สวัสดีครับ
ในวันสุดท้ายที่เราได้อบรม
ระหว่างทานมื้อเที่ยงนั้น...
มีเรื่องเล่าจากผู้เข้าร่วมอบรมท่านหนึ่ง..พี่สาว
พี่สาวท่านนี้เล่าว่าสามีที่เข้าร่วมอบรมในรุ่นที่หนึ่งนั้น(ท่านนี้อบรมรุ่น2)
ได้กลับไปบ้านแล้ว ได้ยกมือกราบไหว้ขอขมา...กับภรรยา
ท่านรู้สึกแปลกประหลาดใจมากเป็นอย่างยิ่ง...เพราะปกติไม่เคยมี ไม่เคยทำมาก่อน (มีแต่เรื่องให้พี่สาวท่านนี้บ่น ^_^)
พวกเราหลายคนผู้ที่ได้ร่วมสนทนาธรรมกับท่านและอาจารย์กะปุ๋ฒ ต่างเกิดความรู้สึกยินดี ผมเองเกิดความรู้สึกที่ดีๆแบบบอกไม่ถูก เพราะถ้าจะมองถึงความสำเร็จ ผมว่าเพียงเรื่องเดียวที่เกิดขึ้นนี้ก็เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดแล้วครับ...
อีกเรื่องคือ...
การที่ผมได้มีจิตคิดลบหลู่พ่อแม่แบบไม่รู้ตัว...ท่านอาจารย์ก็ได้ชี้แนะและปลุกให้ตื่น
ตื่นขึ้นจากโมหะและความไม่รู้ที่เป็นกิเลสละเอียด...จนเกดความสลดใจอย่างยิ่งต่อตนเอง..
เย็นวันนั้นผมก็รู้สึกได้ และโทรศัพไปเพื่อคุยกับคุณพ่อคุณแม่ และทำการขอขมา(ตามที่ท่านอาจารย์แนะนำครับ) และคุณพ่อคุณแม่ท่านก็เข้าใจเราดี ท่านไม่เคยคิดอะไรเลย ได้อโหสิกรรมให้ต่อการกระทำทั้งทางกย วาจา ใจ ที่เราค่อยล่วงเกินไป...
อีกเรื่องคือพี่สาวอีกท่าน...
เมื่อได้ฟังธรรม สนทนาธรรมกับท่านอาจารย์ครั้งใด เป็นต้องน้ำตาหลั่งริน สะอื้นให้ ถ้าอาจารย์ไม่อธิบายผมก็คงไม่ค่อยเข้าใจครับ....(ฝากท่านอาจารย์ช่วยอธิบายอีกครั้งนะครับ ^_^)
แต่จริงๆแล้วพี่สาวท่านนี้ท่านมีพื้นฐานเดิม ทุนเดิมที่ดีอยู่แล้วนะครับ....
อ่านแล้วรู้สึกดีคะ
การขอขมากันเป็นเรื่อง ความรู้สึกลึกๆที่ให้กันและกัน
การเห็นความน้อมรับ