โบราณว่าน่าจดจำนำใส่ตน

 

กลอนตลาด...เพื่อนเชยชม..?

 

มีกลอนอยู่ท่อนหนึ่งไม่รู้ที่มาที่ไปใครเป็นคนแต่งไว้เพียงแต่มีเพื่อนจดจำไว้แล้วนำมาเล่าผมเลยคิดแต่งกลอนเอามารวบรวมไว้ให้อ่านกันเล่น ๆ ..ในท่อนกลอนตอนท้ายนี้ว่า...

 

เพื่อนร่วมกินเท่านั้นที่หาง่าย

เพื่อนร่วมตายต่างหากยากจักหา

เป็นคติสอนใจแต่ก่อนมา

โบราณว่าน่าจดจำนำใส่ตน

 

เพื่อนที่ดีมีหนึ่งถึงน้อยนิด

 

ร้อยเพื่อนคิดทรยศหมดเหตุผล

 

เดินหลงทางเข้าอบายหน่ายกมล

 

ทุกข์เหลือทนเห็นกงจักรเป็นดอกบัว

 

ตนเตือนตนให้ได้ใจแน่แน่ว

ให้คลาดแคล้วผองภัยไกลทางชั่ว

น้อมนำธรรมพุทธองค์ลงสู่ตัว

หมั่นเกรงกลัวบาปกรรมนำตนไป

 

ขอเติมต่อกลอนกาลอ่านสนุก

 

เหมือนเสียงปลุกให้ตื่นคืนหลับใหล

 

กลอนของใครเล่าขานสะท้านใจ

 

แต่งกลอนไว้ฝากชื่อถือตัวตาย

 

ว่า...ถึงมีเพื่อนเหมือนพี่ไม่มีเพื่อน

มันไม่เหมือนนุชนาถที่มาดหมาย

มีเพื่อนกินก็ไม่เหมือนมีเพื่อนตาย

มีเพื่อนชายก็ไม่เหมือนมีเพื่อนชม..เอย..