" นิยายแฟนตาซีแนวผจญภัยแต่งหนุกๆคลายเครียด ที่มีหมาเป็นพระเอก เมื่อหมาน้อยราอัน อยู่ๆก็เกิดรู้ความจริงว่าตนเองเป็นเจ้าชาย ของอาณาจักรที่ถูกครอบครองโดยอสูร เพื่อช่วยเหลือฟื้นฟูบ้านเมือง เขาจึงต้องรวบรวมสมัครพรรคพวกผองเพื่อน ข้ามมิติไปปราบอสูร มาลุ้นเอาใจช่วยให้เขาทำสำเร็จด้วยเถิด "

 

 บทที่ 1 อาคันตุกะลึกลับยามดึก

 

คอยน้อง..ข้องใจ
เจ้าจากไปไหน จนลืมพี่
เจ็บไข้ไฉนเหตุใดป่านนี้
พี่นับนาทีเฝ้างมงาย

คอยน้องจะมา
พร่ำเพรียกเรียกหาทุกเช้าบ่าย
ดึกดื่นเคลื่อนคล้อย ยิ่งคอยยิ่งหาย
มิเห็นโฉมกาย .. ฯลฯ
..
....
.....

 

            เสียงเพลงๆหนึ่งของวงดิอิมพอสสิเบิ้ล ลอยละล่องมาจากห้องไหนก็ไม่รู้  ช่างตรงกับความรู้สึกในจิตใจของเขาเสียเหลือเกิน 

           เพียงต่างกันตรงแค่ว่า.... 

           ขอเปลี่ยนคำว่าน้องเป็น "นาย"
           เปลี่ยนคำว่าพี่ เป็น "ราอัน" เท่านั้น

 

             หนุ่มน้อยขนขาวรูปงามวัยสิบเดือนเศษ กระโดดแผล่วขึ้นบนเตียง ดูว่าร่างกลมๆขนหนายาวขนาดนั้นก็เถอะ แต่ความเคลื่อนไหวของเขาแผ่วพลิ้วสง่างามประดุจพระเอกชุดขาวในนิยายกำลังภายใน ที่ใช้วิชาตัวเบาทะยานขึ้นบนหลังคาตึกก็มิปาน (เอ..ทำไมมันต้องขึ้นไปบนหลังคาตึกซะทุกทีนะ เวลาวิ่งหนี หรือเข้าไปสืบความลับในสำนักศัตรูคนเขียนก็สงสัยซะเหลือเกิน)

          " เมื่อไหร่นายจะมาซักกะทีนะ "

          ในใจหนุ่มน้อย คิด คิด แล้วก็คอยต่อ

 

          " นายค้าบนาย.. มาซักที  คิดถึงค้าบ อยากลงไปเดินเล่นค้าบ "

           ร่างกลมป้อมยืดตัวขึ้น ยืนหยั่งตัวกับขาหลังทั้งสอง  พาดขาหน้ากับขอบหน้าต่างเหนือหัวเตียง มองไปข้างนอก

             สิ่งที่เห็นมีแต่ต้นไม้มืดๆ ที่ขวางกั้นอยู่ระหว่างแฟลตตรงข้าม  ความหนาที่แผ่กิ่งก้านสาขาของต้นอะไรไม่รู้นั้น (ก็เจ้านายไม่เคยบอกนี่นาว่ามันชื่อต้นอะไร) แทบจะปิดกั้นท้องฟ้าและดวงดาวเบื้องบนจนหมดสิ้น

             หากแสงจันทร์คืนเพ็ญเต็มดวงก็ยังแผ่แสงเหลืองเรืองรอง ลอดผ่านกิ่งโกร๋นๆอีกฝั่งหนึ่งมาได้นิดหน่อย

 

            "จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง  ขอปลอกคอสีแดง ให้หมาน้อยข้า  "

             กลอนบทเห่กล่อม ที่นายชอบกล่อมให้เขานอน คล้ายแววลอยมากระทบโสตหมาหนุ่มอีกครั้ง

              "ขอช้าง ขอม้า ให้หมาข้าขี่  ขอเก้าอี้ ให้หมาข้านั่ง  ขอเตียงตั้ง ให้หมาข้านอน  ขอละครให้หมาข้าดู.." (แต่ดูไม่รู้เรื่องหรอกนะนาย : ราอันนึกในใจทุกที)

                ขอ... ขอ...ขออะไรอีก... หมาหนุ่มราอันเริ่มจำไม่ได้ เพราะรู้สึกเริ่มง่วงเสียแล้ว  

                ก็แปลกนะ..
                แค่คิดถึงเสียงของนาย คิดถึงกลอนบทนี้.. ทำไมเขาต้องง่วงทุกทีสิน่า

               ดังนั้น..จึงค่อยๆเลื่อนขาหน้าทั้งสองผละจากขอบหน้าต่าง ลงวางบนหมอนที่หัวเตียง ถอยหลังมาเล็กน้อย แล้วถือโอกาสซบหมอนหนอนหนุนไปบนหมอนของนาย  กลิ่นผมของนายที่ฝากไว้บนหมอน ทำให้หมาหนุ่มสูดลมหายใจ

               สูดมันเข้าไปลึกๆอย่างคิดถึง

               " นายครับ..  กลับมาไวๆน้า....ผมอยากลงไปเดินเล่น  ตอนกลางวันวันนี้ นายยังไม่ได้จูงผมลงไปเดินเล่นเลยนะ "

               หนุ่มน้อยอธิษฐานภาวนาอยู่ในใจ สองตาเริ่มพริ้ม ...หากแต่ขณะที่สติกำลังจะเคลิบเคลิ้มนั้นเอง

 

 

              ฟิ้ววววววววววววว

 

                ทันใดนั้น ... แสงหนึ่งสว่างจ้าสาดวาบลงมาจากเบื้องบน ลอดทะลุผ่านมุ่งลวดหน้าต่างบานที่เปิดอ้าอยู่เหนือหัวเตียงเข้ามาในห้องดั่งลายฟ้าแสบ

                แสงของมันสาดแยงเข้าตาที่กำลังปรือของราอัน จนต้องหยีตาแล้วกระโดดผลุงลุกขึ้นยืนสองขา ตามสัญชาตญาณ

                ด้วยความตกใจ เมื่อสำนึกว่า มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น

                มีผู้บุกรุก !

                " โฮ่ง โฮ่ง "

                เขาส่งเสียงเห่ากราดทันที

                หากเมื่อแสงสว่างจ้านั้นอ่อนจางลง แล้วเขาสามารถลืมตากลมกว้างได้อย่างเต็มที่ ก็พบว่าหน้าเตียง ยืนไว้ด้วยเงาตะคุ่มของใครบางคน (หรือบางอะไรไม่รู้ หมาน้อยให้สรรพนามแทนตัวไม่ถูก)

                โป๊ก !

               อะไรบางสิ่ง ลักษณะยาวๆตรงปลายมีก้อนกลมๆเรืองแสงหลากสี สลับเลื่อมแพรวพราวดั่งสีรุ้งติดอยู่ในมือบุคคลแปลกหน้า เคาะลงบนหัวของหมาหนุ่ม ไม่แรง หากก็ไม่เบานัก

                แต่ก็ทำเอาหนุ่มน้อยราอันรู้สึกมึนไปวูบ โลกทั้งโลกโคลงเคลง ร่างที่ยืนหยัดสี่ขา ส่ายโงนเงนเล็กน้อย ทำท่าจะตกเตียง

                ทว่าด้วยความเป็นพระเอก ไหนเลยจะเสียหน้าและเสียท่าต่อหน้าศัตรูได้ หมาหนุ่มจึงเรียกสติ แล้วรีบทรงกายหยัดยืนตัวนิ่งอีกครั้งได้อย่างรวดเร็ว

 

                " แกเป็นใคร  ! "

                เขาขู่คำรามไปด้วยความโกรธ ก่อนจะร้องอุทานดัง

                "เอ๊ะ"

                แล้วอึ้งงึงงงไปหลายวิ

               นี่มันเกิดอะไร

                " นิ...นี่.. เฮ้ย..นี่..ผม..ผม.."

                เขาเปล่งเสียงออกจากลำคอใหม่

                เจ้านายช่วย หวยออก...!  

                นี่เขาพูดได้รึเนี่ย  เขาพูดภาษามนุษย์ได้  ภาษาเดียวกับที่นายพูดเลย ไม่ผิดเพี้ยนแน่

                "  ผมเป็นอะไรไป นี่มันเกิดอะไรขึ้น "

                ราอันพึมพำกับตัวเอง สองตากลมแป๋วราวลูกปัดสีดำ กลอกไปมาด้วยอาการหมางงอย่างเต็มที่

                " เห...?  ทำไมผมพูดภาษาคนได้  ?"


                  ......................................

 


ยุ่งล่ะซิ.. อยู่ๆราอันก็พูดภาษาคนได้  แล้วอาคันตุกะแปลกหน้าผู้นั้นเป็นใคร  มาดีหรือมาร้าย

เอาเป็นว่า..โปรดติดตามตอนต่อไปก็แล้วกันนะคร้าบบบบบบบบบ

 

 

 

  •  
    • ปล.1 ขออนุญาตเปลี่ยนชื่อเรื่องและตอนนิดหน่อย เพื่อให้เข้ากับพระเอกเราและผองเพื่อน (เมื่อคืนตื่นมาแต่งสดๆก็เลยยังนึกอะไรไม่ค่อยออก)
    • ปล2. รับสมัครตัวละครเลยนะคะ จะเป็นคนหรือน้องหมา น้องแมว ส่งชื่อหรือภาพมาเคสติ้งกันได้เลย ^_^