สิ่งสำคัญ...มองข้ามไปรึเปล่า

สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมักเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญที่สุด   ไม่เคยคิดว่าสิ่งนั้นมันสำคัญ  ไม่เคยเห็นแม้แต่ค่า  เหมือนกับการที่เราเห็นหน้าใครอยู่ทุกวัน  คนๆนั้นวิ่งตามเราอยู่ทุกวัน  ใส่ใจเราทุกวัน   เราก็มักจะเห็นแค่ว่า ใครคนนึงกำลังทำอะไรที่น่ารำคาญ  จนวันนึงถ้าเราสูญเสียเขาไป  เราก็อาจจะรู้สึกเสียใจบ้าง  เราอาจจะต้องการเรียกร้องให้มาเหมือนเดิม

แต่จะมีใครที่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกของคนที่ให้บ้าง  บางสิ่งที่เขาทำอยู่อาจจะไม่ตั้งใจให้คุณรำคาญ  แต่เขาทำไปเพราะว่าเขารักคุณจริงๆ  เหมือนความรักของ  พ่อแม่   เหมือนความรักของเพื่อนสนิทของคุณ  เหมือนความรักของใครอีกหลายคนที่ให้คุณด้วยความจริงใจ   

คุณเคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้สำคัญบ้างไหม   คุณเคยคิดว่าคุณดูแลพวกเขาดีพอรึยัง  คุณให้ความสำคัญถูกคนรึเปล่า   คุณให้ความสำคัญกับคนที่ให้วัตถุคุณมากกว่าความรู้สึกที่ดีรึเปล่า    สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตาแต่ต้องสำผัสด้วยใจ      แต่เรามักจะไม่มีเวลาพอที่จะใช้หัวใจมอง  เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสิน   เรามองดูความรวย  จน ของคนที่สิ่งของที่เขาใช้   เรามองความดีที่เขาแสดงให้เราเห็น    เรามองอะไรหลายๆอย่างด้วยตาแล้วก็ตัดสินคนเพียงแค่เวลาไม่เกิน  5 นาที เราต้องสูญเสียมิตรที่ดีไปเพียงเพราะเราอ้างว่าไม่มีเวลา    เราไม่มีเวลาก็ต่อเมื่อเราไม่สนใจ   เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้นๆ   แต่ถ้าเราลองมองย้อนดูทำไมเรามีเวลาทำอะไรมากมายหลายอย่างในแต่ละวัน    เพราะเราให้ความสนใจ  ให้ความใส่ใจ  ให้ความสำคัญ  

ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณลืมไป  กับคนที่หวังดีกับคุณ  แต่คุณไม่เคยมอง    อย่าปล่อยให้มิตรภาพดีๆต้องมีรอยร้าว  เพราะเมื่อวันนึงถ้าต่างคนต่างไป เราจะได้จากกันด้วยความรู้สึกที่ดี   เราจะได้ไม่รู้สึกว่า  เรายังทำดีกับเขาไม่เพียงพอ