หอสมุดฯ ได้ซื้อเครื่องยืมหนังสืออัตโนมัติ หรือเรียกกันในภาษาปะกิดสั้นๆว่า selfcheck มาใช้ ราคาก็พอสมควรอยู่ แต่ปัญหาคือไม่ค่อยจะมีคนไปใช้ ผิดกับสมัยที่ไม่มีเจ้าเครื่องนี้ที่มีคนแสดงความคิดเห็นว่าเมื่อไรคะจะมีเครื่องยืมหนังสือสักที ไหงความคิดเห็นกับการใช้จริงมันสวนทางกันแฮะ
ถามเหตุผลก็ได้คำตอบว่ายืมกับคน (เจ้าหน้าที่) แล้วอุ่นใจ ดังนั้นตัวหารของความคุ้มค่าจึงมีน้อย จึงเป็นหน้าที่ที่ต้องหากลวิธีเพิ่มยอดการยืม
เหลียวซ้ายแลขวาดูเพื่อนๆ ที่มีอยู่ก่อนว่าทำยังไง เห็นมีอยู่หลายที่ที่จับฉลากมอบรางวัล เลยทำตามบ้าง ใช้ชื่อว่า Selfcheck ให้โชค แล้วก็จัดให้เป็นหนึ่งในกิจกรรมภายใต้โครงการ Customers Delight ซึ่งโครงการมักมีกิจกรรมคิขุอาโนเนะ ให้กับผู้ใช้บริการ แต่แปลกนักศึกษากลับชอบ
ดังนั้นตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์เรตติ้งของการใช้ Selfcheck จึงพุ่งกระจาย เพราะน้องหนูเล่นยืม 1 เล่ม พิมพ์สลิป 1 ใบ อันนี้ไม่เป็นไรถือเป็นการสร้างความคุ้นเคยให้เขาชินและชิน จนเป็นนิสัย เพราะเดี๋ยวโปรโมชั่นนี้ก็จะหมดแล้ว
ส่วนของรางวัลได้รับความอนุเคราะห์จากเจ้าของผลิตภัณฑ์ส่งมาให้ เป็นกระดาษโน้ตสีชมพูหวานแหวว ผู้ที่ได้รับแล้วบอกว่าน่าร้ากกก.....มาก และหนูอยากได้ ดังนั้นจึงแนะนำว่าหนูจงมุ่งมั่นในการใช้ Selfcheck เถิด ต้องมีสักวัน....ต้องมีสักวัน....ที่พี่จับได้
ส่วนการโฆษณาใช้ตัวอักษรสีชมพูเพื่อให้เข้ากับเดือนแห่งความรัก ขึ้นต้นด้วย “แตรน...แตร่น...แตร๊น.... Selfcheck ให้โชค….. แล้วก็ประดิษฐ์คำเชิญชวนกันไป
เด็กๆ บอกว่าอ่านแล้วไม่มันค่ะ ขอออกเสียงดังๆยาวๆ ว่า แตรน...แตร่น...แตร๊น....
