วันนี้ผมได้เรียนรู้อยู่เรื่องหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องเก่า เอามาเล่าใหม่ ผมมีโอกาสได้มาเรียนรู้ในศูนย์ฯพ่อครูบาสุทธินันท์วันนี้เป็นวันที่ 3 ของการอบรม
ในช่วงเช้าผมต้องวิ่งเข้าประชุม(มาสายครับ) วันนี้พ่อครูบาจัดให้นั่งล้อมวงอยู่ภายนอก(หน้าศูนย์ฯ)ท่านได้บรรยายว่า......
ช่วงชีวิตของคน ในขณะที่เรามีชีวิตอยู่เราควรทำอะไรที่มันดีๆเอาไว้ หาอยู่ หากินให้มีคุณธรรมประจำใจไว้บ้าง อยู่บ้านอยู่ช่องก็จงทำแต่ความดีเลี้ยงดูบุตรหลานตามอรรถภาพ ตามมีตามเกิด ปลูกผัก ทำสวน เฮ็ดอยู่เฮ็ดกินให้พอเพียงกับความต้องการของตน อย่าคิดทำในสิ่งที่มันไกลเกินไปเดี๋ยวจะกลายเป็นวาดวิมานในฝัน
อีกไม่กี่ปีข้างหน้าพวกเราก็จะทยอยจากกันไป ปีนี้หนึ่งคน ปีหน้าอีกคนหรือสองคน ปีต่อๆไปก็ทยอยกันไปเรื่อยๆ ในไม่ช้าพวกเราก็จะต้องจากกันไปจนหมด พวกเรามารวมกันอยู่ที่นี่พวกเรามีวาสนา เป็นบุญบารมีที่ได้ทำร่วมกันไว้จึงได้พบกัน และได้มาทำงานร่วมกัน ผมดีใจ ผมทราบซึ้งใจที่ทุกคนมาที่นี่ มาด้วยใจ คนไม่มีวาสนามาไม่ถึงที่นี่ มาถึงก็อยู่ไม่ได้กระวนกระวาย ปวดหัว เป็นไข้ เพราะฉะนั้นทุกท่านที่นี่จึงมีวาสนา ผมทำอะไรทำด้วยใจ ผมอยากช่วยคนผมอยากให้ท่านมีความสุข.......
ในขณะที่พ่อครูบากำลังบรรยายอยู่นั้นก็มีรถตู้คันหนึ่งวิ่งมาจอด มีคนลงมาแต่ไม่ได้เดินเข้าไปหาพ่อครูบา ทั้งๆ ที่ท่านกำลังบรรยายหน้าศูนย์(ใกล้ๆกันนั่นเอง) เขาลงมามอง หันซ้ายหันขวา แล้วก็ขึ้นรถบึ่งออกไปเลย พอครูบาบอกว่าคนที่ไม่ได้ทำบุญร่วมกัน ก็จะไม่มีโอกาสได้เห็นกัน ได้คุยกันอย่างนี้แหละ ผมดีใจที่พ่อครูบาบอกว่าคนเราเกิดมาต้องทำความดี มีธรรมะอยู่ในใจ ทำอะไรก็ทำให้ดี อย่าเอาเปรียบผู้อื่น อย่าเห็นแก่ตัวจนหลงงมงายอยู่กับบ่วงมาร หนี้สินก็รุงรัง ชีวิตก็ไม่สดชื่น มีลูกมีหลานก็ไม่ได้อยู่ด้วยแล้วจะหาความสุขได้อย่างไร
สวัสดีครับพี่จรัญ