น้องต้นไม้...ด.ช.ปิยะวิชญ์ ปิยะวัฒน์ของพวกเราในวันที่อายุ 3 เดือนครึ่ง

รู้สึกว่าตัวเองพลังถดถอย ก็เลยอยากหาเรื่องเติมพลังซะหน่อย เพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ยุ่งเต็มเหยียดจนหมดแรงไม่ได้ไปพบหน้าพระเอกตัวน้อยของเรา วันนี้เลยชวนพี่เหน่นไปเยี่ยมเยียนน้องต้นไม้กันหน่อย

ปรากฎว่าพระเอกของเราโตขึ้นเยอะเลยค่ะ ไม่ใช่ทารกน้อยอีกต่อไปแล้ว นอกจากเธอจะรู้ว่าเป็นคนหน้าไม่คุ้นแล้ว เธอยังแสดงท่าให้รู้ว่า อย่าเพิ่งมาอุ้มผมนะ ต้องทำความรู้จักกันเยอะๆก่อน ร้องไห้สื่อสารได้ชัดเจนมากค่ะ คราวนี้ป้าโอ๋ต้องไปเสนอหน้าให้บ่อยๆขึ้นแล้ว น้องจะได้จำได้ เก็บรูปมาฝากกันค่ะ มีเบลอหลายรูปแต่เห็นได้อารมณ์เลยลงให้ดูกันด้วย แถมคำบรรยายค่ะ เพราะป้าโอ๋เองก็ดูเพลิน จำได้เลยว่าหน้าหนูบอกว่าอะไรได้บ้าง

หน้านี้ก็ไม่คุ้นแฮะ (มองพี่เหน่น...หลังจากมองหน้าป้าโอ๋แล้วเบะมาแล้วจนป้าโอ๋ต้องถอย)	แล้วหน้านี้จะเข้ามาใกล้มั้ยเนี่ย...
มองยังไงก็ไม่เห็นจะคุ้นเล้ย...	อยู่ตรงนั้นก็ดีแล้วนะคับ...พี่เหน่น
แล้วคนนี้ป้าโอ๋เหรอครับ...คิดก่อนนะว่าเคยเห็นมั้ย	พี่เหน่นเหรอ...เราเคยเจอกันมั้ย...
เรายังไม่รู้จักกันนะครับ อย่าเพิ่งมาคุย	บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งมาจับ...(ร้องไปแล้วค่ะ พ่นน้ำลายไปด้วย)
พี่เหน่นกำลังคุยด้วย น้องต้นไม้ตั้งใจฟัง	พี่เหน่นเข้าใกล้มากขึ้น...น้องทำหน้าว่า...อย่านะ...อย่านะ
พี่เหน่น...อยู่ห่างๆผมนะ	ท่านี้ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ รู้ว่าคุณแม่ไม่ส่งให้ใครแน่ พอจะยิ้มด้วยหน่อย
หัวเราะไป 1 เอิ๊ก แต่พอเข้าใกล้ก็ร้องใหม่ ไม่เอ๊า ไม่เอา	อย่ามาอุ้มผมนะคร้าบ...เรายังไม่รู้จักกันเลย

ป้าโอ๋กับพี่เหน่นได้หัวเราะกับปฏิกิริยาของน้องต้นไม้หลายรอบเลยค่ะ เพราะถ้าเราอยู่ห่างๆ น้องก็จะหยุดร้อง เพ่งพินิจพิจารณา แต่พอเราเข้าใกล้ ยิ่งถ้าทำท่าจะขออุ้ม เธอก็ร้องแบบให้รู้ว่าอย่ามาจับเธอนะ ถ้าเข้าใกล้มากขึ้นก็ร้องดังขึ้น ดุขึ้น พอเราถอยออกเธอก็หยุด รู้สากว่าเด็ก 3 เดือนจริงๆค่ะ พระเอกของเรานี่ เวลา...นาที...ไม่มีหยุดนิ่งจริงๆ ป้าโอ๋นึกย้อนไปถึงตอนที่รอจะพบหน้าหนู เหมือนเพิ่งจะเมื่อวานนี้เอง เผลอแป๊บเดียว น้องต้นไม้ก็สื่อสารกับป้าโอ๋ได้แล้ว...