กาลเวลาไม่เคยทำให้ความรักเปลี่ยน

             ข้าพเจ้าได้หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน ซึ่งหนังสือเล่มนี้ได้มาจากพี่ที่ให้เป็นที่ระลึก

สำหรับข้าพเจ้ามันมีค่า มากมายเหลือเกิน สะท้อนปัญหาปัจจุบันได้มากมาย ความรักของพ่อแม่นั้น

ไม่มีอะไรมาเทียบได้ ถึงแม้จะรวยหรือจน ท่านว่าจริงไหม พ่อแม่ให้สิ่งดี ๆ กับลูกทุกคนไม่ว่าทุกข์

หรือสุขไม่มีข้อแม้ สมัยเราเรียนหนังสือพ่อแม่คอยเป็นห่วงว่าลูกจะกลับหรือยัง กลับถึงบ้านกี่โมง

            ความรักความห่วงใยไม่ได้เสื่อมคลายไปตามกาลเวลา  เมื่อเราเริ่มโตขึ้น เริ่มรู้สึกว่าเราไป

ไหนมาไหนได้ด้วยตนเองพอเลิกเรียนพ่อแม่ก็หวังว่าจะกลับถึงบ้านเลย เลิกเรียนสี่โมงเราก็ควรกลับถึง

บ้านสักสี่โมงครึ่ง แต่บางทีมีกิจกรรมที่โรงเรียนก็ทำให้กลับช้า ท่านก็มาซักถามใหญ่

ฝ่ายลูกไม่ได้คิดว่าท่านห่วงใยหรอก ลูกคิดว่าเราโตแล้วดูแลตนเองได้ ยังมาควบคุมบีบบังคับอีกอะไร

จะปานนั้น เห็นไหมว่าวิธีคิดของเราเบียดเบียนตัวเอง เราแปลเจตนาผิด ๆ เลยทำให้เราอึดอัด

ถ้าเรามีความเข้าใจเสียอย่างว่าพ่อแม่รักเรา  อยากเห็นเราอยู่ในกรอบบ้างบ้างครั้ง  ให้เราเปลี่ยน

วิธีคิดซะจะทำให้เราไม่รู้สึกอึดอัด  เห็นไหมว่าเราก็ทำได้ เป็นคนดีของพ่อแม่ได้

อย่าคิดว่าเดี๋ยวค่อยทำ เอาไว้ก่อน  อย่าคิดอย่างนั้น ขอให้ทำสิ่งที่ดี ๆ ให้ท่านได้ภูมิใจเถอะคะ