เช้าวันนี้ กบและกระปาดเดินแบกเสียมและจอบมุ่งหน้าไปทุ่งนาตามปกติ ทุกครั้งที่ได้ไปทุ่งนา สัตว์ ๒ ตัวนี้ก็จะเดินคุยส่งเสียงเอะอะดังลั่นทุ่งกับความรู้สึกดีใจที่ได้อยู่ในทุ่งนา วันนี้ก็เช่นกัน ยังไม่ทันถึงทุ่งนา เสียงคุยกันแบบลืมตัวเป็นผลให้จระเข้น้อยต้องออกมาจากสำนักงานบริษัทสินค้าเกษตรเพื่อการส่งออก
"โอ้วๆๆ เสียงดังสนั่นเลยนะนายสองตัวน่ะ จะดีใจอะไรกันนักกันหนากับการไปทำนา" จระเข้น้อยตะโกนส่งเสียงเพื่อหวังให้กบและกระปาดได้ยิน
"อ้าว สวัสดีจ้า จระเข้น้อย จะไปทำนากับพวกฉันไหม สนุกดีนะ" กบกล่าวชักชวน
"เหว่อ ทำนาหรอ ไม่เอาดีกว่า เหนื่อยจะตาย ฉันขอทำธุรกิจรับซื้อสินค้าเกษตรจากพวกนายดีกว่า สบายกว่า นั่งก็นั่งในห้องแอร์ แต่ว่า ทำไมพวกนายถึงไม่ซื้อพวกเทคโนโลยีใหม่ๆ มาใช้ในนาของพวกนายบ้าง เวลาเกี่ยวข้าว ขนข้าว นวดข้าว จะได้ไม่ลำบาก แปลกดีแท้ พวกนายเนี่ย จบถึงปริญญาจากเมืองนอกเมืองนา แต่กลับมาทำนา ตลกจริงๆ" กบและกระปาดมองหน้ากันด้วยความรู้สึกยิ้มแย้ม เพื่อจะส่งสัญญาณทางสายตาว่า ใครจะเป็นผู้กล่าวตอบจระเข้น้อยดี กระปาดยิ้มให้จระเข้น้อยด้วยไมตรี ขณะที่กบตอบข้อข้องใจให้จระเข้น้อยได้ทราบ
"คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้.....ความลำบากสร้างคน ความสบายทำลายคน ถ้าผู้มีความรู้เรื่องการทำนาอย่างพวกฉันไม่ทำนา แล้วใครจะทำนาส่งข้าวให้คนที่ทำนาไม่เป็นได้อาศัยประทังชีวิตได้ล่ะ พวกฉันมีพื้นเพทางบ้านจากการทำนา ฉันไม่ควรที่จะทิ้งชีวิตชาวนา อย่างไรเสียฉันก็ยังสู้แดด สู้ฝนได้ดี ดูแต่นายเถอะ อยู่แต่ในห้องแอร์ พอเจอแดดนิดหน่อยนายก็เหี่ยวเฉาเหมือนดอกไม้ใกล้จะหลุดจากขั้วไฉนฉะนั้น การที่ฉันไม่ใช้เครื่องมือสมัยใหม่เพราะฉันจะออกกำลังกายให้แข็งแรง โดยไม่ต้องไปเสียเงินให้กับเครื่องมือออกกำลังกาย ใครจะสับหัวนาได้ดีกว่าชาวนาอย่างฉันเล่า การศึกษาคือการพัฒนาความคิด ไม่ใช่ว่าฉันไม่เรียนวิชาเอกการทำนา แล้วฉันจะเอาความรู้สายอื่นมาพัฒนาไม่ได้นะ โอ้ย พูดไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก ถ้านายจะฟังเรื่องดีๆนะ ฉันมีอีกมากเลย ยังไงก็มาอยู่ในท้องนากับฉันสิ มีอะไรให้ศึกษามากกว่าหนังสือระดับปริญญาที่นายจบมาอีกนะจะบอกให้" กบกล่าว พร้อมกับหัวเราะชอบใจด้วยความสบายใจที่ได้บอกรายละเอียดให้จระเข้น้อยได้ฟัง
"ฉันทำนาไม่เป็น จริงอยู่ พ่อแม่ฉันเป็นชาวนา แต่ท่านไม่อยากให้ฉันลำบาก จึงไม่ได้สอนอะไรให้ฉันเลย" จระเข้น้อยกล่าว กระปาดซึ่งยืนฟังการพูดคุยของสัตว์สองตัวอยู่ก็อยากแสดงความเห็นเหมือนกัน จึงกล่าวออกไปว่า "ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้ สิ่งที่เราทำไม่ได้มีอย่างเดียวคือสิ่งที่เราไม่ทำ วันนี้ทำนาไม่เป็น ค่อยๆเรียนรู้ ฝึกฝนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เป็นเอง เราเกิดมาเขียนหนังสือเป็นตั้งแต่เกิดเสียเมื่อไร ต้องฝึกหัดทีละนิดทีละน้อยกว่าจะเขียนเป็น ฉันโชคดีที่พ่อแม่สอนเรื่องการทำนาไว้ ท่านบอกว่า จะไปเป็นอะไรอย่างไร ก็อย่าทิ้งความเป็นตัวตนของตน อย่างการทำนา เป็นอาชีพอิสระ ได้ช่วยเหลือคนเป็นจำนวนมาก จะบอกว่าลำบากหรือ ฉันว่าไม่ใช่เรื่องลำบากหากเราได้อยู่กับมันจนเคยชิน ผู้ที่จะลำบากคือผู้ที่ทำไม่เป็นต่างหาก" ...........
ใจฮับ
ผมขอคัดลอกไปทำอีกบุ๊กเลยละกันนะฮับ
♥♥♥♥
ขอบคุณจริงๆ
/////////