สวัสดีครับ...

วันนี้เป็นวันอังคาร...ที่ดูวุ่นวายมากเป็นพิเศษ..

  เพราะว่า...

    -  อยู่กันสองคนกับพี่หมออีกท่าน  อีกสองท่านติดราชการ...

    -  ผมต้องอยู่ทั้ง ER...OPD วิ่งไปมา

    -  พี่หมอก็ต้องอยู่ ANC...OPD   วิ่งไปมา

    -  เป็นความท้าทายเพราะเป็นไข้หวัด...(หมอก็ป่วย ^_^)  ..และก็ปวดใหล่ 2 ข้าง(มากๆครับ)...เพราะคืนก่อนเป็นเจ๊ดัน  ....ขึ้นคร่อมดันเด็ก 4000 กรัมให้คลอด ^_^...

  

 สถานการณ์ช่วงเช้าผ่านไปได้ด้วยดีครับ อยู่สองคน พี่ก็ไปๆมาๆ ผมก็วิ่งเข้าออกห้องฉุกเฉิน  ผมเห็นพี่หมอ..วิ่งๆจ้ำเอาด้วยซ้ำ ^_^   เราสองคนช่วยกันจนคนไข้หมดไป 80 กว่าคนในช่วงเช้า(รวม ANC ก็ 100 กว่าๆ)...

   ถือว่าเกือบเท่าๆกับวันที่อยู่กันครบ...

 

  วันนี้คนไข้คงแปลกใจกับหมอเหมือนกันที่ต้องใส่ผ้าปิดจมูก(กลัวเขาติดหวัดจากเรา  และกลัวน้ำมูกไหลให้คนไข้เห็น...^_^) 

  แต่โชคดีครับ..ที่กินยาแก้หวัดและยาแก้ปวดได้ผล  ไม่มีอาการแย่มากเกินไปนัก...

 

  เราใช้เวลาตรวจจนถึง 17.30 น. จึงตรวจหมด   ต้องขอบคุณพี่หมอพี่ทำงานเลยเวลาเพื่อช่วยผม  ที่ต้องอยู่เวรต่อจนถึงเช้าพรุ่งนี้...(ถึงแม้ว่าพี่จะต้องไปรับลูกที่โรงเรียนกลับบ้านแต่ท่านก็ยังกลับมาช่วยน้อง..^_^)

 

    ตกบ่าย  เหมือนว่าจะสงบ..เหมือนพายุพัดมาอีกครั้ง  ทั้ง ER..และ WARD  ผู้ป่วยข้างในอาการทรุดลง 2 คน ต้องใส่ ET-tube แล้วส่งต่อที่เชียงใหม่(ขอบคุณคุณพยาบาลที่นครพิงค์ที่อำนวยให้เกิดการส่งต่อที่ราบรื่นมากๆครับ...) 

  

     พอมืดลง...ท่านสมคบก็กลับมาพร้อมกับผู้ป่วยใส้ติ่งอักเสบและถุงน้ำดีอักเสบสองคน....ตอนนี้ท่านกำลังทำการผ่าตัดอยู่ ^_^...ดวงศัลยแพทย์ของท่านร้อนแรงมากๆเลยครับช่วงนี้ มีเคสมาให้ได้ทำบุญกับการผ่าตัดช่วยเหลือทุกๆวัน...

 

  ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มสงบครับ...

  มีความรู้สึกที่ดีๆ ครับ  เหมือนฟ้าหลังฝน  เหมือนเราทำอะไรสำเร็จ..ก็ดีใจ..

 

  มีความคิดว่า...

    มีความรู้สึกว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงภายในตัวเรามาก...(..)

 

   จึงพยามตั้งคำถามกว้างๆกับตัวตนว่า

 

   คนเราเปลี่ยนแปลงเมื่อใหร่นะ  เปลี่ยนตอนไหน  กระบวนการเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างไรนะ...

 

   คิดไปคิดมา...

     การเปลี่ยนแปลง..น่าจะเกิดช่วงที่เราต้องเผชิญกับปัญหา  อุปสรรค  ทุกข์ขเวทนา...ทั้งกายใจ

       ความทุกข์...น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราเปลี่ยนแปลง  เปลี่ยนไปทางใดนั้นขึ้นอยู่กับการมองความทุกข์และการปฏิบัติต่อทุกข์นั้นๆ....

      เสมือนความทุกข์..ทั้งกายใจ  ทั้งหยาบละเอียด...นั้นรอการผ่านไป  รอการรู้จักของเรา  เพื่อให้เราผ่านไปได้ด้วยดี่  ตลอดไป...

    ย้อนกลับไปมองที่ความสบาย....

 

                 ถ้าเมื่อใดที่เราอยู่ในสถานะที่สบาย...จิตมักเลื่อนลอยฟุ้งซ่าน..เสพติดความสุข...

                 ความเปลี่ยนแปลงที่จะฝึกปฏิบัติให้ดียิ่งๆขึ้นนั้นอาจจะมีแต่น่าจะน้อยกว่าการเผชิญความทุก...(หรือจริงๆอย่างที่พระท่านว่า ความสุขก็เป็นความทุกอย่างหนึ่งที่ละเอียด และเราหลงว่าสุข)

ครับ  เป็นอักวันหนึ่งที่ดีและนิ่ง...ต่อความวุ่นๆที่มีมากมาย..(ที่มองย้อนไปเมื่อก่อนๆแล้ว จิตนี้ไม่น่าจะรับกับสภาวะนี้ได้ดีเช่นนี้  )

...อืมจากงาน ...วกกลับมาเรื่องธรรม..เรื่องจิต...

..พยามให้การทำงานกับการปฏิบัติธรรมเป็นเรื่องเดียวกัน..ครับ...^_^

                                                                     Kmsabai..AT ER  21.40

  

 Imgp8534

  ขอบคุณท่านอาจารย์..กะปุ๋ม..ที่เป็นอาจารย์ผู้เปิดทางแห่งธรรม ให้สว่างและชัดเจนมากยิ่งๆขึ้นครับ..^_^   และน้องสบายผู้ทำให้ชีวิตเติมเต็มและเป็นผู้สอนธรรม..และให้ได้ฝึกจิต...