เมื่อ 3 ปีที่แล้ว ได้มีโอกาสไปอบรมผู้บริหารระดับกลาง ซึ่งมีโอกาสได้เรียนรู้หลักการเกี่ยวกับการบริหารงานด้านสาธารณสุขมากมาย จนถึงทุกวันนี้ยังเอามาใช้ไม่หมด พอๆกับความรู้ด้านการแพทย์ที่ร่ำเรียนมาจากคณะแพทยศิริราชพยาบาล ที่ใช้ในชีวิตการทำงานมาเกือบ 10 ปี ยังรู้สึกว่ายังใช้ไม่หมด จึงยังคงเป็นแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปอยู่จนถึงทุกวันนี้

ในการไปอบรมครั้งนั้นไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นผู้เข้าอบรมที่อายุน้อยที่สุด เลยได้ใช้คำว่า...พี่..เรียกพี่ๆที่เข้าอบรมด้วยกันทุกวัน และเป็นครั้งแรกที่ได้ยินขื่อ...โรงพยาบาลวัดจันทร์เฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา หรือ เรียกย่อๆว่า รพ.วัดจันทร์ฯ ซึ่งท่านสาธารณสุขอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ พูดขึ้นมา...หมอสนใจไปอยู่ รพ.วัดจันทร์ฯไม๊??? ประโยคนี้เองที่ทำให้คิดตั้งแต่นั้นมาว่า...อยากไปอยู่โรงพยาบาลเล็กๆ สงบๆ บนดอยสูงๆ อากาศดีๆ วิถีชีวิตชาวบ้านเรียบๆง่ายๆ ทำงานกับชาวบ้านแบบเป็นกันเอง ถึงแม้จะเป็นหมอผู้หญิง แต่หัวใจไม่หญิงซักเท่าไหร่  หรือเรียกว่า...ชายในร่างหญิง?? แต่ไม่ใช่ทอมนะ ...  

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ความฝันก็เป็นจริง ได้มาอยู่ในโรงพยาบาลเล็กๆ(เปิดใหม่ล่าสุด) บนดอยสูงๆ อากาศดี๊ดี สงบๆ อากาศเย๊นเย็น หนาวสุดๆตอนนี้ (เช้านี้ 9 องศา ส่วนตอนดึกๆ 5 องศา) จากเมืองสู่ดอย จาก รพ. 60 เตียงสู่ 10 เตียง จากผู้ร่วมงาน 130 กว่าคนสู่ 30 กว่าคน เป็นอะไรที่รู้สึกว่า แปลกไปจากเดิมที่เคยอยู่ แต่ยอมรับว่า...มีความสุขในการทำงานมากขึ้นด้วย เพราะอะไรๆก็เล็กลง แต่รู้เลยว่างานไม่เล็กซะแล้ว เพราะเป็นหมอคนเดียวในโรงพยาบาล เลยได้มีโอกาสทำอะไรที่ไม่ค่อยได้ทำนอกเหนือจากงานหลักๆหลายอย่าง ร่วมด้วยช่วยกันกับเจ้าหน้าที่แต่ละงานที่แต่ละคนก็เสียสละ  และตั้งใจมาทำงานที่นี่ร่วมกัน ทีวีก็ไม่ได้ดูมา 3 เดือนแล้ว หนังสือพิมพ์ก็ไม่ได้อ่าน แต่มีอินเตอร์เน็ต!!! ชีวิตสงบมาก หลังเลิกงานก็ชวนกันออกกำลังกาย ทำกับข้าวกินด้วยกันตอนเย็น ดูซีดีหนังด้วยกันตอนกลางคืน แยกย้ายกันพักผ่อนซุกใต้ผ้าห่มอย่างน้อย 3 ผืน แล้วก็ตื่นมาเจอกันตอนเช้าอีกที...

ดีใจที่ได้มีโอกาสมาดูแลชาวบ้านที่อยู่ในเขตรอยต่อจังหวัด และเรียกร้องขอโรงพยาบาลมานานนับ 10 ปี  มาเริ่มงานได้ 3 เดือนเห็นความยากลำบากของชาวบ้านหลายอย่าง โรคที่เจอก็เป็นโรคที่ไม่ค่อยพบเห็นในชุมชนเมือง ซึ่งสะท้องให้เห็นความต้องการในการพัฒนาด้านสาธารณสุขหลายๆอย่าง ที่ตั้งใจไว้ว่าจะพยายามทำให้ดีที่สุดในช่วงเวลาที่มีโอกาสมาทำงานในโรงพยาบาลเฉลิมพระเกียรติแห่งหนึ่งของประเทศไทย ทุกๆวันเวลาเดินมาโรงพยาบาลก็จะเห็นพระบรมฉายาลักษณ์ของในหลวง รวมทั้งพระบรมราโชวาทที่เตือนสติในการทำงานตลอดเวลา...ในการปฏิบัติงานนั้นขอให้ทำหน้าที่เพื่อหน้าที่ อย่านึกถึงบำเหน็จรางวัลหรือผลประโยชน์ให้มาก ขอให้ถือว่าการทำหน้าที่ได้สมบูรณ์เป็นทั้งรางวัลและประโยชน์อย่างประเสริฐ จะทำให้บ้านเมืองของเราอยู่เย็นเป็นสุขและมั่นคง...