...ที่นี่ทำให้หนึ่งวันของผมเป็นวันที่มีคุณค่าและน่าจดจำไปอีกนานเลยครับ...

           หลังจากพวกเราได้ลงพื้นที่สัมผัสวิถีชีวิตของชนเผ่าต่าง ๆ แล้ว  กดครับ มาถึงช่วงบ่ายเป็นการสรุปบทเรียนของคณะนักศึกษาปริญญาโท ซึ่งแต่ละกลุ่มก็ได้สรุปและวิเคราะห์สิ่งที่ได้เรียนรู้มาจากแต่ละชุมชน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของพิธีกรรม ที่พักอาศัย อาหารการกิน อาชีพ ตลอดจนเรื่องของการแต่งกายของแต่ละชนเผ่าครับ...

                       

           สำหรับวิถีชีวิตของชนเผ่าต่าง ๆ มีทั้งส่วนที่เหมือนกันและส่วนที่ต่างกันครับ แต่ทั้งหมดขึ้นอยู่บนพื้นฐานของความเชื่อของแต่ละชนเผ่า ที่มีการสืบทอดกันมาเป็นเวลายาวนาน  สังเกตุได้ว่าพิธีกรรมต่าง ๆ ของแต่ละชนเผ่า เริ่มต้นตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้าจนกระทั่งถึงเวลาเข้านอนเลยครับ อีกทั้งพิธีกรรมต่าง ๆ ในแต่ละเดือนและในแต่ละฤดูกาลก็ยังแตกต่างกันออกไปอีกด้วยครับ...

           หลังจากการสรุปบทเรียนเรียบร้อยแล้ว ทางโรงเรียนยังเชิญคุณลุงท่านหนึ่งมาแสดงการเป่าแคนม้งให้พวกเราชม และที่น่าชื่นชมอีกอย่างคือที่โรงเรียนแห่งนี้ได้บรรจุวิชานี้เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนการสอนที่นี่ครับ ซึ่งถือว่าเป็นการอนุรักษ์ประเพณีวัฒนธรรมของชนเผ่า และเป็นการปลูกฝังให้นักเรียนที่นี่รักและภูมิใจในชาติกำเนิดของตนเอง โดยคุณลุงท่านนี้ทำหน้าที่ถ่ายทอดภูมิปัญญานี้ให้ลูกหลานที่โรงเรียนแห่งนี้ด้วยครับ...

                         

           ยังมีความประทับใจอีกอย่างที่ทางโรงเรียนนำมาแสดงให้พวกเราชม คือการแสดงการตีกลองสะบัดชัย ซึ่งเป็นการแสดงพื้นเมืองของชาวล้านนา เป็นการแสดงของคนพื้นราบครับ แต่ที่นี่ได้ฝึกนักเรียนที่เป็นเด็กชนเผ่าให้สามารถแสดงการตีกลองสะบัดชัยได้ และยังได้รับรางวัลจากการแข่งขันมาการันตีความสามารถด้วยครับ และที่น่าทึ่งอีกอย่างคือกลองสะบัดชัยของที่นี่ ทางโรงเรียนทำขึ้นเองครับโดยศึกษาจากผู้รู้ และยังอธิบายเคล็ดลับบางอย่างของการทำกลองสะบัดชัยให้พวกเราฟังอีกด้วยครับ...

                           

                     

           ผมรู้สึกชื่นชมหลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่าง ที่โรงเรียนมิตรมวลชนเชียงใหม่แห่งนี้ครับ ภายใต้การนำของ ผอ.สำราญ ปัญญา ซึ่งเป็น ผอ. ของโรงเรียนแห่งนี้มานานกว่า 20 ปี ผมได้ฟังเรื่องราวของท่านจากพี่อ๋อยว่า สาเหตุที่ท่าน ผอ.สำราญ ไม่ยอมย้ายไปที่อื่น เนื่องจากครั้งที่สมเด็จพระเทพ ฯ เสด็จมาเยี่ยมโรงเรียน และตรัสกับท่าน ผอ. สำราญ ว่าอย่าย้ายไปไหน ให้อยู่พัฒนาที่นี่ก่อน...

           ผมได้เห็นวิธีการทำงานของท่าน ได้ฟังในหลาย ๆ สิ่งที่ท่านพูด ผมรู้สึกชื่นชม ท่าน ผอ. ท่านนี้มากครับ ท่านเป็นคนทำงานที่ทุ่มเทและพร้อมจะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ และที่สำคัญอุดมการณ์และปรัชญาในการทำงานของท่าน ได้พัฒนาโรงเรียนมิตรมวลชนเชียงใหม่แห่งนี้ให้เป็นโรงเรียนคุณภาพโรงเรียนหนึ่งเลยครับ...

                        

            ตลอดเวลาที่ลงพื่นที่ผมสังเกตว่าท่านจะเป็นที่รักและเคารพของชาวบ้านที่นี่มากครับ ผู้นำชุมชนที่นี่บางท่านก็เป็นลูกศิษย์ของท่าน ผอ. สำราญด้วยครับ และผมยังได้ฟังคำบอกเล่าจากท่าน ผอ.ว่าโรงเรียนแห่งนี้ยังผลิตคนคุณภาพแก่สังคมอีกหลาย ๆ ท่าน ซึ่งผมถือว่าความภูมิใจของคนที่เป็นครู คงไม่มีอะไรจะยิ่งใหญ่ เท่ากับการได้เห็นลูกศิษย์ของตนเป็นคนดีของสังคมหรอกครับ...

            เห็นเพื่อนเอกบอกว่าท่านได้เข้ามาพูดคุยและปรึกษากับเพื่อนเอกในเรื่องของการวิจัยและพัฒนาชุมชน ซึ่งท่านเห็นว่าเพื่อนเอกทำงานทางด้านนี้อยู่ เพื่อต่อไปอาจจะได้ขอความร่วมมือในการทำงานพัฒนาชุมชนที่นี่บ้าง เห็นความมุ่งมั่นและตั้งใจของท่าน ผอ. นักพัฒนาท่านนี้แล้วภูมิใจแทนนักเรียนและชุมชนแห่งนี้ครับ...

            ก่อนกลับพวกเรายังมีโอกาสได้เข้าชม ดอกไม้ พืชผักผลไม้เมืองหนาวของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงห้วยลึกด้วยครับ...

                       

                          

                        

           ...ที่นี่ทำให้หนึ่งวันของผมเป็นวันที่มีคุณค่าและน่าจดจำไปอีกนานเลยครับ...

                                      

      ...รออ่านบันทึกต่อไปของผมนะครับกับความประทับใจต่อพี่สาวน้ำใจงามนามพี่อึ่งอ๊อบครับ...