เรื่องสั้นเรื่องนี้นำเสนอปัญหา....ด้วยประสบการณ์ตรง
กว่าจะรู้ว่าแม่รัก
นางสาวรุจิรา ขุนทะยา เลขที่ 14 ม. 5/3
ส้ม สาววัย 16ปี เธออยู่กับแม่แค่ 2 คน แม่ของเธอทำงานเช้าจนเย็นทุกวันที่ส้มตื่นมาตอนเช้าแม่ก็ออกไปทำงานแล้ว ตอนเย็นที่กลับมาจากโรงเรียนบางทีแม่ก็ยังไม่กลับบ้าน ทั้งสองคนจึงหาเวลาคุยกันน้อยมาก วันไหนที่แม่กลับบ้านเร็วก็มักจะมีงานมาทำด้วยเสมอ วันที่ส้มมีปัญหาบางทีก็ยากจะเข้าไปคุยกับแม่ แต่แม่ก็มักจะบอกว่าแม่ไม่ว่างเอาไว้คุยกันวันหลัง รักลูกนะ แม่มักจะจบประโยคด้วยคำพูดนี้เสมอ ส้มไม่เข้าใจว่าแม่รักเธอตรงไหน แม่ไม่มีเวลาคุยกับเราเลย แล้วแม่จะรักเราได้อย่างไร อยากรู้จังว่าแบบนี้เหรอที่เรียกว่ารัก
ส้มมีเพื่อนสนิทชื่อ ฟ้า เวลาส้มมีปัญหาจะไปปรึกษาเขา เพราะแม่ให้คำปรึกษาเธอไม่ได้ เวลาเลิกเรียนส้มก็จะไปเที่ยว จนได้รู้จักกับเพื่อนชายคนหนึ่ง จนส้มกับเขาเป็นแฟนกัน บางทีทั้งคู่ก็โดดเรียนไปเที่ยวด้วยกัน กลับบ้านดึก เนื่องจากแม่ก็กลับบ้านดึกเช่นกัน
วันหนึ่งแม่กลับบ้านเร็ว เพราะวันนี้ไม่มีงาน แม่จึงเตรียมกับข้าวรอส้มกลับมากินพร้อมกัน หลังจากที่แม่ทำเสร็จแล้วก็นั่งรอส้มจนเกือบ 2 ทุ่ม แม่สงสัยว่าส้มกลับบ้านดึกจัง สักพักหนึ่งจนได้ยินเสียงคนคุยกัน เมื่อแม่ออกไปดู ก็เห็นส้มเดินคุยมากับผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อเดินเข้ามาในบ้านส้มก็ตกใจเมื่อเห็นแม่นั่งอยู่ที่โต๊ะ
“ ส้ม ผู้ชายคนนี้เป็นใคร”
“ เพื่อนค่ะแม่” ส้มตอบ
“ แล้วทำไมถึงกลับป่านนี้” ส้มเงียบไม่พูดอะไร
“ ทำไมลูกถึงเป็นคนแบบนี้ ”
“ ก็แม่เคยมีเวลาให้หนูบ้างไหม” แม่เงียบ...
“วันๆ แม่ก็ทำแต่งานเคยสนใจหนูบ้างไหมว่าหนูจะรู้สึก
อย่างไร ถามจริงๆ เหอะ แม่เคยรักหนูบ้างไหม ”
“ แม่รักลูกเสมอ เรามีกันอยู่แค่2คนแล้วทำไมแม่จะไม่รัก
ลูก”
“ แม่เงียบเหอะหนูไม่อยากฟัง” แล้วส้มก็เดินเข้าห้องไป
โดยที่ไม่สนใจเลยว่าแม่กำลังนั่งร้องไห้อยู่
ทุกวันก็เป็นอย่างเคย ส้มก็ไปเที่ยวกับแฟนของเธอ กลับบ้านดึกทุกวันโดยไม่สนใจแม่ เหมือนที่แม่ไม่เคยสนใจส้ม แต่เธอจ้ะบ้างไหมว่ามีใครเป็นห่วงเธออยู่ และรอว่าเมื่อไรว่าเธอจะกลับบ้านสักที
ไม่นานแฟนก็เบื่อส้ม และเริ่มตีตัวออกห่าง ไม่สนใจ และส้มก็รู้ว่าเขามีแฟนใหม่ ส้มรับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส้มจึงร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ยอมเข้าเรียน โดดเรียนหนีเที่ยวกับเพื่อน จนเจอผู้ชายคนใหม่ ส้มปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนได้เสียกับผู้ชายคนนี้
แล้วเธอก็ท้อง...
ส้มไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ส้มจึงบอกเรื่องนี้กับแฟน เขาบอกส้มว่า
จะพาเธอไปทำแท้ง เดี๋ยวเขาจะหาเงินให้ แต่แล้วเขาก็หายไปและไม่ติดต่อมาอีกเลย
...ส้มไปปรึกษาฟ้า ๆ บอกให้เธอไปทำแท้ง ส้มตัดสินใจไปแต่ด้วยความกลัวเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งออกมาด้วยความเจ็บปวดส้มจึงหนีออกมา และเธอตัดสินใจเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่ และเธอก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้แม่ฟัง แม่ไม่โกรธและบอกว่าแม่ผิดเองที่ไม่มีเวลาให้กับลูก
9 เดือนต่อมาส้มก็คลอดลูก ส้มได้ลูกผู้หญิง ตอนนี้ส้มเข้าใจความรู้สึกของความเป็นแม่แล้ว มันลำบากขนาดไหนที่จะต้องเลี้ยงลูกสักคน
“ อุ่นใดๆ โลกนี้มิมีเทียบเทียม อิ่มอกอิ่มใจอิ่มรักลูกหลับนอน
น้ำนมจากอกอาหารของความอาทร แม่พร่ำเตือนพร่ำสอน สอนสั่ง ให้เจ้าเป็นเด็กดีให้เจ้ามีพลัง ให้เจ้าเป็นความหวังของแม่ต่อไป ใช่เพียงอิ่มท้องที่ลูกร่ำร้อง เพราะต้องการไออุ่น อุ่นไอรัก อุ่นละมุน ขอน้ำนมอุ่นจากอกให้ลูกดื่มกิน ”
เมื่อเพลงจบลงพร้อมกับน้ำตาของแม่และลูก ส้มยังจำได้ว่าแม่เคยร้องเพลงนี้ให้ฟังตอนเด็ก ส้มยังจำได้ดีไม่เคยลืม...
น้องเขียนได้แง่คิดดีๆ เยอะเลยนะคะ
อยากจะแนะนำให้น้องเจ้าของเรื่อง ลองสมัครเขียนบล็อกที่ Learners.in.th ดูคะ อาจารย์พรรณา น้องจะได้ฝึกทักษะการเขียนและการเรียนรู้ไปด้วยคะ
ที่ Learners.in.th มีน้องๆ นักเรียน นักศึกษา เขียนบล็อกอยู่มากมายเลยคะ
พี่พรรณาคะ
เด็กๆ เก่งมากเลยค่ะพี่ แต่ที่สำคัญน้องขอชื่นชมคุณพี่ด้วยค่ะ เป็นคุณครูที่เก่งมากเทียวค่ะที่สร้างโอกาสแห่งการแสดงออกซึ่งความเก่งของเด็กๆ ออกมาได้อย่างสร้างสรรค์ ...มาด้วยความชื่นชมค่ะ....
ในหนังสือกลอนเรื่อง ข้างกองไฟ ปีนั้น หนังสือ แม่น้ำรำลึก ได้เป็นรางวัลกวีซีไรต์ ส่วนหนังสือเล่มนี้ตกรอบ คนแต่งชื่อ เพิ่มบุญ(เสริมศักดิ์) เปลี่ยนภู่ นามปากกา เวทย์
สาวเอยจะบอกให้ (ไม่แน่ใจว่าใช่ชื่อกลอนนี้หรือไม่จำชื่อกลอนไม่ได้แต่ท่องจำได้)
ก่อนที่เธอจะทอดกาย ให้ชายชิด
ผ่านการคิด ใคร่ครวญถี่ถ้วนไหม
หรือเป็นเพียงเพราะเธอ ก็เผลอใจ
เมื่อความใคร่ คุคลั่ง ลืมยั้งมัน
ก่อนเธอเคลิ้มเธอคล้อยถ้อยคำรัก
ควรตระหนักนิยามความแปรผัน
นิยายรักหวานล้ำเขารำพัน
อาจไม่ทันถึงปีที่จบลง
และอย่าหวังว่านั้นสร้างพันธะ
อย่าคิดนะเสน่ห์เธอเขาเผลอหลง
สัญชาติเสือเหลือวิสัยให้ซื่อตรง
แล้วก็คงออก ลายเมื่อปลายมือ
หวังลูกแทนโซ่ทองคล้องใจพ่อ
จะเชื่อมต่อถึงแม่ ได้แน่หรือ
คำว่ามารหัวขน คนเล่าลือ
ควรเป็นสื่อสอนใจให้เธอตรอง
ชายกี่คนรู้คิด รับผิดชอบ
เกียรติเป็นกรอบกั้นตน พ้นมัวหมอง
แม้เขาคือคนหนึ่ง ที่พึงปอง
เธอก็ต้องมีความหมาย ในสายตา
แค่ดอกไม้ริมทาง เขาร้างทิ้ง
กลายเป็นหญิงอัปยศ หมดคุณค่า
มิอาจ เอาออกขายได้ราคา
หนังสือกลอนดีๆ แบบนี้ไม่ได้รางวัลเฮ้อ...ไม่งั้นคงใช้เป็นสื่อสอนใจได้มากทีเดียวแวะมาอ่านครับ
ท่อนสุดท้ายจบว่า
เป็นสินค้ามือสองคนมองเมิน
****
สวัสดีค่ะ ๑. คุณมะปรางเปรี้ยว...ขอบคุณค่ะที่ชมและแนะนำ Learners.in.th มีประโยชน์มากค่ะ...ช่วยให้น้องๆ นักเรียน นักศึกษาได้แสดงออกและนำเสนอผลงานที่เขาภาคภูมิใจรวมทั้งได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ จากผู้อื่นด้วย...ช่วงนี้ลองให้น้อง ๆ ลงไปบ้างเป็นบางคนแล้วค่ะ...ขอบคุณค่ะ.... ๒. คุณครูแอน....กำลังใจและการยอมรับเขาที่ครูมีให้เเด็กสำคัญค่ะ...ครูพรรณา... ไม่บังคับนักเรียนให้แก้ไขผลงาน....จนกว่าเขาจะคิดได้ด้วยตนเองว่าสิ่งที่ครูแนะนำ...ถูก..ควร..หรือไม่....ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ค่ะ...ขอให้คุณครูแอนมีความสุขมากๆ ค่ะ ๓. คุณกวินทรากร...ท่อนสุดท้าย...เป็นสินค้ามือสองคนมองเมิน....เป็นความจริงที่ซ่อนความจริง...นั่นแน่...แอบชอกช้ำกับซะนักเขียนด้วย.....