ชีวิตของคนมีอันต้องดิ้นรนไปไม่รู้จักจบสิ้น ความดิ้นรนเหล่านั้นล้วนเกิดมาจากความต้องการที่เป็นเบื้องลึกผลักดันให้แสดงพฤติกรรมต่างๆออกไป โดยเฉพาะคำพูดที่เราเรียกว่า "ความคิดเห็น" และการกระทำ ที่เรียกทางจิตวิทยาว่า "พฤติกรรมภายนอก"

   เมื่อคืน ทางหาดใหญ่เสนอให้ผมมาเรียน "วิชาตัดยาง" เป็นวิชานอกชั้นเรียนและเป็นวิถีชาวบ้าน อันนี้ผมเคยแสดงความคิดเห็นกับหลานของอาไว้เมื่อหลายเดือนก่อนว่า "ยางที่ยืนต้นเหล่านี้ ต่อไปถ้าอาไม่อยู่ ใครล่ะจะมาคอยดูแลเอาใจใส่ หลานๆ ก็ดูไม่ใส่ใจเรื่องการตัดยาง เห็นทีผมควรจะมาสืบสานวิชาการตัดยางบ้าง ว่าเขาทำกันอย่างไร แม้ว่าจะไม่มีพื้นฐานการเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย"

   ผมนั่งคิดใคร่ครวญอยุ่หลายเรื่อง

   ๑) เลือกเอาการตัดยางกับการสอนหนังสือในวิชาที่เคยร่ำเรียนมาหลายปี

   ๒) ลูกหลานของผู้มีอาชีพตัดยางจำนวนมาก ไม่ทำอาชีพตัดยาง หากแต่ผลิกผันชีวิตมาสอนหนังสือและทำงานอื่นๆ ที่ใช้สมองมากกว่าการใช้กำลัง

   ๓) ยางในปัจจุบัน ไม่ได้ปลูกเฉพาะภาคใต้ หากแต่มีการปลูกกันทั่วประเทศและต่างประเทศด้วย

   ๔) อาชีพตัดยางเป็นอาชีพอิสระหรือไม่ ถ้าเป็น ทำไมคนเราต้องการอาชีพที่อิสระ

   ปรากฏว่า ทุกอย่างยังไม่จบ วิชาตัดยางเป็นวิชาที่น่าสนใจ เป็นวิชาใหม่สำหรับผม แต่อาจเป็นของเก่าที่คนทั้งหลายมองข้ามไปแล้ว