แมว ๒ ตัวคือ เจ้าสีสวาด กับเจ้าวิเชียรมาส นั่งกอดคอดูปลาที่เจ้านายเลี้ยงไว้ในขวดโหล ในปลาเหล่านั้น มีอยู่ ๓ ตัวที่ทำให้เจ้าสีสวาดกับเจ้าวิเชียรมาสต้องมานั่งคุยกัน
สีสวาด: "นี่เพื่อน นายดูปลาในตู้นั้นสิ ฉันมองเห็นความต่างของปลาเปล่านั้นอยู่นะ"
วิเชียรมาส : "ต่างยังไง นายมองเหมือนกับฉันมองหรือไม่ ลองขยายข้อความมาดู เผื่อว่าเราจะมีใจตรงกัน"
สีสวาด : "มันเป็นอย่างนี้ ดูเจ้าปลาทองที่กระดี้กระด๊าในขวดโหลสิ มันร่าเริง สนุกสนาน เดี๋ยวไปหยอกตัวโน้น เดี๋ยวไปซบตัวนี้ ทีนี้ นายลองดูปลาเสือพ่นน้ำสิ มันชอบย่องไปฮุบปลาตัวเล็กๆกิน นี่ขนาดเป็นปลาเหมือนกันนะ มันยังไม่นับว่าตัวเล็กอื่นๆเป็นปลาเหมือนมัน ดูๆๆ ดูมันมองหน้าฉันผ่านมาทางขวดโหลสิ สวยดีหรอกแต่ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย คราวนี้ นายดูปลาบู่สิ นอนอุบนิ่งอยู่บนทรายก้นขวดโหล ไม่ใส่ใจว่าอะไรเป็นอะไร ใครว่ายผ่านไปมา ฉันก็หลับนิ่งอยู่อย่างนั้น..."
วิเชียรมาส "อืม...ฉันก็เห็นอย่างที่นายเห็นนั่นเหมือนกัน...แล้วไงต่อ"
สีสวาด "ฉันมีคำถาม ที่จะถามนาย....ใน ๓ ตัวนั้น นายถูกใจปลาแบบไหน ขอเหตุผลด้วยว่า ทำไมจึงถูกใจปลาแบบนั้น"
วิเชียรมาส "เดี๋ยว...ฉันขอคิดก่อนนะ.....อืม...ฉันว่าฉันถูกใจปลาทองมากกว่า คืออย่างนี้....ฉันว่าปลาทางมันร่าเริงดี มันออเซาะดี การไปหยอกตัวโน้นที หยอกตัวนี้ที ก็ไม่เห็นว่าจะสร้างความเสียหายอะไรกับใคร"
สีสวาด "อืม...แล้วนายไม่ถูกใจตัวไหนมาที่สุด"
วิเชียรมาส "น่าจะเป็นเจ้าปลาเสือพ่นน้ำนั่นแหละ...เหตุผลคือ อันที่จริง การเป็นปลาเหมือนกัน แม้จะต่างเผ่าพันธุ์ก็ไม่ควรที่จะมองปลาด้วยกันเป็นเหยื่อ ข้าทาส หรือบริวาร ด้วยเหตุที่ทุกตัวเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องการมีชีวิตอยู่รอดต่อไปข้างหน้าเหมือนกัน อีกอย่าง ตะกี้มันมองนายมาทางขวดโหล นั้นแสดงว่า เจ้าปลาเสือมันไม่เคยไว้ใจใครเลย ถ้ามันกินได้ มันก็คงกินนายไปแล้วละมั้ง ฮาฮา ชีวิตของมันหาความสุขอะไรไม่ได้เลย"
สีสวาด "นายพูดมามันก็น่าคิด..ขออีกนิดหนึ่ง ทำไมนายไม่ถูกใจปลาบู่บ้างล่ะ"
วิเชียรมาส "คือ..ฉันมองอย่างนี้..ปลาบู่...ปล่อยเขาไปตามเวรตามกรรมเถอะ ฮาฮา" พูดเสร็จพร้อมกับเสียงหัวเราะชอบใจ
สีสวาด "นี่ถ้านายเป็นผู้บริหารสัตว์ป่า ฉันว่า....ในแง่ร้าย..นาย...๑) น่าจะเป็นสัตว์ที่ชอบการเอาใจ ๒) ใครเป็นอริกับฉัน ผู้นั้นอย่าอยู่เลย ๓) ปล่อยปละละเลย ผู้ที่ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับตน ทีนี้ ถ้าจะให้ฉันมองในแง่ดี ฉันเข้าใจว่า ๑) นายชอบอะไรที่เป็นตัวของตัวเอง โดยผู้นั้นไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใคร ๒) นายชอบการไม่เบียดเบียน เห็นความสำคัญของชีวิตแต่ละชีวิตในฐานะเป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกัน ไม่เย่อหยิ่งเพราะฉันสูงส่ง ไม่จองหองเพราะฉันเก่งกล้าแน่ๆ ๓) นายเฉยๆ กับผู้ที่เฉยๆ...นี่จากการคาดเดาของฉันเลยนะ ฮาฮา"
วิเชียรมาส "แหม นายก็คิดเกินไป มันอาจไม่เป็นอย่างที่นายคิดก็ได้นะ อีกอย่างหนึ่ง ฉันไม่มีทางที่จะเป็นผู้บริหารได้ดอก ถ้าฉันเป็นเมื่อไร นายนี่แหละที่จะโกรธฉันเป็นตัวแรก"
สีสวาด "นายจะโกรธนายเรื่องอะไร การทำงาน ต้องแยกระหว่างส่วนตัวกับงานให้ได้ และต้องแยกระหว่างครอบครัวกับงานด้วยเช่นกัน ไม่ใช่เอาครอบครัวมาปนกับงาน ถ้าคิดว่า ขอให้ครอบครัวฉันอยู่ดีกินดี ครอบครัวคนอื่น ลูกคนอื่นช่างมัน ถ้าเป็นอย่างนี้ ฉันว่าฉันน่าจะโกรธนาย เพราะ ความอยุติธรรมมันเกิดขึ้นในสังคมสัตว์ เมื่อความอยุติธรรมเกิด ปัญหาต่างๆ ก็ตามมา เขาจึงพูดว่า ผู้มีปัญญาพึงรักษาไว้ซึ่งความยุติธรรมอย่างไรเล่า ดังนั้น ผู้อัปปัญญา จึงไร้ซึ่งความยุติธรรม"
วิเชียรมาส "อืม......."
ขออนุญาตินำนิทานไปเล่าให้ลูกฟังนะครับ