คืนวันที่ 3 ก.พ. ฉันไปแวะพักบ้านแม่ ที่ร้อยเอ็ด พาร่างแบบใหม่ มากับไม้ค้ำยัน ฉันรู้ว่า แม่ พ่อ สะท้อนใจ ในลูกสาว สงสารลูก ได้แต่เศร้าลึกๆ จนพูดไม่ออก
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ฉันนึกถึง สมัยเรียน ปีสุดท้าย ที่ ปัตตานี ฉันกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน เราโบกรถจาก มหาวิทยาลัย ไป ที่ จ.สุราษฎร์ฯ และ เข้าไปในหมู่บ้าน ด้วยการยืมมอเตอร์ไซค์ คนแถวนั้น ไปตาม รุ่นน้องที่บ้าน เพื่อให้เธอ กลับมาเรียนให้จบ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> เพื่อนขับ ฉันซ้อนท้าย รถเราล้มคว่ำ ขาฉันโดนท่อไอเสีย เป็นแผลเป็น หน้าตาถลอก ศอก เข่า เจ็บไปหมด งานนี้ ไม่มีอะไรสำเร็จ น้องก็ไม่กลับไปเรียน ฉันก็เจ็บตัว</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> นานมากที่ฉันรอให้แผลหาย และกลับมาบ้านที่สมุทรปราการ แม่รู้ก็ถอนใจ บอกว่า</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> “ เลี้ยงมาเล็กๆ ไม่เคยให้เป็นอะไรเลย โตมาก็มาทำตัวเอง “</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ฉันได้แต่รู้สึกผิด แต่ก็ดีใจลึกๆว่า แม่ ทำใจได้ รับได้ นึกชมแม่ในใจว่า </p> “ แม่ เก่งจัง “ <p> </p>
