วันนี้อากาศร้อนมาก นกเอี้ยงหนุ่มจึงไม่ยอมไปอยู่ในนากับควายเฒ่าด้วยคิดว่า "ถึงไปอยู่ในนา ก็ไม่สามารถจะช่วยควายเฒ่าให้ไถนาเก่งได้ อากาศร้อนอย่างนี้น่าจะบินเข้าไปเที่ยวในป่าดีกว่า" ครั้นแล้วจึงมุ่งหน้าไปสู่ป่า ระหว่างที่บินและคิดไปเรื่อยเปื่อย สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่คลานกระดึบๆอยู่บนใบไม้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงบินเข้าไปใกล้ "อ๋อ ลุงหนอนนั่นเอง

                ธรรมดาการอยากรู้อยากเห็นเป็นที่เรื่องที่ดี แต่ถ้ารู้และเห็นในสิ่งที่ไม่ดี ในสิ่งอันจะนำมาซึ่งความเดือดร้อน สู้ไม่ขอรู้และไม่ขอเห็นจะดีกว่า เพราะรู้และเห็นแล้วไม่อาจช่วยให้ชีวิตมีอะไรที่ดีขึ้นได้

                "ว่าไงเจ้านกเอี้ยง วันนี้จะมาจับฉันกินเป็นอาหารหรืออย่างไร" หนอนกล่าวเสียงดังในเชิงหยอกล้อ แต่ก็ถูกหยอกล้อกลับจากนกเอี้ยงเช่นกัน "ก็กำลังหิวๆ อยู่เหมือนกัน งั้นลุงจงมาเป็นอาหารของฉันเถอะ" พร้อมกับตั้งท่าจะกินหนอน "จะกินก็ได้นะ ฉันไม่เสียดายชีวิตหรอก หากชีวิตของฉันจะมีประโยชน์เพื่อชีวิตอื่น ฉันไม่เสียดาย" หนอนกล่าวในเชิงจริงจัง "โถ ลุง ฉันไม่กินลุงหรอก ฉันอิ่มมาแล้ว ธรรมดาสัตว์ที่กินอิ่มแล้ว ต้องรู้จักอิ่มรู้จักพอ มิใช่ทำทุกอย่างตามที่ใจอยาก สัตว์บางตัวกินจนพุงแตกยังไม่รู้ว่าตัวเองนั้นตายแล้ว แต่สัตว์ที่ฝึกฝนตนดีแล้วต้องรู้จักกินแต่พอประมาณ หากมีของเหลือพึงเผื่อแผ่แด่สัตว์อื่น นี่เป็นสิ่งที่พ่อของฉันสอนไว้นะลุง" นกเอี้ยงกล่าว

                "เจ้านี่พูดดี ขอให้เจ้าพบความแต่ความเจริญ ภัยพาลทั้งหลายจงอย่ามีแก่เจ้า ขอให้เจ้าพบเจอแต่สิ่งดีๆ ต้องขอบคุณพ่อของเจ้าด้วย ที่ได้ลูกที่ดีอย่างเจ้า" หนอนกล่าวให้พร หลังจากได้ยินคำของนกเอี้ยงที่แสดงออกมาอย่างจริงใจ

                อันว่าลูกที่ดี ย่อมหมายถึงพ่อแม่ดีด้วย เพราะการอบรมที่ดีจากพ่อแม่ ทำให้ลูกกลายเป็นลูกที่ดี หากจะชื่นชมลูกที่ดี บัณฑิตกล่าวว่า พึงชื่นชมต้นกำเนิดด้วย จึงจะถูกต้อง