ชีวิตต้องเป็นไปตามเข็มนาฬิกาของร่างกาย ที่มีเกิด มีการพัฒนาการ มีการเสื่อมถอย และดับสูญ

สวัสดีครับมวลมิตรผู้อ่านทุกท่าน

อาศัยช่วงจังหวะอันน้อยนิด ที่ได้เข้าถึงระบบสื่อสารจากพื้นที่ห่างไกลในเมืองหงสา

ทักทายพี่น้องด้วยอาขยานของชาวลื้อบ้านเวียงแก้ว เมืองหงสา ครับ

ผมมีโอกาสได้ไปพูดคุยกับพ่อเฒ่าชาวลื้อที่นั่งเหลาไม่ไผ่อยู่ในลานบ้านที่เต็มไปด้วย “แตะตากยาเส้น” มีแม่เฒ่านั่ง “ซอยยาสูบ”ทำเป็นยาเส้นอยู่ใต้ถุนบ้าน

พ่อลุงท่องอาขยานชาวลื้อให้ฟังดังนี้ครับ

อายุสิบ ปี อาบน้ำบ่หนาว...........ยังเด็กไม่รู้ร้อนรู้หนาว

อายุซาวปี แอ่วสาวบ่ฮู้เมื่อย .......วัยหนุ่มสาว วัยแห่งการใฝ่หา

อายุสามสิบปี นอนนำเมียกอดก่าย....วัยสร้างครอบครัว

อายุสี่สิบปี เอามือก่ายหน้าผากคึด.....วัยสร้างฐานะทำมาหากิน

อายุห้าสิบปี ไปบ่โดนก็กับคืนมา......วัยห่วงใยบ้านช่องเรือกสวนลูกเต้า

อายุหกสิบปี เป่าขลุ่ยบ่ดัง.......วัยเรี่ยวแรงเสื่อมถอย

อายุเจ็ดสิบปี ได้กินก็จ่มบ่ได้กินก็จ่ม....วัยสั่งสอนลูกหลาน ถ่ายทอดความรู้

อายุแปดสิบปี ลุกก็ครางนั่งก็คราง.....วัยเสื่อมถอยกำลังแรงกาย

อายุเก้าสิบปี ลูกหลานฮบไห้....วัยที่ลูกหลานต้องมาดูแล

อายุร้อยปี ไข้ก็ตายบ่ไข้ก็ตาย.....วัยที่ต้องกลับบ้านเก่า

หมายเหตุ (ตัวอักษรสีเขียวผู้บันทึกแปลความเอาเอง)

เปรียบเทียบใส่กับอาขยานของชาวยวนล้านนาแล้ว แตกต่างกันเพียงเล็กน้อยครับ

บทอาขยานชาวไทเหนือบทนี้ คนโบราณท่านแฝงความหมายในเชิงสัจธรรมไว้

หากพิจารณาอย่างลึกซึ้งแล้ว คงสามารถรู้ได้ว่า ท่านได้เตือนให้รู้ว่า ชีวิตต้องเป็นไปตามเข็มนาฬิกาของร่างกาย ที่มีเกิด มีการพัฒนาการ มีการเสื่อมถอย และดับสูญไปในที่สุด

ชาวเราอย่างได้ประมาท ผลาญเวลาไปอย่างไร้ค่า

ชาวเราอย่าได้โลภ อย่าได้หลง อย่าได้งก จนลืมนึกไปว่าอยู่ไม่ถึงร้อยปีก็ตายแล้ว

ชาวเราพึงประพฤติดี ประพฤติชอบ

สาธุ สาธุ สาธุ