ค่ำแล้ว แม่หนูตะเภาและแม่หนูหริ่งเดินกลับจากขายของที่ตลาดผ่านมาทางสถานศึกษาแห่งหนึ่ง ให้นึกเอะใจกับเสียงที่ดังอึกทึกครึกโครมของเครื่องดนตรี เห็นไฟเหลือง เขียว แดง ขาวแวบวามสลับสีสวยงาม ด้วยความสงสัยจึงเดินเข้าไปดู ภายในห้องประชุมใหญ่ มีสัตว์ใหญ่น้อยกำลังสนุกสนานกับการเต้นเร่าข้างเวที ลานข้างล่างมีโต๊ะ บนโต๊ะมีอาหารหลากหลายน่ากิน พร้อมด้วยเครื่องดื่มให้กระชุ่มกระชวยอย่างเหล้าและเบียร์ มองไปบนเวที เห็นสัตว์นักเต้นกำลังเต้นอย่างเร่าร้อน โชว์สัดส่วนและลีลาท่าทาง เดี๋ยวกระดกหน้าอก เดี๋ยวกระดกก้น เดี๋ยวเด้งหน้า เดี๋ยวเด้งหลัง ตามจังหวะดนตรี เสื้อผ้าทำไมมันเหลือน้อยนิดเหลือเกิน แสงไฟสลับเร่งเร้าอารมณ์ตามจังหวะ เสียงกรีดหวีดร้องแหลมเล็กจากความสะใจและเมามัน
"ไปเถอะ มืดแล้วเดี๋ยวมองไม่เห็นทางกลับบ้าน" แม่หนูตะเภากล่าวกับแม่หนูหริ่ง "ใช่ ฉันก็ว่ากลับเถอะ" แม่หนูหริ่งกล่าวเห็นด้วย
"ต่อไป ลูกสาวของฉันก็จะมาเรียนที่นี่แหละ" แม่หนูหริ่งกล่าว พร้อมกับถอนหายใจยาวและก้มหน้ามองพื้นดินเดินออกจากข้างห้องประชุมนั้น
"อย่าไปคิดมากเลย ไปเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปขายของตั้งแต่เช้า จะได้เก็บเงินไว้ส่งให้ลูกเรียนหนังสือ"
๘ ธ.ค.๒๕๕๐ : ๒๑.๔๐
