ชิงช้าของพ่อ

ได้แวะไปบ้านแม่เต๋อ อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงรายด้วยความจงใจ

เพราะหน้าที่การงานต้องเกี่ยวข้องในการช่วยเด็กๆที่ยากลำบากหากแต่ขาดโอกาส

เคยได้ยินแต่พิธีโล้ชิงช้าของพราหมณ์ที่เสาชิงช้ากรุงเทพฯว่าเป็นพิธีกรรมเกี่ยวกับความเป็นศิริมงคลของบ้านเมือง

แต่อีกวัฒนธรรมหนึ่งก็โล้ชิงช้าเช่นเดียวกันเพื่อความเป็นศิริมงคล ของเผ่าพันธุ์ เพื่อความอุดมสมบูรณ์ของฤดูการผลิตใหม่ และเพื่อแสดงความกตัญญูต่อบรรพบุรุษและธรรมชาติ

ฟ้าครึ้มฝนของเดือนมิถุนายนเหมือนกับว่าจะเอาจานวักเมฆเทามาทำขนมให้เด็กๆกินได้ แต่แท้ที่จริงเมฆวันนั้นเรากลัวแผ่นดินจะถล่มมากว่าเพราะเมฆที่หนักอึ้งนั้นหยาดเป็นเม็ดลงมาเกือบทุก 10 นาที

คนมาร่วมงานโล้ชิงช้าที่ลานวัฒนธรมแต่งตัวสวยงามและไม่ทุลักทุเลเหมือนเรา เพราะเพื่อนๆเหล่านั้นไม้ได้ใส่รองเท้าก็เลยกลายเป็นได้ดีไป

แต่คนนอกอย่างเราต้องมากังวลอยู่กับรองเท้า

การโล้ชิงช้าไม่ใช่ประเด็นสำคัญเพราะคงมีคนเล่ากันมากแล้วแต่การทำชิงช้าให้ลูกๆของพี่น้องอาข่ากลับมีความหมายที่มากกว่า ความรักของโลกตะวันตกแสดงผ่านของเล่น และดิสนีย์แลนได้มีพลังอย่างไร?การทำชิงช้าให้ลูกเล่น สอดคล้องกับสายตาของลูกน้อยที่จ้องสายเถาวัลย์และเปลือกไม้ของพ่อชาวอาข่าที่กำลังผูกปลายไม้พื่อทำชิงช้าก็ยิ่งทรงพลังอย่างนั้น...ไม่แตกต่างกันเลย

คนที่ไหนๆก็มีความรัก ที่ไหนๆก็รักลูก จึงมีปุจฉาว่าแล้วเราจะเบียดเบียนบีฑากันไปทำไม?