“โอ้ย....ใบ้หน่อยๆ....”

 เมื่อวานนี้ดมยาสลบเด็กหูหนวกอายุ 5 ขวบ ฟันผุหมดทั้งปาก  ต้องมาให้การรักษาทางทันตกรรมโดยพึ่งการดมยาสลบถอนฟัน  จากนั้นตามด้วยเด็กวัยรุ่นเป็นเนื้องอกข้างแก้ม  แถมด้วยคุณตา  อายุ 70 กว่าปี เป็นแผลหน้าท้อง  รายสุดท้ายคุณยายแก่มาก  อายุเกือบ 80 ปี .....แต่หูตาดีเหลือกำลัง  พูดคุยกันรู้เรื่อง.....น่ารักมากๆ....มาตัดก้อนเนื้องอกที่ปาก 

ภายหลังเริ่มดมยาสลบคุณยายรายสุดท้ายเสร็จ  ขณะรออาจารย์แพทย์เข้ามาผ่าตัด  ก็มีคำถามจากแพทย์เอ๊าะๆ...... 

“อะไรเอ่ย....ที่เหม็นที่สุดในร่างกายเรา....อวัยวะนะ”  เป็นหมอสาวๆนี่แหละที่ตั้งคำถาม 

“ติ๊กต่อก....ติ๊กต่อก....ติ๊กต่อก....” น้อง scrub nurse ช่วยสร้างบรรยากาศ 

“จมูก....” ฉันว่า 

“ไม่ใช่.....”

“ติ๊กต่อก....ติ๊กต่อก....ติ๊กต่อก....” 

“ปากเอ้า...”  พยาบาลส่งเครื่องมือว่ามา 

“ไม่ช่าย....ติ๊กต่อก....ติ๊กต่อก....ติ๊กต่อก....” 

ฉันว่ามีที่เหม็นๆในร่างกายอีกมาก  แต่ไม่มีใครกล้าจริง 

“โอ้ย....ใบ้หน่อยๆ....” หมอหนุ่มต่อรอง 

“อยู่ที่สูง....ใกล้ๆกับอก” 

“อุ๊ย!.....  พี่ก็เห็นไอ้ของใกล้ๆอกน่ะ  มีแต่หอมชื่นใจ” ฉันว่า

ช่างภาพที่ทำหน้าที่ถ่ายภาพในห้องผ่าตัดเดินมาเป็นเหยื่อ 

“ปาก.....หนูว่าเหม็นสุดทนเอ้า” 

“ม่ายช่าย...ยอมมั้ย.....” 

“เอ้า...ยอมๆๆ.....” 

“Clavicle….ฮาๆๆ....” 

“Clavicle….แปลเป็นไทยก็กระดูกไหปลาร้า.....แล้วใครว่าปลาร้าหอมจ้ะ  หรือพี่ว่าปลาร้าหอม......” เธออธิบายเพิ่ม

ฮาๆๆๆๆ.....เอากะแม่ซิ  นิทานฆ่าเวลารอแพทย์ผ่าตัด  ช่วยฉันหายเหงาไปได้