ทำให้ระลึกรู้ว่า สภาพแวดล้อมเป็นปัจจัยสำคัญทีเดียวที่จะพิสูจน์เราว่า พูดดี ทำดี ได้จริงหรือเปล่า

วัน 2 วันนี้ได้มีโอกาสเรียนรู้ตัวเองในเรื่องที่ไม่เคยคิดมาก่อนอยู่เรื่องหนึ่ง ซึ่งคิดว่าน่าจะเอามาเขียนไว้ เพื่อเตือนตัวเองและอาจจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นบ้าง

เรื่องของเรื่องก็คือ ปกติจะคิดว่า ตัวเองเป็นคนพูดดี พยายามคิดดี มองโลกในแง่บวก เวลาที่รู้สึกว่าจะพูดหรือทำอะไรไม่ดีจะหยุดตัวเองเอาไว้ที่การคิดเท่านั้น เวลาพบเจอใครที่เรารู้สึกว่า ไม่ถูกชะตา ไม่ชอบ ก็จะพยายามสงบปากสงบคำ ฟังอย่างเดียว พูดน้อยๆหน่อย

มาคิดได้ว่าเรานี้โชคดีนักหนา ได้อยู่แต่ในสภาพแวดล้อมและผู้คนที่เรารู้สึกดีๆด้วย จนเราหลงคิดว่า เราคิดดี พูดดี ทำดีได้เสมอๆด้วยตัวของเราเอง มาระลึกรู้เอาก็เมื่อมีอันจะต้องพบเจอกับคนที่ (เราคิดเองว่า) ช่างพูดจาได้น่าหมั่นไส้ เอาเป็นว่า สามารถทำให้เรารู้สึกอยากตอบโต้ให้เจ็บๆคันๆได้เท่าเทียมกันบ้าง เผลอหลุดไปบ้าง แล้วก็มานั่งคิดทีหลังว่า เออหนอ...เรานี้หาได้ดีอย่างที่เราหลงคิดเอาเองไม่ เราโชคดีต่างหากที่พบเจอแต่คนดี สิ่งแวดล้อมดีๆ นึกว่าถ้าเราเผอิญต้องพบเจอกับลักษณะที่ท้าทาย ทดสอบเราอย่างนี้ทุกๆวัน เราจะเป็นอย่างไรหนอ (อาจจะได้ทดสอบ และฝึกฝนตนเองนะคะ แต่ขอนานๆทีพอให้ระลึกรู้แบบนี้ก็พอแล้ว)