ชีวิตบางครั้งก็ชอบหลีกเร้นกาย ซ่อนตนอยู่อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางขุนเขาธรรมชาติ มองรอบบริเวณดูพืชสัตว์เล็ก ๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่รอบ ๆ กาย
ความรักชีวิตเป็นสัญชาตญาณของสัตว์ แรกเห็นเราก็ระวังภัยสายตากลอกกลิ้งขยับหนีห่าง แต่พอทุกอย่างปกติก็ละเลยการระวังภัย ลืมง่ายแท้ ๆ นี้เองที่มีการผิดซ้ำ ๆ เพราะหลงเชื่อสนิทใจ
นึกถึงยามเย็นวันหยุดพาเด็กน้อยเดินเล่น...ทางชีวิตเขามีแต่ก้าวไปข้างหน้า ท้าทาย ทำตามใจตน เดินไปตามทางแคบขณะสองข้างทางคือขอบสระที่สูงชัน เด็ก ๆ เขาไม่รู้หรอกว่า
เมื่อก้าวเท้าพลาดจะเป็นอย่างไร...เขาหาก้อนดินมาถือแล้วขว้างออกไปให้จมน้ำเพื่อดูน้ำแตกกระจายเป็นวงกลมกว้างออก ๆ ดูด้วยความสนุกสนาน
เมื่อจับก้อนดินได้แล้ววิ่งไปที่ขอบสระเพื่อโยนลงไปหารู้ไม่ว่า..แรงเหวี่ยงนั้นจะทำให้ตัวตนของเขาถลำลึกกลึ้งตกลงไปจมน้ำป๋อมแป๋ม...
เราผู้อยู่เบื้องหลังต้องคอยระวังป้องกันดีกว่าแก้ เพราะถ้ามันแย่แล้วจะแก้ไม่ทัน...แง่คิด..ทางชีวิตบางคนก็ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่เดินไปข้างหน้าหาความสนุกท่าเดียว... จริงไหมครับคุณ..ฮา ๆ เอิก ๆ
เห็นด้วยครับ คนเราบางทีเติบโตก็แต่ตัว เส้นทางชีวิตที่จะต้องเดินไปไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
แต่ถ้าเราใช้สติในการเดิน ผมว่ามันก็จะทำให้เราหกล้มเจ็บตัวน้อยลงน่ะครับ
สวัสดีครับ คุณ
ขจิต ฝอยทอง
การเตือนตนเอง การเตือนคนที่เรารัก เป็นสิ่งดีนัครับ
เด็กน้อยคนนี้ ป้านนี้คงหลับปุ๋ย ๆ ๆ อยู่ที่โรงเรียนก่อนอนุบาล..
แล้วละ ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณน้องเอก
ชอบใจที่ว่า คนเราบางทีก็โตแต่ตัว...สมองไม่ยอมโตนะครับ
ก็อาหารมีประโยชน์เยอะแยะไม่กิน นี่นา..ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ
อาจารย์ครับ อ่านบทความแล้วนึกเป็น ห่วงเด็กของผมอยู่เหมือนกัน (เด็กใน control ฮา...) เด็กคนนี้ไม่ชอบให้เรา control ถ้าเราปล่อยเขาไปตามทางของเขา ปล่อยเขาไปตามยถากรรม เราก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ถ้าเราห้ามเราบังคับ เขาก็โกรธ ก็งอนเรา จะทำอย่างไรล่ะครับทีนี้ เด็กไม่อยู่ใน control เราซะแล้ว เด็กไม่เชื่อเรา เขาอาจจะมีความคิดเป็นของตัวเอง หรือมีคนอื่นตามใจ ที่เขาเชื่อมากกว่าเรา ถ้าเราตีเขา ตีไปแล้ว เขาโกรธเรา แต่เขาจะรู้มั้ยนะว่าเราตีเขา เราเจ็บยิ่งกว่า
สวัสดีครับ คุณ
ก็เหมือนพ่อแม่ห่วงลูกนั้นแหละ...บางคนก็ต้องปล่อยไปตามกรรม
บางคนปล่อยได้บางเรื่อง บางเรื่องหัวเด็ด ตีนขาดก็ไม่ยอมปล่อยเพราะถ้าปล่อยไปแล้วผลเสียมหาศาล...พ่อแม่บางคนจึงตีลูก เพราะรักนะครับ...บางครั้งเหมือนลีลาผีเสื้อน้อย
ยิ่งตาม ยิ่งหนี นึกว่าเล่นสนุก หยุดตาม ก็มาเกาะเราเองนะ ผีเสื้อตัวน้อย ๆ ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณ
นางสาว จิราภรณ์ น้องจิ กาญจนสุพรรณ
ได้กาแฟถ้วยนี้ร่วมฉลองงานวันเกิดน้องเต้เลยครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ
น่ารักมากเลยครับ