คู่ควง>>>> คู่รัก >>>>>คู่ครอง

คานทองล้อมเพชรตั้งชื่อเรื่องซะหรูเลย.....ฮีตการมีคู่ครองของอีสานผู้ชายที่ถึงวัยจะมีคู่ครองหรือครอบครัว..จะต้องเหลาไม้คานสำหรับหาบสิ่งของได้สวยงามและใช้งานได้จริง .....ประมาณว่าออกจากสำนักเซียวลิ่มยี่มีกระบี่งามคู่กาย.......

ในการเลือกคู่ครอง  ตามตำราโหราไม่สาดกล่าวว่า.........

๑. คนบางคนเหมาะเป็นคู่ควง

๒ . คนบางคนเหมาะเป็นคู่รัก

๓. คนบางคนเหมาะเป็นคู่ครอง

เมื่อหลัง ๑๔ ตุลาคม  ปีมหาวิปโยค............... ฉันก็โตเป็นสาวเต็มวัยซะแล้ว..............ในปี  ๒๕๒๑   ความสาวก็เป็นที่เลื่องลือของบรรดา ๑ ใน ๖ ของลูกสาวบ้านนี้..........หนุ่มมองหมายก็หลายคน.............และแล้วก็ได้เวลาที่ท้าวสามลคนเป็นเตี่ยเริ่มสนใจหนุ่ม ๆ ของลูกสาวคนที่ ๔ นี้ซะแล้ว.

คนที่ ๑

ก้าวเข้ามา.........ขอนั่งคุยกับฉันตั้งแต่ ๖ โมงเช้ายัน ๔ ทุ่ม....ร้านปิด......เป็นเวลาถึง ๓ วันเต็ม..........วันที่ ๔ เหตุก็เกิด...หนุ่มไม่มา....รอจนร้านปิดแล้ว...............เตี่ยก็สอบสวน......ไอ้คนนั้นน่ะแฟนมึงหรือ......เปล่า.......เปล่าอะไรคุยกันทั้งวันทั้งคืนตั้ง ๓  วัน เตี่ยว่ามันชักยังไงนา........จะชักยังไง.....เอาชักแด็ก ๆ ๆ หรือชักแหง็ก ๆ ๆ ดี...........เฮ้ยไม่ต้องทำเฉไฉเตี่ยว่ามันต้องชอบมึงแน่ ๆ  ........ก็ใช่น่ะสิเตี่ยไม่ชอบจะคบกันหนิดหนมตั้ง ๓  ปี  เหรอ.........เขาเป็นเพื่อนผู้ชายคนเดียวที่หนูสนิทที่สุดตั้งแต่มาอยู่ที่สกลเลยนะ.......แล้วพ่อแม่มันเป็นใคร.....เอาเข้าแล้ว......ไม่รู้สิ.....ลองถามเฮียดูสิพี่ชายเขาเป็นเพื่อนเฮียนี่...หนูก็เลยรู้จักน้องชายเขาไปด้วย.........แล้วมึงรักชอบเขาแค่ไหนแล้ว.......โอ้! มากเลยเตี่ย.....ขนาดลุยแทนกันได้......เท่านี้ก็ฮาแตกทั้งบ้าน........เตี่ยคนนี้เขาเป็นเพื่อนกัน......เขาถูกสาวหักอกมาไม่รู้จะไปไหนก็เลยมาบ้านเพื่อน .............เริ่มตัดไม้ไผ่แล้ว

คนที่๒

ก้าวตาม.......คนนี้เป็นทหารมากินข้าวที่ร้านทุกครั้งที่ว่างจากการรบ .......ไม่รู้จะเรียกอะไร......ก็ไปรบผลัดนึงเดือนสองเดือนก็กลับ.......?????....ละสิ.......ก็รบกับพวกพี่คอมไง........ภูพานเชียวนะเออ..........วันนี้มาแปลก.......มายืนสั่งอาหารที่หน้าเตาเลย.....ฉันทำอยู่หลังเตา.......ก็เขาอยู่ข้างหน้าตรงข้ามเราไง.......อ๊ะๆ อย่าคิดว่าฉันทำกับข้าวนา......แค่จัดเตรียมจานใส่อาหารแล้วนำไปส่งแขก...แค่นี้ก็อร่อยแล้ว..... อิอิ........คุณทหารเขาสั่งให้ฉันเป็นคนยกไปส่ง.......ถ้าฉันไม่ยกไปเขาก็มีวิธีสั่งนะ.......น้องพรรณขอน้ำแก้วซิ.......ก็สั่งตอนไม่มีคนว่างเดินโต๊ะไง.......ที่ร้านฉันช่วงนั้นยังไม่มีลูกจ้าง......แบบว่าพ่อแม่รังแกลูกใช้งาน....ซะงั้น......วันนี้เขานั่งโต๊ะใกล้กับที่คิดเงิน.....เมื่อฉันเดินไปส่งของ......เขาชวนคุยแบบรวดเร็ว......น้องพรรณอย่าเพิ่งแต่งงานนะรอผมด้วย......งงงงงงง.........ผมไปสิงคโปร์ ๒ ปี  แล้วจะกลับมา...............ฉันยืนนิ่งๆ ........อ๊ะให้เดา.............ช่วงนี้เตี่ยก็กรอกหู.......เออมีแฟนเป็นรั้วของชาติต้องจิตใจหนักแน่นเข้มแข็งอดทน.......จะทำได้หรือ......อนาคตครองคู่ยาวนานเหมือนแขวนไว้บนเส้นด้ายเปื่อย ๆ ..........๒  ปีผ่านไป  ฉันก็ยังไม่ได้แต่งงาน........เขาก็ยังไม่มา......วันหนึ่งเตี่ยก็ถาม......เฮ้ยคุณทหารหายไปไหนวะ......ตกลงมึงรอเขาหรือเปล่า.......อ๊ะให้เดาอีกแหละ.....   ได้ไม้ไผ่แล้ว

คนที่ ๓

ก้าวล้ำทำทีเป็นผู้ใหญ่......เขาก็เป็นผู้ใหญ่จริงข้าราชการชั้นสูงเชียวนะ.....ยังงงงง!  ยังไม่แก่แถมหล่ออีกด้วย.....มีแม่เป็นเศรษฐีอีกตะหาก........ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาแอบชอบฉัน.......อุ๋ย!  ทำเป็นโนเนะ......อ้าวจริงนะนี่.....ก็เห็นมากินข้าวเวลา ๑๐ โมงเช้าทุกวัน  ....กิน ๆ  กินเสร็จก็ไป.........มารู้อีกทีแฟนเขามาถามว่าพี่เขามาจีบเธอเหรอ.........มั้ง ( .อ......แตก ไม่กล้าพูดหรอก ).........และแล้ว ......พรรณเอ๊ยเศรษฐีน่ะอยู่กับเขายากนะ......ถ้าเอ็งไม่มีอาชีพเป็นของตัว.....เวลาเขาหมดรักลูกก็อาจช้ำใจเพราะคำพูดก็ได้......เกาะเขากินไง.....  ได้เวลาขึ้นรูปไม้ไผ่

คนที่ ๔ 

เป็นนักปกครอง ......คนนี้เศรษฐีภาคตะวันออก.......หล่อมาก....สาวตอมเหมือนแมงวันหัวเขียวเชียวแหละ.....ในนวนิยายยังไงยังงั้นเลย......บางทีพระเอกต้องโดดหนีนางเอกกำมะลอออกทางหน้าต่าง......เขาร่ำลือกัน.......เขาทำทีมาจีบ...มาดแบบพระเอกปากหอมที่ต้องอาศัยหมอศัลยกรรมเชียวแหละ.......พรรณเอ๊ยมี.....อัว  เป็นนักปกครองต้องใจกว้างนา......ไปราชการนาน ๆ และยังต้องรับรองแขกอีก.....นอกจากรับรองแขกเป็นอีแจ๋วแล้วยังต้องเป็นคุณยายคะขาด้วยนะ.....ทำได้อ๊ะเปล่า.......คนนี้ไม่ต้องกรองนาน ....พี่สาวรจนาคนนี้ปฏิเสธตั้งแต่ตำแหน่งคุณนายแล้ว........เห็นชัดเจนว่าทำไม้คานไม่สวย 

คนที่ ๕

 ท่าทีจะเป็นจริง......คนนี้เป็นตำรวจ.....ใจดีมีฮาเวลาอยู่ใกล้.......เพื่อนฝูงมากมาย......เรื่องสุรายาเมาเป็นเรื่องปกติ........เพื่อนก็ชักชวนกันมากินที่ร้านเป็นประจำ.............เข้านอกออกในภายในบ้านได้ด้วย........และแล้ว.......เฮ้ยมึงดูไอ้คนนั้นซิมันตายหรือยัง....แมงวันตอมหัวหึ่งเลยมันยังไม่รู้เรื่อง......เขาคือคนทำงานอยู่ตีนโรงตีนศาล.....อาชีพนี้เตี่ยเป็นคนตั้ง...เตี่ยไม่ชอบอาชีพเสมียน...ท่ามันเก็กนัก.......ฤดูร้อนของบ่ายวันหนึ่งเขามาสั่งเบียร์กิน....พร้อมกับปลาหมึกย่าง.....พูดถึงปลาหมึกย่าง...ต้องร้านฉันซิเด็ด......ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อตัวหนึ่งขั้นต่ำราคา ๒๐๐ บาท ขาดตัว....บางทีบดแล้วตัวปลามันขาด....อิอิ .......ที่ราคาแพงเช่นนี้เพราะสั่งตรงจากปากน้ำปราณบุรีโน่นแนะ..ส่งมาทางไปรษณีย์......ย่างเสร็จฉีกเนื้อขาวๆ เป็นปุยๆ ใส่เข้าปาก เคี้ยวววว! เหนียวหนึบหวานชื่นใจไม่ต้องมีน้ำจิ้ม..........ปรากฎว่าพี่แกเมาหลับฟุบคาโต๊ะ ....ลำพังไม่มีของพวกนี้แมลงวันก็ขาโจ๋อยู่แล้วในฤดูร้อน........เตี่ยเริ่มชี้นำ.....ถ้า..อัว..ไปกินเหล้าแล้วมีสภาพแบบนี้......และถ้าเอ็งเห็นหรือใครเล่าให้ฟัง......จะรู้สึกยังไง......ก็ขอบคุณคนเล่าซิเตี่ย.....เดี๋ยวก็ถูกเหนี่ยวหรอกมึง.....จากนั้นความตั้งใจจริงก็ปรากฏ...เออไอ้คนที่มันชอบมึงนี่วันก่อนเพื่อน ๆ  มันมากินเหล้ากันเมาร้องเพลงรำวงกันรอบโต๊ะเลย.....โอ้โฮถ้ามได้มันละก็เอ็งเอ๊ย....ถ้าจะสนุก.....กินเหล้าวงเดียวกับพ่อตาเลย...แต่อีตอนร้องเพลงนี่ซิ...หวาดเสียวว่ะ.....เผื่อได้กันจริง ๆ แล้วมันเกิดไม่ชอบพ่อตาละก็......เตี่ยว่าเละว่ะ....แต่เอาเถอะนะถ้าเอ็งชอบ........เพลงเมานี้มีว่า......พ่อมึงตายแม่มึงเกิดเอาลูกระเบิดขว้างแม่มึงตาย   แม่มึงตายพ่อมึงเกิดเอาลูกระเบิดขว้างพ่อมึงตาย...........ไอ๋ยา !  อาพังเอ๊ยเตี่ยซี้เลี้ยวง่า....ซี้แหง  แหง

..........อาเตี่ยโอ๊ยอั๊วก็ซี้เลี้ยวอ่า ! .........ไม้คานกำลังจะได้ใช้งานพอดีเลย

คนที่ ๖ 

พกพาภูมิปัญญา.............ลุ้นละซิ.......คนนี้รู้จักกันมา เกือบ ๑๐  ปี.....แล้ววันหนึ่งก็เดินทางมาให้ผู้ใหญ่ฝ่ายสาวเจ้าดูตัว..........เฮ้ย!  ไอ้คนนี้มันสบายจริงเลยนะ....วัน ๆ ไม่ต้องทำอะไร.....เอาแต่อ่านหนังสือ......มันพูดกับใครเป็นมั่งวะ........กลัวว่าที่เขยจะเป็นใบ้........แล้วไม้คานก็หักดังเป๊าะ