ที่หอศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น

         

          โดยส่วนตัวแล้วดิฉันมีความทรงจำที่แสนงามกับผ้าเผวสมาก แต่ ณ ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายที่มากไปกว่าความสนุกสนานกับการได้ออกไปเที่ยวตามชายทุ่ง ชายป่า ที่แปลกๆ และไปกันได้กลุ่มใหญ่ๆ

ความทรงจำในวัยเด็ก

...........ตอนเด็ก เมื่อถึงงานบุญเผวส จะมีหนึ่งวันในช่วงตอนบ่ายแก่ๆ ของวัน ที่ต้องมีการแห่ผ้าเผวส โดยคนเกือบทั้งหมู่บ้าน ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ จะต้องไปรวมตัวกันที่ป่าที่ห่างจากหมู่บ้านไปประมาณ 1-2 กิโลเมตร  ณ ที่ตรงนั้น หมู่บ้านของเรา เรียกว่า ภูดิน เป็นที่ ที่พวกเราเชื่อว่ามีผี มีเจ้าที่ มีเจ้า...คอยปกปักรักษา

............. ณ ภูดิน หลังจากที่ทำพิธีทางศาสนาแล้ว ทุกคนจะต้องยืนตั้งแถว ให้พระผู้ใหญ่อยู่หน้า ตามด้วยผู้อาวุโสในหมู่บ้าน และเราพวกเด็กๆ ก็จะอยู่หางแถว และทุกคนต้องยืนอยู่ด้านในของผ้าเผวส  เดินต่อแถวกันจากภูดิน ไปจนถึงวดในหมู่บ้าน

............... ความสนุกสนานของพวกเราที่เป็นเด็ก คือการวิ่งเก็บดอกไม่ป่า เพื่อเอาไปบูชาที่วัด และความพร้อมเพรียงกันของคนเกือบทั้งหมู่บ้าน และที่จำได้แม่น คือภาพวาดที่แปลกตาจากที่เคยเห็นบนผ้าเผวส ดูเป็นเรื่องราว เป็นภาพที่มีสีสวยงาม พวกเราหลายคน จะชอบเดินดูผ้าเผวส เวลาที่ผู้ใหญ่ถือเรียงๆ กันไป

เพียงแค่มีคนเยอะๆ มีกิจกรรมแปลกๆ จากที่เคยเห็น ที่ปีหนึ่งจะเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง แค่นี้เด็กๆ อย่างพวกเรา ก็สนุกมากแล้ว หาได้ใส่ใจถึงที่มาที่เป็น ความสำคัญของวัฒนธรรมประเพณีต่างๆ ที่ผุ้ใหญ่พาทำเลย.... แต่นั้นก็คือเราเป็นเด็ก เนาะ

........................................................

แต่วันนี้ อ่านข่าวประชาสัมพันธ์ มข เจอข่าวนี้ ภาพเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมา จริงๆ แล้ว ผ้าพระบส คืออะไรไม่รู้หรอกนะคะ ที่รูจักก็มีเพียง ผ้าเผวส

และจำได้ว่า นานมาแล้ว คุณแผ่นดิน เคยเขียน เรื่องผ้าเผวสไว้ให้อ่าน แต่นานมากแล้ว

  เข้าไปอ่าน ไปศึกษาได้ที่นี้นะคะ http://home.kku.ac.th/cac/images/stories/article/prabod_pravat.pdf