คงปฏิเสธไม่ได้ว่าการทำงานเป็นสิ่งหนึ่งที่มีความสำคัญยิ่งในการดำรงชีวิตของมนุษย์คนๆ
หนึ่งนั้นคือต้องมีเงินเพื่อใช้จ่ายในการเลี้ยงชีพ ซึ่งการทำงานนั้นเป็นวิธีการเพื่อให้ได้มาเพื่อเงินหรือปัจจัยอื่นๆมายังชีพ แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความมีอยู่อย่างจำกัดของทรัพยากรทำให้รัฐแต่ละรัฐไม่สามารถที่จะเปิดโอกาสให้คนทุกคนที่มีใช่คนชาติของตนเข้ามาใช้ทรัพยากรในรัฐของตนได้อย่างเสรี ดังนั้นรัฐทุกรัฐจึงมีการจำกัดถึงสิทธิในการทำงานของคนต่างด้าว กล่าวคือ คนต่างด้าวนั้นมีสิทธิที่จะทำงานในรัฐอื่นได้ แต่อยู่ใต้ข้อจำกัดแห่งกฎหมายของรัฐนั้น กล่าวคือ อาจมีบางอาชีพที่รัฐนั้นๆ สงวนไว้สำหรับคนชาติของตน ดังนั้นในอาชีพเหล่านี้คนต่างด้าวจึงไม่สามารถทำได้ ซึ่งในกรณีนี้ หากพิจารณาตามการจำแนกประเภทคนลาวที่ทำงานในประเทศไทยคือ คนลาวเข้าเมือโดยชอบด้วยกฎหมาย คนลาวเข้าเมืองโดยมิชอบด้วยกฎหมาย หรือแรงงานมีฝีมือ และ แรงงานไร้สีมือ นอกนั้นยังมีบุคคลที่เกิดในประเทศไทย ที่ถูกถือว่าเป็นคนเข้าเมือง การแก้ไขปัญหานี้ปัญหานี้จะไปได้โดยเหมาะสมและมีประสิทธิภาพต่อกับปัญหาที่คนเข้าเมืองผิดกฎหมายต้องมีความเข้าใจถึงสถานการณ์ทั่วไปในเรื่องนี้ก่อน เนื่องจากการมีอยู่ในความสับสนและความคิดหลากหลายในด้านมุมมองที่มีต่อสถานการณ์ในด้านต่างๆ เกี่ยวกับสิทธิในการทำงานของคนต่างด้าวจากภาคส่วนต่างๆของสังคม ทั้งภาครัฐ และภาคประชาชน และภาควิชาการ ซึ่งความหลากหลายดังกล่าวย่อมส่งผลให้แนวทางการแก้ไขปัญหานั้นไม่เป็นเอกภาพและไม่ได้รับผลเท่าที่ควร ดังนั้นการศึกษาในเรื่องนี้จะต้องมีการพิจารณาถึงสถานการณ์ด้านสถานะของบุคคล คนลาว สถานการณ์ด้านสิทธิในการทำงานของคนลาว ตลอดถึงปัญหาความต้องการด้านแรงงาน และปัญหาการเข้าเมืองถูกกฎหมาย และไม่ถูกกฎหมาย ให้รอบครอบระเอียดที่ถ้วน ซึ่งรายเอียดจะได้ทำการศึกษาดังต่อไปนี้
