ลิงกังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในบ้าน ข่าวโฆษณาทางโทรทัศน์อันหนึ่งที่ทำให้ลิงกังตาเบิกโพลง "โอว...." พร้อมกับรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว กระโดดปีนป่ายโหนตัวไปตามกิ่งไม้อย่างรวดเร็ว จวบจนถึงบ้านของลิงแสม "แหมเอ้ย แหมเอ้ย" ลิงกังตะโกนเรียกลิงแสม ขณะที่ลิงแสมก็โผล่หน้าออกมาทางหน้าต่าง และถามเจ้าของเสียงว่า "ว่าไง มีอะไร ทำหน้าตาแตกตื่นแปลกๆ"
ลิงกังยังไม่หายทำหน้าตาแตกตื่น "คืออย่างนี้ ตะกี้ฉันดูทีวี เขาบอกว่า คืนนี้สี่ทุ่มจะมีการประกวดลิงงามจักรวาล หึ้ยยยยยย นายอย่าลืมไปดูที่บ้านฉันนะ" ยังไม่ทันที่ลิงกังจะกล่าวจบ ลิงแสมก็พูดแทรกขึ้น "นี่ๆ น้อยหน่อย ลดภาวะความหื่นของนายลงหน่อยไม่ได้หรือไง โธ่เอ๋ย นึกว่าจะมีอะไร ฉันไม่เคยสนใจเรื่องแบบนั้นเลย แต่อย่าเข้าใจว่าฉันเป็นไม้ป่าเดียวกันล่ะ" "นายจะสนหรือไม่ นั้นไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่เป็นปัญหาตอนนี้คือ ฉันอยากดูของสวยๆ งามๆ อย่างชุดมินิๆ น่ะแหละ ยังไงนายก็ไปนั่งเล่นบ้านฉันละกันเน้อ" ลิงกังยังไม่ยอมแพ้ที่จะชวนลิงแสมไปดูทีวีบ้านตน
"ได้ ฉันจะไปบ้านนาย แต่จะให้ฉันไปนั่งดูนั้น ฉันขอตัวนั่งอ่านหนังสือดีกว่า เพราะฉันไม่เห็นว่ามันจะสวยตรงไหน เนื้อหนังมันก็เท่านั้นเอง ลิงเหล่านั้นเป็นลิงเพศเมีย ก็ไม่แตกต่างจากเราหรอก เปลื้องเสื้อผ้าที่ประดับตกแต่งออกจากร่างกาย ก็เหมือนกัน ถ้าเขาไม่แปรงฟัน ปากเขาก็เหม็น ถ้าเขาไม่อาบน้ำ ตัวเขาก็เหม็น เนื้อตัวของสัตว์ทุกตัวมีแต่ความเหม็นเน่า ชำแหละหนังออกก็เห็นเนื้อ ชำแหละเนื้อก็เห็นกระดูก ไม่มีอะไรแตกต่างเลย" ลิงแสมกล่าว
"แหม นายละก็ พูดเกินไป ฉันก็รู้ว่ามันเป็นอย่างนั้น แต่...ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก ก็ใจมันชอบนี่หว่า" ลิงกังส่งเสียงอ่อยๆลง ซึ่งไม่เหมือนกับตอนที่รีบมาจากบ้าน
ขึ้นชื่อว่าชีวิต คือที่รวมแห่งสิ่งเน่าเหม็นทั้งหลาย ในท้องของสัตว์แต่ละตัวคือที่รวมของศพสัตว์อื่นๆที่ตนได้กินเข้าไป ร่างกายนี้เล่า ก็ใช่ว่าจะสะอาด ล้วนเป็นที่หมักหมมของสิ่งสกปรกต่างๆ ต่อให้สวยเป็นที่หนึ่งของจักรวาล ครั้นตายไปก็เน่าเหม็นทุกตัว เพราะชีวิตสัตว์เน่าเหม็นตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตาย
