อนเล็กๆไว้มากมายหลายก้อน และหนึ่งในนั้นมีเจ้าบางลบก้อนหนึ่ง ซึ่งผู้เฒ่าจำได้ดีว่าเป็นใคร แล้วยางลบผู้เฒ่าก็ยิ้มออกมาออกมา

            ยางลบสาวอ่านข้างกระปุกแก้ว“ เบื้องหลังความสำเร็จ”

แสดงว่าคุณนักเขียนไม่เคยทอดทิ้งเรา

“ เพราะฉะนั้นเรามาทำหน้าที่ของตัวเองให้คุ้มค่ากันเถอะ ..

เย้!!...”