รักแรกพบ
ทั้งคู่เชื่อว่า...
ความปรารถนาชั่วพริบตานั้นพันผูกพวกเขาเข้าด้วยกัน
หากเป็นเช่นนั้นจริง...รักย่อมเป็นสิ่งสวยงาม
แต่หากไม่เป็นเช่นนั้น...รักยังคงสวยงาม...สวยงามยิ่งกว่า...
ด้วยปักใจมั่นว่าคืนวันผ่านมา...ยังหากันไม่เจอ
ระหว่างทั้งคู่ที่ผ่านมา...คือความว่างเปล่า
แต่ถ้อยคำเหล่านั้นเล่า...บนถนน...บนบันได...ในโถงทางเดิน
อาจบางทีทั้งคู่ต่างเคยพบพานกัน...นับล้านครั้ง!
ถ้าทั้งคู่ถูกถาม...
ว่าจำไม่ได้หรือ...
เวลานั้น...เวลาที่ใบหน้าคุ้นเคย
สวนผ่านที่บานประตู...
อาจบางที...เสียงพึมพำย้ำขอโทษ...กลางฝูงชน
เวลานั้น...เวลาที่เสียงเคยคุ้นที่ปลายสาย
ขอโทษครับ...ขอโทษค่ะ...โทรผิด?
คำตอบจาก...ทั้งคู่
ไม่รู้...จำไม่ได้ครับ...จำไม่ได้ค่ะ
ทั้งคู่คงประหลาดใจ...ถ้ารู้
โชคชะตาเล่นตลกกับพวกเขา...จนถึงวันนี้
...นานหลายปี...
จนกว่าวันเวลานั้นจะมาถึง
...วันเวลาที่ถูกลิขิต...
...ทั้งคู่...ถูกพามาใกล้...ถูกพรากไปไกล
...ถูกกั้นขวางไว้...
...ไร้เสียงขบขัน...
หัวใจ...เงียบงัน..พลันห่างไกล
...เชื่อไหม...
มีลางบอกอยู่มากมาย...แม้ทั้งคู่จะดูไม่ออก
อาจบางที...สามปีก่อน..
หรือวันอังคารที่ผ่านมา
...ใบไม้ใบหนึ่ง...
ปลิวจากไหล่เธอ...ผ่านหน้าเขาไป
คนหนึ่งทำหล่น...อีกคนเก็บขึ้นมา
ใครจะรู้...อาจเป็นบอลลูกนั้น...
ในวัยเด็ก...เขาทำหาย...เธอเก็บได้!
ลูกบิดหรือกริ่งประตู...ที่เขาสัมผัส...
...เธอพึ่งสัมผัส...ก่อนหน้า
ยืนรับของ...เคียงข้างกัน
คืนหนึ่ง...อาจบางที...ฝันเรื่องเดียวกัน
...แล้วตื่นขึ้นงุนงงสงสัยในยามเช้า...
การเริ่มต้นใด ๆ
เป็นเพียงเรื่องราว...สืบต่อ
...หนังสือรักของทั้งคู่...
...เปิดผ่านมา...ครึ่งเล่ม...
~ Wislawa Szymborska ~
เขียน
~ออกซิเจน~
ถอดความ
อยากย้อนเวลาถามหารักแรกพบอีกครั้ง...หากมีโอกาส
.
.
.
.
กวีดีดี บรรยากาศอันอบอุ่น ให้ลุ่มหลง อดีต....ที่นานมา....
อยากให้เขียนเพิ่มอีกจังเลย