"ไงเพื่อน.. วันนี้อิ่มท้องหรือยัง" หมาในถามสุนัขจิ้งจอกที่เดินผ่านหน้าบ้านของตน "อ๋อ อิ่มหรือไม่อิ่มก็ไม่รู้ ที่รู้คือฉันดีใจ"
หมาใน "ทำไมถึงไม่รู้ล่ะ ก็เรื่องของนายแท้ๆ นายไม่รู้ได้อย่างไร อันที่จริง สิ่งใดที่เป็นเรื่องของตัวเอง การตอบว่าไม่รู้นั้นคงไม่ได้ ถ้าเรื่องของตัวเอง ตัวเองยังไม่รู้ แล้วจะไปรู้เรื่องอื่นอะไรอีกล่ะ"
สุนัขจิ้งจอก "ไอ้รู้น่ะรู้ แต่ไม่รู้จะแปรความรู้ที่ได้รับนี้เป็นภาษาที่จะให้นายเข้าใจได้อย่างไร บอกไม่ถูกว่าอิ่มหรือไม่อิ่ม แต่ที่รู้คือตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรถึงท้องเลย แต่ก็ไม่รู้สึกหิวอะไร"
หมาใน "อ้าว นี่นายยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยหรือ ตะกี้เจ้าสุนัขลูกครึ่งเดินผ่านบ้านฉันไป ก่อนไปก็หยุดคุยพักใหญ่ มันบอกฉันว่า นายนั้นได้ไก่ป่าตัวใหญ่ที่นอนตายอยู่โคนไม้ไม่ใช่หรือ แล้วนายไม่ได้กินอะไรได้อย่างไร"
สุนัขจิ้งจอก "อ๋อ ฉันได้จริง แต่ฉันให้เจ้ากี้เพื่อนฉันไปแล้ว ฉันเห็นหน้าตามันซีดเซียว ทราบว่ามันไม่ได้กินอาหารมาหลายวันแล้ว ฉันสงสารมัน ก็เลยให้มันหมด"
หมาใน "นายนี่โง่จริงๆ ให้เพื่อนหมดแล้วนายก็มาอดเองนี่นะ ขอให้นายจงอดตายซะเถอะ"
สุนัขจิ้งจอก "แต่ฉันก็ไม่รู้สึกหิวนะ ฉันรู้สึกว่า วันนี้ฉันได้ช่วยชีวิตเพื่อนของฉันให้รอดตายได้ ถ้าเกิดฉันจะหิวข้างหน้านี้ ฉันก็พร้อม"
สุนัขจิ้งจอกพูดไปยิ้มไปด้วยความร่าเริง แต่ก็สร้างความงุนงงให้กับหมาในเป็นอย่างยิ่ง
"ไปเหอะ นายเดินไปข้างหน้าเถอะ พ่อคุณแสนดี ยอมอดตายให้เพื่อนรอดชีวิต สำหรับฉัน ฉันไม่โง่พอที่จะทำอย่างนายได้หรอก เรื่องอะไรที่ฉันจะแบ่งปันสิ่งที่ฉันหามาให้กับผู้อื่นซึ่งไม่ใช่เป็นอะไรกับฉัน" หมาในกล่าวเสร็จจึงเดินเข้าบ้านตัวเองด้วยความเวทนาในเพื่อนบ้านอย่างสุนัขจิ้งจอก ส่วนสุนัขจิ้งจอกก็เดินผ่านหน้าบ้านหมาในไปไม่นาน ก็พบห่านป่านอนตายอยู่ริมบึง มันส่งเสียงดังขึ้นว่า "ฉันเห็นห่านป่านอนตายอยู่ ไม่ทราบว่าห่านป่าตัวนี้มีใครเป็นเจ้าของหรือไม่" เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ จึงเข้าไปคาบห่านป่านั้นมานั่งกิน
ขณะที่กำลังกินเนื้อห่านป่านั่นเอง ลูกเสือดาวตัวน้อยเดินผ่านมาหวังจะดื่มน้ำที่บึง มันมองเห็นสุนัขจิ้งจอก จึงไม่กล้าลงไปกินน้ำ เมื่อสุนัขจิ้งจอกเห็นอาการดังนั้น จึงกล่าวขึ้นด้วยไมตรีว่า "อ้าวว่าไงเจ้าเสือน้อย อย่ากลัวฉันเลย หิวไหม มากินอาหารด้วยกันสิ" มันพยายามพูด จนลูกเสือดาวคลายความกังวลและเดินมากินอาหารด้วย ระหว่างกินกันไปก็คุยกันไปตามประสาสัตว์ป่า ประโยคสุดท้ายที่สุนัขจิ้งจอกบอกกับลูกเสือดาวคือ "เราเป็นสัตว์เหมือนกัน การเอื้อเฟื้อต่อกันน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับการมีชีวิตอยู่.......ใช่ไหมเจ้าเสือน้อย......มีน้อยก็กินน้อย มีมากก็แบ่งปัน...ใช่ไหม"
