การบันทึกเสมือน.....การเดินทางกลับไปหา....หาสุข..หาทุกข์แห่งชีวิตในอดีต

การได้บันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นของตัวเราเองถึงแม้ว่าในบางครั้งมัน

ไม่ได้ต่อเนื่องเพราะว่ามันขึ้นอยู่กับเวลาและอารมณ์ของตัวเอง

แต่ก็คงไม่แปลกหรอกนะ...ทั้งที่จริงแล้วมีเรื่องราวที่ควรจดจำมากมาย

แต่ส่วนใหญ่แล้วก็จะได้เฉพาะการจำมากกว่าการได้จดซึ่งก็น่าเสียดายมาก

การได้อ่านเรื่องราวที่บันทึกในอดีตนั้นมันเป็นความสุข....ถึงแม้ว่าเรื่องนั้น

จะทุกข์เพียงใดก็ตาม บางครั้งก็ยังเคยนึกๆอยู่เหมือนกันว่าเป็นไปได้เอามากๆ

เหมือนการได้เดินทางกลับไปหาอดีต....ได้ซึมซับกับเหตุการณ์เหมือนกับว่า

มันเพิ่งเกิดขึ้นมาเมื่อไม่นานนี่เอง ....ได้ทบทวนการเดินทาง...และเป็นพลัง

ในการก้าวเดินต่อไปได้เสมอ.....มันเหมือนกับชีวิตได้เรียนรู้เข้าหาแก่นของชีวิตมากขึ้น